peacenik

Ισραήλ: Διαδηλώσεις υπέρ ανεξάρτητης Παλαιστίνης

2011-06-05T01:14:00.000-07:00

Οργανώσεις της αριστεράς πραγματοποίησαν το Σάββατο(04/06) διαδήλωση στο κέντρο του Τελ Αβίβ με βασικό σύνθημα «Το Ισραήλ λέει ναι σε Παλαιστινιακό κράτος».
Σύμφωνα με εκτιμήσεις ισραηλινών μέσων ενημέρωσης στη διαδήλωση πήραν μέρος 20.000 άτομα. Δεκάδες οπαδοί της δεξιάς πραγματοποίησαν επίσης αντιδιαδήλωση. Συνελήφθησαν ακόμη δύο διαδηλωτές ηλικίας 28 και 37 ετών με την κατηγορία ότι θα επιτίθεντο σε αστυνομικούς και θα πραγματοποιούσαν επεισόδια.
Μερικά από τα συνθήματα που δέσποσαν στα πανό της διαδήλωσης έγραφαν: «Ναι στην Ειρήνη», «Εβραίοι και άραβες αρνούνται να είναι εχθροί». Μεταξύ αυτών που συμμετείχαν περιλαμβάνονται οι οργανώσεις «Ειρήνη Τώρα», τα κόμματα της αριστεράς Μέρετς και Χαντάς καθώς και το Εργατικό κόμμα ακόμη και εκπρόσωποι από το κόμμα Καντίμα(προήλθε από διάσπαση του δεξιού Λικούντ).
Η Γενίνα Άλτμαν, 80 ετών, η οποία πήρε μέρος στη διαδήλωση ερχόμενη από την Χάιφα, δήλωσε: «Είναι σημαντικό για μένα να εκφράσω την επιθυμία για μία ανεξάρτητη Παλαιστίνη». «Ήλθα από την Πολωνία αφότου ολόκληρη η οικογένειά μου δολοφονήθηκε, ήμουν σε γκέτο και στρατόπεδο συγκέντρωσης. Θα ήθελα η χώρα μου να δείξει κατανόηση και σεβασμό στους Παλαιστινίους και να τους δώσει το δικαίωμα ενός ανεξάρτητου κράτους ακριβώς όπως εμείς ζητούσαμε».
Ο Μακχούλ Ρουάντα από το Κφαρ Γιασίφ συμπληρώνει: « Ελπίζουμε τέτοιου είδους εκδηλώσεις διαμαρτυρίας θα γίνουν μεγαλύτερες και αν προκαλέσουν αλλαγή με την οποία θα δούμε ένα ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος δίπλα στα σύνορα του 1967 με την ανατολική Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα».
Ο βουλευτής Ντοβ Χενίν(Χαντάς) τόνισε: «Πρόκειται για την πιο κρίσιμη μάχη στην ιστορία του στρατοπέδου της ειρήνης-η εναλλακτική λύση θα είναι ένας τρομακτικός πόλεμος. Μία ειρήνη για δύο κράτη και δύο πρωτεύουσες στην Ιερουσαλήμ δεν είναι απλά ζωτική ανάγκη. Είναι εφικτή».
Ο βουλευτής Άχμαντ Τίμπι πρόσθεσε ότι η μεγαλύτερη σε χρονική διάρκεια κατοχή της σύγχρονης ιστορίας πρέπει να τελειώσει και όποιος αρνείται να διαπραγματευτεί στα σύνορα του 1967 θα πρέπει να διαπραγματευτεί το 1948 και τη δημιουργία ενός κράτους αντί δύο γειτονικών κρατών»।

Πηγές: http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4078157,00.html

http://www.haaretz.com/news/national/thousands-march-in-tel-aviv-in-support-of-palestinian-state-based-on-1967-borders-1.365923

Το Ισραήλ θα πρέπει να πάρει διδάγματα από το Ολοκαύτωμα για τον εθνικισμό

2011-05-04T02:46:00.000-07:00

Κύριο άρθρο της εφημερίδας "Χάαρετς" στις 02/05/2001*

Η Ημέρα του Ολοκαυτώματος και η Ημέρα των Ηρώων, που τιμάται σήμερα, είναι πάνω από όλα μία ημέρα μνήμης. Σήμερα είναι η ημέρα κατά την οποία θυμούμαστε το Ολοκαύτωμα, τη μνήμη αυτών που εξοντώθηκαν και την κληρονομιά αυτών που κατάφεραν να επιζήσουν. Είναι επίσης μια μέρα κατά την οποία θυμόμαστε αυτούς που επέζησαν και οι οποίοι εξακολουθούν να ζουν ανάμεσα μας και να αναρωτιόμαστε για τη ευημερία τους.
Όλα αυτά όμως δεν είναι αρκετά: Οι Ισραηλινοί πρέπει να αφιερώσουν τον εαυτό τους στη μελέτη των μαθημάτων από το Ολοκαύτωμα. Επιπροσθέτως των μαθημάτων που μάθαμε πολύ καλά εδώ πέρα-όπως η ανάγκη για την ύπαρξη ενός ισχυρού και ανεξάρτητου κράτους και του χρέους να καταπολεμηθεί ο αντισημιτισμός-κανείς δεν πρέπει να αγνοεί με κανένα τρόπο το ηθικό δίδαγμα του Ολοκαυτώματος.
Ένα μάθημα είναι ότι τέτοιου είδους φρίκη μπορεί να προέλθει από μία υποτιθέμενη φωτισμένη κοινωνία, ακόμη και μία δημοκρατική κυβέρνηση και ότι είναι επικίνδυνο να παραβλέπεις τις ανησυχητικές ενδείξεις-που σε οδηγούν στην αδιαφορία με όλες τις επιπτώσεις.
Από αυτήν την άποψη υπάρχει λόγος να ανησυχούμε στο Ισραήλ. Από τη μια Ημέρα Μνήμης στην άλλη, η κοινωνία μας έχει επιδεινωθεί, όπως δείχνει η εμφάνιση των ανησυχητικών ενδείξεων μίσους προς τους ξένους και την καταπίεση του «άλλου», παράλληλα με τις χειροπιαστές ρωγμές της ανθεκτικότητας της δημοκρατίας μας. Αυτό πρέπει να ανησυχεί κάθε Ισραηλινό κάθε μέρα του χρόνου, αλλά την Ημέρα Μνήμης, έχει μία πρόσθετη σημασία.
Όταν ο ρατσισμός και ο εθνικισμός δείχνουν τα δόντια τους, πρέπει να αντιμετωπίζονται σθεναρά πριν καταλήξουν σε συμφορά. Η ισραηλινή κοινωνία, πολλοί από τους ιδρυτές και πιονέρους της ήταν επιζήσαντες αντισημιτικών διώξεων και της φρίκης των στρατοπέδων εξόντωσης και των γκέτο, πρέπει να επιχειρήσει να αποτελέσει το ηθικό παράδειγμα στη μάχη κατά οποιασδήποτε αποτρόπαιης έκφρασης μίσους ή καταδίωξης η οποία προέρχεται από εθνικιστικές, εθνικές ή ρατσιστικές αιτίες.
Είναι εξαιρετικά ατυχές που μία τέτοια δέσμευση δεν είναι πάντοτε παρούσα. Τα τελευταία χρόνια ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές στη κοινωνία μας, που καλούν για παράδειγμα τον κόσμο να μην νοικιάζει διαμερίσματα σε Άραβες ή ξένους εργάτες ή να μην αφήνουνε τα θύματα πολέμου να βρίσκουν άσυλο στη χώρα, περιορίζοντας τις πολιτικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πρέπει κανείς να μάχεται τέτοιες απόψεις, οι οποίες ακούγονται ακόμη και στο κοινοβούλιο μας. Αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα από το Ολοκαύτωμα, το οποίο πρέπει να πάρουμε όχι μόνο ως σεβασμό στην μνήμη του παρελθόντος ή δικαιολογία για απάντηση από τους ηγέτες της χώρας στις επικρίσεις του Ισραήλ από το εξωτερικό. Πρέπει να χρησιμεύει και ως προειδοποίηση για το μέλλον.

http://www।haaretz.com/print-edition/opinion/israel-should-have-learned-the-holocaust-s-lessons-of-nationalism-1.359277

Ισραήλ: Διανοούμενοι διαδηλώνουν υπέρ της δημιουργίας Παλαιστινιακού κράτους

2011-04-26T00:49:00.000-07:00

Ισραηλινοί διανοούμενοι διαδήλωσαν την προηγούμενη Πέμπτη(21/04) έξω από την αίθουσα όπου το 1948 ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία του κράτους του Ισραήλ, προχωρώντας στη συμβολική διακήρυξη ανεξαρτησίας του Παλαιστινιακού κράτους, στα λεγόμενα σύνορα του 1967, στα ντε φάκτο σύνορα του κράτους του Ισραήλ πριν τον πόλεμο των Έξι Ημερών και την κατάληψη της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας।
Σύμφωνα με ανταπόκριση του πρακτορείου «Ρόιτερ» από το Τελ Αβίβ ανάμεσα σε πλήθος που μόλις ακουγόταν και φωνές του τύπου «προδότη», μία Ισραηλινή ηθοποιός η οποία έχει μάλιστα χάσει το ένα πόδι της σε επίθεση Παλαιστινίων το 1970 στο αεροδρόμιο του Μονάχου, διάβασε την διακήρυξη ανεξαρτησίας του Παλαιστινιακού κράτους, την οποία έχουν υιοθετήσει με υπογραφές δεκάδες διανοούμενοι και ακτιβιστές της αριστεράς.
Η διακήρυξη γράφει αναφέρει μεταξύ άλλων: «Συγκεντρωθήκαμε εδώ πέρα…για να υποδεχτούμε την Διακήρυξη Ανεξαρτησίας του Παλαιστινιακού Κράτους» και καλεί υπέρ της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους πλάι στο Ισραήλ, «στα λεγόμενα σύνορα του 1967».
Μεταξύ των παρευρισκομένων και η παλαίμαχος πολιτικός της ισραηλινής αριστεράς και πρώην υπουργός Σουλαμίτ Αλόνι, η οποία ζήτησε «τον πλήρη τερματισμό της κατοχής». Περισσότερα από 100 κράτη έχουν αναγνωρίσει την Παλαιστίνη ως κράτος, μία κίνηση περισσότερο συμβολική που έχει ωστόσο δημιουργήσει έντονη πίεση στην κυβέρνηση του Ισραήλ. Η Παλαιστινιακή Αρχή αναμένεται να ζητήσει την επίσημη αναγνώριση από τα Ηνωμένα Έθνη Ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους στα σύνορα του 1967.
Περισσότερα στο:
।reuters.com/article/2011/04/21/us-palestinians-israel-independence-idUSTRE73K6UC20110421">http://www।reuters.com/article/2011/04/21/us-palestinians-israel-independence-idUSTRE73K6UC20110421

Προς ένα Ισραηλινό κράτος απαρτχάϊντ

2011-04-06T02:46:00.000-07:00

Του Daniel Blatman*

Ο Ισραηλινός ρατσισμός, του οποίου ο φυσικός «χώρος» είναι το αποικιοκρατικό εγχείρημα στα κατεχόμενα εδάφη, έχει από καιρό κυριεύσει την ισραηλινή κοινωνία και έχει νομιμοποιηθεί σε μια σειρά από νόμους που ψηφίστηκαν πρόσφατα στην Κνεσέτ(ισραηλινή βουλή).

Έχουν περάσει 60 χρόνια από τότε που ιδρύθηκε το κράτος απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική. Τον Μάρτιο του 1951, λίγα χρόνια αφότου το ρατσιστικό Εθνικό Κόμμα ανήλθε στην εξουσία, ο φυλετικός διαχωρισμός επικυρώθηκε με νόμο.
Όπως ήταν σύνηθες και σε άλλες χώρες που υιοθέτησαν ρατσιστικούς νόμους τον 20ο αιώνα και αυτοί στην Νότιο Αφρική συνοδεύονταν από δικαιολογίες «νομιμοποίησης».Ο Χίτλερ διακήρυξε μετά την καθιέρωση των ρατσιστικών νόμων της Νυρεμβέργης το 1935 ότι θα δημιουργούσαν έναν κατάλληλο διαχωρισμό που θα βοηθούσε τους Εβραίους της Γερμανίας να ζήσουν παράλληλα στην γερμανική κοινωνία.
Οι ρατσιστικοί νόμοι στην Νότιο Αφρική καθιέρωσαν ότι άνθρωποι διαφορετικού χρώματος δεν μπορούν να υπάρξουν αν αναμειχθούν ο ένας με τον άλλο, μόνο χωριστά προστατεύονται είδη.
Το τσουνάμι ρατσιστικών νόμων που πέρασαν στην Κνεσέτ τους τελευταίους μήνες δικαιολογούνται επίσης με λογικά και άξια λόγου επιχειρήματα: το δικαίωμα των μικρών κοινοτήτων να διατηρούν τον χαρακτήρα τους(Νόμος περί Αποδοχής), το δικαίωμα του κράτους να προλαβαίνει την εχθρική χρησιμοποίηση κεφαλαίων που προορίζονται για την εκπαίδευση και τον πολιτισμό(Νόμος Νάκμπα) και το δικαίωμα να στερούνται της υπηκοότητας άτομα που έχουν καταδικαστεί για κατασκοπεία ή προδοσία(Νόμος Περί Υπηκοότητας).
Πιστεύω ωστόσο όπως και σε άλλες ιστορικές περιστάσεις, ο στόχος των νομοθετημάτων αυτών είναι η σταδιακή δημιουργία ενός κράτους απαρτχάιντ εντός Ισραήλ και ο μελλοντικός διαχωρισμός σε φυλετική βάση μεταξύ Εβραίων και Μη-Εβραίων. Ένα κράτος απαρτχάιντ δεν δημιουργείται με το νεύμα του ματιού. Αυτό που συνέβη στην Γερμανία το 1935 ήταν αποτέλεσμα μιας μακράς και μερικές φορές βίαιης διαμάχης, η οποία εξελισσόταν καθ'όλη τη διάρκεια στα μέσα του 19ου αιώνα, για τη θέση των Εβραίων στην σύγχρονη Γερμανία και Ευρώπη.
Όντως, η επιθυμία να απομονωθούν και να απομακρυνθούν οι Εβραίοι από την κοινωνία-νομικά και κοινωνικά-ήταν μέρος του πιστεύω των αντισημιτών στην Ευρώπη για δεκαετίες πριν ο Χίτλερ ανέλθει στην εξουσία.
Από αυτή την άποψη οι Ναζί, όπως και άλλα καθεστώτα που υιοθέτησαν τον φυλετικό διαχωρισμό(όπως η Ρουμανία, η Ουγγαρία, η Ιταλία και το καθεστώς του Βισύ στην Γαλλία το 1940), έκανα νόμο μία πραγματικότητα που ενθουσιωδώς είχε γίνει αποδεκτή από τον κόσμο.
Ασφαλώς, όταν πέρασαν τέτοιοι νόμοι, τα καθεστώτα που είχαν αναμειχθεί δεν στήριζαν ή φανταζόντουσαν ότι το τέλος του δρόμους, θα ήταν μία «τελική λύση» με τη συνταγή των ναζί. Όταν όμως οι σπόροι φυτρώσουν, κανείς δεν ξέρει πως θα είναι ο καρπός. Το ιστορικό υπόβαθρο του εν εξελίξει απαρτχάιντ κράτους στο Ισραήλ μπροστά στα μάτια μας θα πρέπει να αναζητηθεί στο १९६७.
Είναι μέρος μιας διαδικασίας που συνεχίζεται εδώ και 44 χρόνια। Αυτό που ξεκίνησε ως εξουσία πάνω σε έναν άλλο λαό μετεξελίχθηκε σταδιακά-ιδίως μετά τα τέλη του ’70-σε αποικιοκρατία που υιοθετεί το καθεστώς της καταπίεσης και διακρίσεων σε βάρος του παλαιστινιακού πληθυσμού। Κλέβει από το λαό αυτό τη γη του και τα βασικά του πολιτικά δικαιώματα και ενθαρρύνει μία μειονότητα(τους εποίκους) να αναπτύσσουν μία στυγνή, βίαιη αντιμετώπιση απέναντι στους άραβες των κατεχομένων εδαφών। Αυτή ήταν ακριβώς η πραγματικότητα, μετά από πολλά χρόνια που οδήγησε στην ίδρυση του κράτους απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική। Στο βιβλίο της «Οι Ρίζες του Ολοκληρωτισμού», η Χάνα Άρεντ περιγράφει μια αιχμηρή εικόνα της διαδικασίας ανάπτυξης της κοινωνίας του φυλετικού διαχωρισμού στη Νότιο Αφρική, από την εποχή της αποικιοκρατικής εγκατάστασης των Ολλανδών Μπόερ. Η έννοια της φυλετικής υπεροχής-η καθυπόταξη του μαύρου πληθυσμού- ήταν ο μόνος τρόπος οι «λευκοί» να προσαρμοστούν σε μια ζωή ανάμεσα στη φυλή αυτή. Η καλλιέργεια αισθημάτων φυλετικής υπεροχής, στα οποία προστέθηκαν και το πιστεύω της πολιτισμικής υπεροχής και η δικαιολογία της οικονομικής εκμετάλλευσης-ήταν αυτά που στην επί δεκαετίες διαδικασία, δημιούργησαν την ανάγκη να αποτυπωθεί η κατάσταση σε ανάλογη νομοθεσία. Η απονιμοποίηση λοιπόν των μαύρων, που άρχισε την εποχή της αποικιοκρατίας και η οποία δεν τους θεωρούσε τίποτα περισσότερο από ζώα που εργάζονταν, οδήγησε στην δημιουργία του φυλετικού διαχωρισμού 60 χρόνια πριν στη Νότιο Αφρική, η οποία για δεκαετίες άφησε δεκάδες εκατομμύρια μαύρων στην κατάσταση σκληρής φτώχειας, εκμετάλλευσης και ατροφίας
Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς την κατάσταση αυτή να αναπτύσσεται και σε σχέση με τους άραβες, ανάμεσα σε ευρείς κύκλους των εποίκων στα κατεχόμενα εδάφη και τους υποστηρικτές του εντός της Πράσινης Γραμμής. Υπάρχει και σημαντικός αριθμός υποστηρικτών στην Κνέσετ, ακόμη και όταν δεν παραδέχονται ότι είναι έτσι. Ο ισραηλινός ρατσισμός του οποίου ο φυσικός «χώρος» είναι το αποικιοκρατικό εγχείρημα στα κατεχόμενα εδάφη, έχει προ πολλού διαχυθεί στην ισραηλινή κοινωνία και έχει νομιμοποιηθεί σε μία σειρά από νόμους που πέρασαν στην Κνεσέτ.
Μόνο άτομα που αρνούνται να δουν το ευρύτερο ιστορικό περιεχόμενο μιας τέτοιας διαδικασίας είναι ικανά να πιστέψουν ότι είναι δυνατόν να σταματήσει η δημιουργία ενός Ισραηλινού κράτους απαρτχάιντ χωρίς να απελευθερωθείς από την αποικιοκρατική λαβή των κατεχομένων εδαφών.

*Ο καθηγητής Μπλάντμαν είναι ερευνητής του Ολοκαυτώματος και επικεφαλής του Ινστιτούτου Σύγχρονου Ιουδαϊσμού στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ
Tο άρθρο του δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Χαάρετς": http://www.haaretz.com/misc/writers/daniel-blatman-1.353994

Οι Ισραηλινοί Διαφωνούντες Σώζουν την Χώρα

2011-03-30T01:55:00.000-07:00

του Γκιντεόν Λέβι*

Φανταστείτε ένα διαφορετικό Ισραήλ στα μάτια του κόσμου। Χωρίς τις οργανώσεις B'Tselem, «Σπάζοντας τη Σιωπή», «Αναρχικοί κατά του Τείχους», «Γκους Σαλόμ», χωρίς το Νέο Ισραηλινό Ταμείο και χωρίς μικρές ριζοσπαστικές ομάδες και διαφωνούντες διανοούμενους και καταστολή κάθε τέτοιους είδους φωνής. Φανταστείτε πως θα φαινόμασταν στον κόσμο.

Η λιγοστή συμπάθεια που το Ισραήλ χαίρει οφείλεται σε αυτές τις ομάδες. Η εκστρατεία απονομιμοποίησης, την πραγματική και αυτή που επινοήσαμε, την οφείλουμε στον Αβιγκντόρ Λίμπερμαν και το Γίσραελ Μπεϊτένου, στο Μπέντζαμιν Νετανιάου και τη πλημμυρίδα αντιδημοκρατικών νόμων του σιναφιού του και του Καντίμα, στο δοξασμένο Ισραηλινό στρατό και τους εποίκους που δεν καταλαβαίνουν από όρια. Μια μέρα της Επιχείρησης Χυτό Μολύβι προκάλεσε στο Ισραήλ μεγαλύτερη καταστροφή από όλα τα επικριτικά άρθρα μαζί, η μοιραία επίθεση στο Μαβί Μαρμαρά στη Γάζα, αμαύρωσε την εικόνα του Ισραήλ περισσότερο από όλες τις αντιισραηλινές διαλέξεις μαζί, ο «Νόμος Νάκμπα» επισκίασε όλες τις εκκλήσεις μαζί. Η αυξανόμενη έκκληση για μποϊκοτάζ και εξοστρακισμό του Ισραήλ γεννήθηκε μέσα από τις εικόνες της Γάζας και τις σκηνές από το πλοίο Μαρμαρά. Το γεγονός ότι υπάρχουν Ισραηλινοί που μετέχουν στους επικριτές οφείλεται στην αυξανόμενη μείωση της Ισραηλινής αξιοπιστίας στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, στον ακαδημαϊκό κόσμο στην Ευρώπη και τις εφημερίδες και των δύο πλευρών. Φανταστείτε πως θα ήταν χωρίς αυτούς: Βόρειος Κορέα. Οι πρέσβεις της κυβέρνησης και οι προπαγανδιστές της δεν καταφέρνουν να πείσουν κανέναν στον κόσμο, εκτός από τους εαυτούς τους. Αυτοί που καταστρέφουν την ισραηλινή δημοκρατία το μόνο που κάνουν είναι να δυναμώνουν τη φωτιά εναντίον τους. Οι κριτικές φωνές πρέπει να ακουστούν, με αξιοσημείωτη ελευθερία, αφυπνίζοντας τη συνείδηση του κόσμου. Οι διαφωνούντες είναι τώρα αυτοί που εξηγούν καλύτερα το Ισραήλ. Δύο εβδομάδες πριν, ήμουν προσκεκλημένος σε μία Εβδομάδα Εβραϊκού Βιβλίου στο Λονδίνο, με αφορμή την έκδοση στα αγγλικά του βιβλίου μου «Η Τιμωρία της Γάζας». Το εβραϊκό κατεστημένο στην Βρετανία απείλησε να μποϊκοτάρει την εκδήλωση, οι διοργανωτές σκέφτηκαν να προσλάβουν σεκιουριτάδες και περί τους 500 Εβραίους, μέσης τάξης, γέμισαν την αίθουσα, έκαναν ερωτήσεις και κυρίως με την ευγένειά τους, εξέφρασαν μεγάλη συμπάθεια. Μίλησα, όπως κάνω πάντα, κατά της κατοχής, τις αδικίες και την καταστροφή που κάνει στο Ισραήλ και τους Παλαιστινίους, κατά των επιθέσεων στην ισραηλινή δημοκρατία όπως έχω γράψει σε εκατοντάδες άρθρα μου στην εφημερίδα «Χαάρετς» και όπως έκανα στο London School of Economics και το Trinity University στο Δουβλίνο. Όπως και σε προηγούμενες περιπτώσεις ένας «κατάσκοπος» από την Ισραηλινή πρεσβεία εστάλη στο Trinity-ένας Ισραηλινός φοιτητής που του ζητήθηκε να καταγράψει όλα όσα είπα και να τα παραδώσει στην πρεσβεία. Η πρεσβεία παρέδωσε αμέσως έκθεση στο υπουργείο Εξωτερικών στην Ιερουσαλήμ και το Υπουργείο Εξωτερικών τη διοχέτευσε σε γνωστή εφημερίδα, η οποία δημοσίευσε τις σκληρές μόνο αναφορές μου, χωρίς περιεχόμενο-και να η πρόκληση ενός αντιφρονούντα. Μπορεί κάποιος να αγνοήσει τον τρόπο με τον οποίο η πρεσβεία κατασκοπεύει δημοσιογράφους, θυμίζοντας σκοτεινά καθεστώτα. Θα ήμουν ευτυχής να δω εκπροσώπους της κυβέρνησης στις διαλέξεις μου, το μήνυμα που στέλνουν μέσω τέτοιας συμπεριφοράς, είναι το κυνήγι μαγισσών κατά ενός δημοσιογράφου ο οποίος δεν ενστερνίζεται την κομματική γραμμή. Στο νέο κόσμο της υψηλής τεχνολογίας, δεν υπάρχει πλέον διαφορά μεταξύ του τι γράφεται και του τι ειπώθηκε από δω και από κει. Στο νέο κόσμο, ο οποίος είναι σε γενικές γραμμές εχθρικός προς το Ισραήλ, έχει σημασία να υπάρχουν εναλλακτικές φωνές που προέρχονται από το Ισραήλ, φωνές διαφορετικές από τις επίσημες απειλές και διώξεις. Οι φωνές αυτές ανήκουν στους πραγματικούς πατριώτες του Ισραήλ, που ανησυχούν για τη μοίρα του και την εικόνα περισσότερο από αυτούς που απειλούν να τους κάνουν να σωπάσουν। Οι διαφωνούντες δεν χρειάζεται να απολογηθούν στη χώρα τους για τίποτε. Η χώρα τους χρωστά μία μεγάλη χάρη: Είναι αυτοί που σώζουν την εικόνα της στον κόσμο. Ρωτήστε τον κάθε(σχεδόν) Ευρωπαίο ή Αμερικανό διανοούμενο.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Χαάρετς" ।haaretz.com/print-edition/opinion/israel-s-dissidents-are-saving-the-country-1.351496">http://www।haaretz.com/print-edition/opinion/israel-s-dissidents-are-saving-the-country-1.351496

Το Ισραήλ δεν είναι το επίκεντρο της Μέσης Ανατολής ή του κόσμου

2011-02-22T23:20:00.000-08:00

του Γιτσχάκ Λαόρ*

Από τον 18ο αιώνα, η επανάσταση μεταμόρφωσε τον κόσμο και τη συνείδηση του ως μία καθολική εμπειρία λαϊκής κυριαρχίας, από ανατολή προς τη δύση, από βορρά προς νότο। Υπό το φως όμως της Αιγυπτιακής επανάστασης, ένα είδος πνευματικής απάθειας είναι εμφανές εδώ στο Ισραήλ-για παράδειγμα, στα σχόλια των τηλεπαρουσιαστών। Οι σχολιαστές και οι ειδικοί δεν έπαψαν ποτέ να βαθμολογούν τη συμπεριφορά। Ένα τεράστιος κομήτης πέρασε από πάνω μας και ο σχολιαστής του στο Κανάλι 2 μουρμούριζε σαν επιζήσας από τροχαίο ατύχημα: Αν είχαν στην αρχή απλά καταστείλει τους διαδηλωτές, όλα θα ήταν διαφορετικά.
Ξανά και ξανά, έψαχναν για ισλαμικές ενδείξεις στις φωτογραφίες των μαζών, σαν να ήταν αξιωματικοί στην υπηρεσία μετανάστευσης που ψάχνουν για μεταδοτικές ασθένειες। Άλλοι ενθουσιάζονταν να ανακαλύπτουν σημάδια που τους θύμιζαν «εμάς»। Το Facebook, νεαρούς που μιλούν αγγλικά και βέβαια γυναίκες που φορούν τζιν. Δεν υπάρχει τίποτα σαν τα γυναικεία οπίσθια ως δείκτης προόδου.
Το άτομο όμως που του αξίζει το βραβείο ανοησίας είναι ο Δόκτωρ Οντέτ Οράν, πρώην πρέσβης στην Ιορδανία. Πρότεινε να γίνουν εκλογές στην Αίγυπτο υπό την Ευρωπαϊκή εποπτεία, για να εξασφαλιστεί ότι οι παρατηρητές θα κάνουν τα στραβά μάτια στη νοθεία του καθεστώτος την ώρα των εκλογών. Για χρόνια, οι «οριενταλιστές» έβλεπαν τον κίνδυνο στον(κοσμικό) αραβικό εθνικισμό. Τόσο η δεξιά όσο και η αριστερά εξέταζαν τους Άραβες διανοούμενους με ένα εργαλείο για τα δόντια για να αποδείξουν ότι είναι οπαδοί του «παναραβισμού». Αυτό που πάντοτε βρίσκεται από πίσω είναι το αποικιοκρατικό ερώτημα για το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους σε σύγκριση με τα δικά μας στάνταρ.
Σήμερα όμως ο λαός δεν διαδηλώνει πλέον στις πλατείες του Λιβάνου υπέρ του λιβανέζικου αραβισμού και όταν κανείς δεν τραγουδά ύμνους προς το αραβικό έθνος στους δρόμους στο Κάιρο, οι εξεταστές μας ξαναγράφουν το ερωτηματολόγιο τους: Αντί για «εθνικιστές» ψάχνουν για «θρήσκους».
Το πρόβλημα σε αυτή την προσέγγιση-η οποία βλέπει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα των Μυστικών Υπηρεσιών της Σιν Μπετ, χωρίς τύψεις και περιέργεια για το τι είναι μοναδικό στην Αίγυπτο-είναι ότι βοηθά να κλειστεί το γκέτο στο οποίο στο οποίο έχουμε κλειστεί μέσα στη Μέση Ανατολή και την παγκόσμια ιστορία. Θα έπρεπε να θυμηθούμε τη στάση του Ισραήλ στο θέμα της εθνικοποίησης της Διώρυγας του Σουέζ, τη «διεφθαρμένη επιχείρηση» που διεξήγαμε στην Αίγυπτο στις αρχές της δεκαετίας του ’50, την Εκστρατεία στο Σινά το 1956, τη σχέση των γεγονότων αυτών και της συμμαχίας μας με τον σάχη του Ιράν και τις δολοφονικές του μυστικές υπηρεσίες, τη σχέση μεταξύ όλων αυτών και τη στέψη του Μπασίρ Τζεμαγιέλ ως ηγέτη του Λιβάνου χάρη στις ξιφολόγχες του Ισραηλινού Στρατού.
Ξεχάστε τις στρατηγικές επιπτώσεις. Το θέμα είναι ότι στα στρατιωτικά συμφέροντα εκπαιδευόντουσαν πάντοτε στην διανοητική ενσωμάτωση και ανάλυση και την κατάσταση της «αλήθειας». Η αποδοχή των καταπιεστικών ελίτ της περιοχής έγινε με τη βοήθεια της γλώσσας στυλ Σιμόν Πέρες και τις συνεχείς χειρονομίες καλής θέλησης προς τη Δύση: Θα είμαστε μία βάση για σας στην καρδιά του κόστους- ακόμη και τώρα που η Δύση γυρίζει την πλάτη σε αυτού του είδους τις πολιτικές. Στο κάτω-κάτω, αυτή είναι η μόνη ιστορική σημασία των γεγονότων αυτών όσο μας αφορά: Οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται πια την προσφορά.
Η θεώρησή μας για τον Αραβικό κόσμο είναι τυφλή απέναντι σε όσα υποφέρουν οι λαοί γύρω μας και το μίσος που τρέφουν για τους ηγέτες τους. Το μέσο ετήσιο εισόδημα στην Αίγυπτο είναι 6.200 δολάρια. Το μέσο ισραηλινό εισόδημα είναι περί τα 30.000 δολάρια. Μήπως τη σταθερότητα στις σχέσεις δύο τέτοιων χωρών μπορεί να εγγυηθεί η τεράστια, βίαια αστυνομική δύναμη; Αυτή έπρεπε να είναι η συζήτηση που δεν έχουμε ακόμη ξεκινήσει.
Η Αιγυπτιακή επανάσταση κοστίζει σε αίμα. Πολύ αίμα. Καμιά ελίτ δεν εγκαταλείπει την εξουσία με τη θέλησή της, ακόμη και αν οι χορηγοί της στην Ουάσιγκτον έχουν αποφασίσει να την ξεφορτωθούν. Η αυθόρμητη δράση φθίνει και δεδομένης της απουσίας ενός επαναστατικού κόμματος δεν είναι ξεκάθαρο το τι θα ακολουθήσει. Η Αιγυπτιακή αντιπολίτευση έχει κατασταλεί για χρόνια και εδώ, επίσης, η αριστερά έχει απορροφήσει τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για δεκάδες διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες ενδιαφέρονται πάντα για την υπάκουη παρακολούθηση από την αλλαγή.
Κανείς δεν γνωρίζει το πώς η επανάσταση θα τελειώσει. Με μία δημοκρατία τύπου Ιράν; Κάτι ανάλογο με αυτό στην Τουρκία; Ή ίσως κάτι καινούργιο, το οποίο δεν έχουμε ακόμη ξαναδεί; Προς το παρόν, δεν υπάρχει λόγος να απαντήσουμε, αλλά μόνο να σκεφθούμε και να θυμόμαστε το εξής: Δεν γυρίζουν όλα γύρω μας. Και υπό το φως του ηρωισμού του Αιγυπτιακού λαού, θα έπρεπε να χώσουμε το κεφάλι στη ταπεινοφροσύνη.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Χαάρετς» στις 04/02/2011
।haaretz.com/opinion/israel-isn-t-the-center-of-the-mideast-or-of-the-world-1.341177">http://www।haaretz.com/opinion/israel-isn-t-the-center-of-the-mideast-or-of-the-world-1.341177

Οι Ισραηλινοί εργάτες και η επανάσταση στην Αιγυπτο*

2011-02-21T03:18:00.000-08:00

Η επανάσταση στην Αίγυπτο προκάλεσε κύματα αναταραχής σε όλη τη Μέση Ανατολή। Στις πρωτεύουσες όλων των αραβικών χωρών, απολυταρχικοί ηγέτες και διεφθαρμένες κυβερνήσεις συζητούν το πως θα προλάβουν την εξάπλωση της μαζικής εξέγερσης από το Κάιρο। Πουθενά αλλού οι επιπτώσεις της λαϊκής αυτής εξέγερσης του λαού της Αιγύπτου δεν προκαλεί μεγαλύτερο φόβο από ότι στην άρχουσα τάξη του Ισραήλ।
Η ισραηλινή κυβέρνηση του Μπέντζαμιν Νετανιάου, η ανώτερη στρατηγική ηγεσία και η Μοσάντ όλοι κατέστησαν σαφή την εχθρότητά τους στο κίνημα κατά της ανατροπής του προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ. Επαίνεσαν τον Μουμπάρακ ως εγγυητή της περιφερειακής σταθερότητας, προβάλλοντας το φόβο του ισλαμικού εξτρεμισμού για να δικαιολογήσουν τη στήριξή τους στο καθεστώς-στην οποία περιλαμβανόταν πρακτική βοήθεια για την διακοπή του ιντερνέτ και συμφωνία για παρουσία του αιγυπτιακού στρατού στο Σινά.
Η πτώση του Μουμπάρακ ήταν για αυτούς μια ευκαιρία έντονου πένθους। Ο Ζβι Μάζελ, πρώην Ισραηλινός πρέσβης στο Κάιρο προειδοποιούσε στο δίκτυο Ynet, “το Ισραήλ αντιμετωπίζει τώρα μία εχθρική κατάσταση. Ίσως δούμε μία σειρά από εξεγέρσεις στην περιοχή. Η πτώση του Μουμπάρακ ενισχύει τους επαναστάτες παντού, από την Υεμένη ως την Αλγερία”.
Το κράτος του Ισραήλ στηρίζει το στρατιωτικό καθεστώς του Μουχάμαντα Σαγίντ Ταντάουι, επιμένοντας να μη γίνουν “βιαστικά βήματα” ενόψει των εκλογών। Εν τω μεταξύ προετοιμάζεται για πόλεμο, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας με την Αίγυπτο την ίδια.
Ο συνταξιοδοτηθείς επικεφαλής του ισραηλινού στρατού Γκάμπι Ασκενάζι έδωσε την πιο χαρακτηριστική περιγραφή για τη φύση των συζητήσεων αυτών। Μιλώντας στους μετέχοντες στη Διάσκεψη των Προέδρων των Μεγαλύτερων Αμερικανικών Εβραϊκών Οργανώσεων στην Ιερουσαλήμ δήλωσε: “ Ο Μουμπάρακ, παρά την όλη κριτική τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, ήταν μια άγκυρα σταθερότητας στην περιοχή. Θα πρέπει να το παραδεχθούμε.” Αν ένα νέο καθεστώς παραιτηθεί από τη συμφωνία ειρήνης με το Ισραήλ του 1979, “πρέπει να είμαστε έτοιμοι για αυτό και έχουμε σχέδια για την κατάσταση αυτή”, πρόσθεσε.
Μιλώντας στη διάρκεια τελετής για την παράδοση της διοίκησης του ισραηλινού στρατού στον Στρατηγό Μπένι Γκαντς, ο Ασκενάζι είπε στον διάδοχό του, “Σου παραδίδω το βιβλίο με τον κατάλογο των στόχων στην Λωρίδα της Γάζας”।
Ο Ισραηλινός στρατός δεν σκοπεύει απλά να κτυπήσει την Γάζα। Ο Ασκενάζι επέμενε δημοσίως ότι ο Ισραηλινός στρατός θα πρέπει να είναι έτοιμος να διεξάγει ταυτόχρονα πολεμικές επιχειρήσεις σε διάφορα μέτωπα. “Είναι η μεγαλύτερη πρόκληση και από εδώ θα πρέπει να κάνουμε προσαρμογές σε άλλες μορφές στρατιωτικών επιχειρήσεων”, είπε.
Η απάντηση του Ισραήλ στις εξεγέρσεις των αιγυπτιακών μαζών να αποτινάξουν την καταπίεση και να εξασφαλίσουν τη δημοκρατία, συνίσταται στην συνεργασία με τους στρατιωτικούς καταπιεστές τους, προετοιμαζόμενοι παράλληλα για την πιθανότητα πολέμου η οποία θα έχει τεράστιες επιπτώσεις τόσο στους Άραβες όσο και στους Εβραίους।
Πρόκειται για μία ολέθρια στιγμή στο Σιωνιστικό εγχείρήμα-να δημιουργήσει ένα κράτος που στηρίζεται στο θρησκευτικό αποκλεισμό και την καταπίεση των Παλαιστινίων. Από την αρχή, το Ισραήλ βρέθηκε σε σύγκρουση με τους γείτονες του και έγινε εξαρτώμενο από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό για την επιβίωση του.
Οι συμφωνίες του Καμπ Ντέϊιβιντ του 1979 εξομάλυναν στις σχέσεις με το Αιγυπτιακό καθεστώς και κατ' επέκταση με τα άλλα αραβικά κράτη. Δεν έφερε όμως την ειρήνη. Αντιθέτως, το Ισραηλινό καθεστώς συνεργάστηκε με τον διεφθαρμένο και αρτηριοσκληρωτικό καθεστώς του Μουμπάρακ για να καταστείλει την αντίθεση της εργατικής τάξης και να καταπιέσει τις μάζες. Αυτό επέτρεψε στο Τελ Αβίβ όχι μόνο να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του φιλοδοξίες-να επεκτείνει την κυριαρχία του στην Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη με την επιβολή σκληρής βίας κατά των Παλαιστινίων και να προβεί κατ' επανάληψη σε πολέμους στην Γάζα και το Λίβανο-αλλά να συσκοτίσει τις κοινωνικές και πολιτικές αντιθέσεις μέσα στην Ισραηλινή εργατική τάξη.
Για την ισραηλινή ελίτ, η καλλιέργεια του φόβου και του μίσους κατά των αραβικών μαζών είναι μία πολιτική του διαίρει και βασίλευε-ένα σημαντικό πολιτικό εργαλείο για να αντιμετωπιστεί η πολιτική πρόκληση της εργατικής τάξης. Η δημιουργία της ψευδαίσθησης της εθνικής ενότητας, η καλλιέργεια της νοοτροπίας του πολιορκημένου, είναι ζωτικής σημασίας για να αποκρυφτούν τα πραγματικά και αυξανόμενα αντικρουόμενα συμφέροντα μεταξύ εργατών και εκμεταλλευτών.
Στην πραγματικότητα, οι βαθιά ταξικοί ανταγωνισμοί που προκάλεσε η επανάσταση στην Αίγυπτο είναι παρόντες και στο Ισραήλ, όχι μόνο για τους Παλαιστινίους και Ισραηλινούς Άραβες αλλά και για τους Εβραίους εργαζόμενους. Το Ισραήλ είναι ένα εκρηκτικό μείγμα, που χαρακτηρίζεται από την αυξανόμενη κοινωνική ανισότητα και φτώχεια. Κυβερνάται από μία δεκάδα οικογενειών που ελέγχει σχεδόν το 50% των επιχειρήσεων που είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο του Τελ Αβίβ.
Οι μισθοί μειώνονται και υπάρχει τεράστια κοινωνική οργή, την οποία η εργατική ομοσπονδία Χισταντρούτ προσπαθεί να θέσει υπό τον έλεγχό της. Προσβλέποντας σε συμφωνία με τον Νετανιάου, ο πρόεδρος της Χισταντρούτ, Όφερ Έϊνι, τον κάλεσε να μην αφήσει το Ισραήλ να γίνει Αίγυπτος. “Δεν βρισκόμαστε στην Αίγυπτο”, δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό του στρατού. “Ας βρούμε ένα τρόπο μαζί να βοηθήσουμε τους πολίτες που δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους... Κάντε τη χώρα αυτή λίγο ποιο κοινωνικά δίκαιη”.
Δεν υπάρχει τρόπος για τους Ισραηλινούς εργαζόμενους να αντιμετωπίσουν τις δύσκολες κοινωνικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν ή να αντιταχθούν στην ροπή προς πόλεμο, χωρίς την απόρριψη του δηλητηρίου του εθνικισμού και τυχοδιωκτισμού που χύνει η άρχουσα τάξη. Σε αυτούς περιλαμβάνεται και η Χισταντρούτ.
Η υπευθυνότητα για τον καθορισμό του μέλλοντος στη Μέση Ανατολή επαφίεται τώρα στην εργατική τάξη. Υπάρχει αρκετή συμπάθεια εντός του Ισραήλ για τη μάχη που δίνουν οι Αιγυπτιακές εργαζόμενες μάζες. Οι εργαζόμενοι πρέπει ωστόσο να προχωρήσουν παραπέρα, να αγκαλιάσουν το επαναστατικό κίνημα στην Αίγυπτο και την υπόλοιπη περιοχή, καθιστώντας την ενότητα Αράβων-Εβραίων στρατηγικό τους προσανατολισμό.
Πετυχαίνοντας μία τέτοιου είδους ενότητα είναι το ακριβώς αντίθετο από την υιοθέτηση των επίσημων προσπαθειών για δημιουργία σχέσεων με τα απολυταρχικά καθεστώτα στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της στήριξης στην ντε φάκτο στρατιωτική χούντα της Αιγύπτου. Αυτό σημαίνει να δοθεί χείρα φιλίας προς τους Άραβες εργαζόμενους και τους φτωχούς αγρότες με τη διεξαγωγή κοινού αγώνα κατά των κοινών τους καταπιεστών-το στρατιωτικό καθεστώς της Αιγύπτου και των υποστηρικτών του στο Τελ Αβίβ.
Η απαραίτητη πολιτική απάντηση στο Ισραήλ στο επαναστατικό κίνημα που τώρα αναπτύσσεται στην Αίγυπτο είναι οι εργαζόμενοι και οι διανοούμενοι στο Ισραήλ να αγωνιστούν για τη δημιουργία ενός κοινού επαναστατικού κινήματος, κτίζοντας ένα ισραηλινό τμήμα της Διεθνούς Επιτροπής για την Τέταρτη Διεθνή-αγωνιζόμενοι για την ενότητα της εργατικής τάξης πέρα από εθνικά σύνορα στον αγώνα για τα Ενωμένα Σοσιαλιστικά Κράτη της Μέσης Ανατολής και την παγκόσμια επανάσταση।

Δημοσιεύτηκε στο
http://www.wsws.org/articles/2011/feb2011/pers-f17.श्त्म्ल

Το τζίνι βγήκε από το μπουκάλι

2011-02-20T23:14:00.000-08:00

Tου
Γιούρι Άβνερι *

Είναι μια ιστορία παρμένη από τις «1000 και μία νύχτες»। Το τζίνι δραπέτευσε από το μπουκάλι του, και καμία δύναμη στον πλανήτη δεν μπορεί να το κλείσει πάλι μέσα।
Όταν έγινε στην Τυνησία, θα μπορούσε να ειπωθεί: «Πρόκειται για μια μικρή αραβική χώρα। Ήταν πάντα ελάχιστα πιο προοδευτική από τις υπόλοιπες χώρες. Πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό».
Και ύστερα συνέβη και στην Αίγυπτο। Μία καίρια χώρα. Η καρδιά του αραβικού κόσμου. Το πνευματικό κέντρο του Σουνιτών.Ωστόσο, θα μπορούσε να ειπωθεί: Η Αίγυπτος είναι ειδική περίπτωση. Είναι η γη των Φαραώ, με χιλιάδες χρόνια ιστορίας προτού καν εμφανιστούν οι άραβες στην περιοχή.
Τώρα, όμως, έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Στην Αλγερία, το Μπαχρέιν, την Υεμένη, την Ιορδανία, τη Λιβύη, ακόμα και το Μαρόκο. Όπως και στο μη αραβικό, μη σουνιτικόΙράν.
Το τζίνι της επανάστασης, της ανανέωσης, της αναγέννησης, στοιχειώνει όλα τα καθεστώτα στην Περιοχή. Οι ένοικοι της «Έπαυλης στη ζούγκλα» (ΣτΜ μεταφορά που χρησιμοποιεί ο Εχούντ Μπάρακ παρομοιάζοντας το Ισραήλ με νησίδα πολιτισμού μέσα σε βάρβαρο περιβάλλον) να είναι σίγουροι ότι θα ξυπνήσουν μια μέρα και θα ανακαλύψουν ότι η ζούγκλα δεν υπάρχει πια, και ότι περιβάλλονται από ένα νέο τοπίο.
Όταν οι σιωνιστές πατέρες μας αποφάσισαν να εγκαθιδρύσουν ένα ασφαλές καταφύγιο στην Παλαιστίνη, έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα σε δυο εκδοχές:
Θα παρουσιάζονταν στην Δυτική Ασία ως Ευρωπαίοι κατακτητές, που αυτοπροσδιορίζονται ως προμετωπίδα των «λευκών» και σαν ηγέτες των «ιθαγενών», όπως οι ισπανοί κατακτητές του Μεξικού και του Περού (16ος αιώνας) και οι Αγγλοσάξωνες άποικοι στην Αμερική. Κάτι αντίστοιχο των σταυροφόρων.
Η δεύτερη εκδοχή ήταν να αυτοπροσδιοριστούν ως ασιατικός λαός που επαναπατρίζεται, οι κληρονόμοι των πολιτικών και πολιτιστικών παραδόσεων του Σημιτικού κόσμου, έτοιμος να συμμετέχει, μαζί με άλλους λαούς της περιοχής, στον πόλεμο για απελευθέρωση από την ευρωπαϊκή εκμετάλλευση.
Έγραψα αυτά τα λόγια πριν 64 χρόνια, σε μία προκήρυξη που δημοσιεύτηκε 2 μόλις μήνες πριν το ξέσπασμα του πολέμου του 1948. Επιμένω σε αυτά τα λόγια και σήμερα.
Αυτές τις μέρες έχω την αίσθηση ότι βρισκόμαστε πάλι σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι. Η κατεύθυνση που θα επιλέξουμε τις επόμενες μέρες θα καθορίσει, ίσως αμετάκλητα, τη μοίρα του κράτους του Ισραήλ για τα επόμενα χρόνια. Αν επιλέξουμε το λάθος δρόμο, θα θρηνήσουν οι επόμενες γενιές, όπως λέει και ένα εβραϊκό ρητό.
Και ίσως ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να μην κάνουμε καμία επιλογή, να μην έχουμε επίγνωση της ανάγκης να πάρουμε μια απόφαση, να συνεχίσουμε απλώς το δρόμο που μας έφερε εδώ σήμερα. Να ασχολούμαστε μόνο με μικρολογίες, ώστε να μην αντιλαμβανόμαστε καν ότι η ιστορία μας προσπερνά, και μας αφήνει πίσω.
(...)
Ωστόσο, μια συμφωνία -δηλαδή μια εκεχειρία μεταξύ καθεστώτων και στρατιωτικών- πρέπει να έχει δευτερεύουσα σημασία για εμάς. Το πιο σημαντικό ερώτημα είναι πώς θα είναι ο νέος αραβικός κόσμος; Η μετάβαση στη δημοκρατία θα είναι ομαλή και ειρηνική ή όχι; Θα υπάρξει μετάβαση; Θα σημαίνει τη δημιουργία ενός ριζοσπαστικού ισλαμικού καθεστώτος; Θα είναι ευδιάκριτη; Μπορούμε να επηρεάσουμε τη ροή των γεγονότων;
Φυσικά, κανένα από τα σημερινά αραβικά κινήματα δεν αποζητά ισραηλινή αποδοχή. Θα ήταν ένα κεφαλοκλείδωμα. Το Ισραήλ προσλαμβάνεται από όλους τους άραβες, ως αποικιακό αντι-αραβικό κράτος που καταπιέζει τους παλαιστίνιους και προσπαθεί να εκδιώξει όσο περισσότερους άραβες -αν και πιστεύω ότι υπάρχει ένας σιωπηρός θαυμασμός των ισραηλινών τεχνολογικών και άλλου είδους επιτευγμάτων.
Ωστόσο, όταν όλοι οι λαοί ξεσηκωθούν και η επανάσταση επηρεάσει όλες τις παγιωμένες συμπεριφορές, υπάρχει περίπτωση να αλλάξουν οι παλιές ιδέες. Εάν οι ισραηλινοί πολιτικοί και διανοούμενοι ξεσηκώνονταν σήμερα και δήλωναν την αλληλεγγύη τους στον αραβικό λαό που δίνει τη μάχη για ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, θα φύτευαν το σπόρο που θα απέφερε καρπούς τα επόμενα χρόνια.
Βέβαια τέτοιες δηλώσεις πρέπει να είναι ειλικρινείς. Αν πρόκειται για πολιτικό τέχνασμα, θα απορριφθούν άμεσα. Πρέπει να υπάρξει ταυτόχρονα μια προφανής αλλαγή της συμπεριφοράς τους απέναντι στον παλαιστινιακό λαό. Γι' αυτό η ειρήνη με τους παλαιστίνιους σήμερα είναι ζωτικής σημασίας για το Ισραήλ.
Το μέλλον μας δεν είναι με την Ευρώπη ή την Αμερική, αλλά σε αυτή την περιοχή, στην οποία ανήκει η χώρα μας, δυστυχώς ή ευτυχώς. Δεν πρέπει να αλλάξουν μόνο οι πολιτικές μας, αλλά οι βασικές μας θέσεις, ο γεωγραφικός προσανατολισμός μας. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε μια προμετωπίδα, αλλά ένα κομμάτι αυτής της περιοχής που επιτέλους συμμετέχει στις κινητοποιήσεις για την ελευθερία.
Ο αραβικός ξεσηκωμός δεν θα διαρκέσει λίγους μήνες ή χρόνια. Θα μπορούσε να είναι ένας μακρόπνοος αγώνας, με πολλές αποτυχίες και ήττες, αλλά το τζίνι δεν θα επιστρέψει στο μπουκάλι. Οι εικόνες των τελευταίων 18 ημερών στην πλατεία Ταχριρ θα μείνουν ζωντανές στις καρδιές μιας ολόκληρης γενιάς από το Μαρακας στο Μοσουλ, και καμία δικτατορία δεν θα μπορέσει να τις σβήσει.
Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα, δεν θα μπορούσα να φανταστώ μια πιο σοφή και πιο θελκτική πορεία για εμάς τους ισραηλινούς, από το να συμπορευτούμε σε αυτό τον αγώνα ψυχή τε και σώματι।

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Εποχή"
८९७८">http://www.epohi.gr/portal/themata/८९७८

Οι Αιγυπτιακές μάζες δεν θα συμμαχήσουν ποτέ με το Ισραήλ

2011-02-07T08:25:00.000-08:00

Όσο οι μάζες στην Αίγυπτο και ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο συνεχίζουν να βλέπουν τις εικόνες της τυραννίας και βίας από τα κατεχόμενα εδάφη, το Ισραήλ δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει αποδεκτό, ακόμη και αν το αποδεχτούν μερικά καθεστώτα.

Του Γκιντεόν Λέβι*

Τρεις με τέσσερις ημέρες πριν, η Αίγυπτος βρισκόταν ακόμη στο χέρι μας. Ο στρατός των ειδικών, συμπεριλαμβανομένου του κορυφαίου ειδικού μας σε θέματα Αιγύπτου, του Μπέντζαμιν Μπεν-Ελιέζερ(σ.σ. πρώην υπουργός Άμυνας), δήλωνε ότι « όλα βρίσκονται υπό έλεγχο», ότι το Κάιρο δεν είναι Τύνιδα και ότι ο Μουμπάρακ είναι ισχυρός. Ο Μπεν-Ελιέζερ δήλωνε ότι συνομίλησε στο τηλέφωνο με κορυφαίο Αιγύπτιο αξιωματούχο και ότι τον διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει τίποτα να τον ανησυχεί. Μπορείς να στηρίζεσαι στον Φουάντ και τον Χόσνι και οι δύο θα είναι παρελθόν.

Την Παρασκευή το βράδυ όλα άλλαξαν. Αποδείχθηκε ότι οι εκτιμήσεις των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών δεν είναι για μία ακόμη φορά, για να το πούμε κομψά, η επιτομή της εγκυρότητας. Ο λαός της Αιγύπτου έχει τη δική του φωνή και το αισθητήριο να μην ακολουθεί τις γραμμές των Ισραηλινών επιθυμιών. Τη στιγμή πριν η τύχη του Μουμπάρακ κριθεί, ήλθε ο καιρός για να βγάλουμε τα Ισραηλινά συμπεράσματα.

Όχι μια πανούκλα σκότους στην Αίγυπτο αλλά το φως του Νείλου: το τέλος ενός καθεστώτος που στηρίζεται στα κλομπ είναι προδιαγεγραμμένο. Μπορεί να αντέξει για χρόνια και η πτώση επέρχεται στη στιγμή που δεν το περιμένεις. Όχι μόνο η Δαμασκός και το Αμάν, η Τρίπολη και το Ραμπάτ, η Τεχεράνη και η Πιονγκγιάνγκ: Αλλά και η Ραμάλα και η Γάζα θα ταρακουνηθούν.

Ο υποκριτικός και φαρισαϊκός διαχωρισμός των χωρών μεταξύ των ΗΠΑ και της Δύσης, μεταξύ του «άξονα του κακού» από τη μια και των «μετριοπαθών» από την άλλη, κατέρρευσε. Αν υπάρχει άξονας του κακού, τότε αυτός περιλαμβάνει όλα τα μη δημοκρατικά καθεστώτα, συμπεριλαμβανομένων των «μετριοπαθών» και των «σταθερών» και των «φιλοδυτικών». Σήμερα η Αίγυπτος, αύριο η Παλαιστίνη. Χθες η Τυνησία, αύριο η Γάζα.

Όχι μόνο το καθεστώς της Φατάχ και το καθεστώς της Χαμάς στη Γάζα προορίζονται να πέσουν, αλλά ίσως, μια μέρα, η Ισραηλινή κατοχή, η οποία ασφαλώς και ανταποκρίνεται σε όλα τα κριτήρια μιας εγκληματικής τυραννίας και ενός αποκρουστικού καθεστώτος. Στηρίζεται και αυτό στα όπλα. Προκαλεί επίσης μίσος σε όλα τα επίπεδα του υπόδουλου λαού, ακόμη και αν στέκεται αβοήθητος, ανοργάνωτος και χωρίς όπλα, αντιμέτωπος με ένα πανίσχυρο στρατό. Συμπέρασμα πρώτο: Καλύτερα να το τελειώνει με το καλό, με συμφωνίες που θα βασίζονται στη δικαιοσύνη και όχι στη δύναμη, τη στιγμή πριν οι μάζες πουν τα δικά τους και καταφέρουν να εξαφανίσουν το σκοτάδι.

Δεύτερο, όχι λιγότερο σημαντικό συμπέρασμα: Οι συμμαχίες με αντιδημοφιλή καθεστώτα μπορούν να ανατραπούν μέσα σε μια μέρα. Όσο οι μάζες στην Αίγυπτο και ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο συνεχίζουν να βλέπουν τις εικόνες της τυραννίας και βίας από τα κατεχόμενα εδάφη, το Ισραήλ δεν θα μπορέσει να γίνει αποδεκτό, ακόμη και αν το αποδεχτούν ορισμένα καθεστώτα.

Το καθεστώς της Αιγύπτου έγινε σύμμαχος της Ισραηλινής κατοχής. Η κοινή πολιορκία της Γάζας είναι αδιάψευστη απόδειξη. Ο Αιγυπτιακός λαός δεν του άρεσε. Ποτέ δεν του άρεσαν οι συμφωνίες ειρήνης με το Ισραήλ, στις οποίες το Ισραήλ δεσμεύεται «να σέβεται τα νόμιμα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού» χωρίς ποτέ να κρατά το λόγο του. Αντιθέτως ο Αιγυπτιακός λαός βλέπει τις εικόνες από την Επιχείρηση Καυτό Μολύβι.

Δεν αρκεί να έχεις μια χούφτα πρεσβείες για να γίνεις αποδεκτός στην περιοχή. Χρειάζονται επίσης πρεσβείες καλής θέλησης, μια εικόνα δικαίου και ένα κράτος που δεν είναι κατακτητής. Το Ισραήλ πρέπει να κερδίσει τις καρδιές των Αραβικών λαών, οι οποίοι ουδέποτε θα συμφωνήσουν με τη συνεχιζόμενη καταπίεση των αδελφών τους, ακόμη και αν οι έξυπνοι υπουργοί τους συνεχίζουν να συνεργάζονται με το Ισραήλ.

Αν υπάρχει κάτι κοινό σε όλες τις εκδοχές της Αιγυπτιακής αντιπολίτευσης, είναι το μίσος που σιγοβράζει κατά του Ισραήλ. Τώρα οι εκπρόσωποι τους ανέρχονται στην εξουσία και το Ισραήλ θα βρεθεί σε δύσκολη κατάσταση. Τίποτα δεν θα απομείνει από το εικονικό επίτευγμα για το οποίο ο Νετανιάου συχνά περηφανευόταν-τη συμμαχία με τα «μετριοπαθή» καθεστώτα κατά του Ιράν. Μία πραγματική συμμαχία με την Αίγυπτο και τα όμορα κράτη μπορεί να στηρίζεται μόνο στο τέλος της κατοχής, όπως επιθυμεί ο Αιγυπτιακός λαός και όχι σε έναν κοινό εχθρό, όπως θέλει το καθεστώς.

Οι μάζες του Αιγυπτιακού λαού-παρακαλώ σημειώστε: σε όλα τα επίπεδα-πήραν τη μοίρα τους στα χέρια. Υπάρχει κάτι εντυπωσιακό και καταπληκτικό συνάμα. Καμιά δύναμη, ούτε αυτή του Μουμπάρακ, τον οποίο ο Μπεν-Ελιέζερ αγαπά τόσο, μπορεί τους καταστείλει. Στην Ουάσιγκτον η κρισιμότητα της στιγμής έγινε αμέσως αντιληπτή και έσπευσε γρήγορα να πάρει αποστάσεις από τον Μουμπάρακ και επιχείρησε να βρει αρεστό στο λαό. Κάτι τέτοιο θα συμβεί κάποια στιγμή και στην Ιερουσαλήμ.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Χαάρετς» στις 30/01/2011

http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/the-egyptian-masses-won-t-play-ally-to-israel-1.340080

2011-01-16T01:55:00.000-08:00

Χιλιάδες ακτιβιστές διαδήλωσαν χθες(Σάββατο 15/01) στο Τελ Αβίβ κατά του ακροδεξιού υπουργού Εξωτερικών Αβιγκντόρ Λίμπερμαν και του ρατσιστικού του κρεσέντο, που έφθασε να προτείνει στην ισραηλινή βουλή και να εγκριθεί νομοσχέδιο για τη δημιουργία εξεταστικής επιτροπής για τις σχέσεις αριστερών και ανθρωπιστικών οργανώσεων με την τρομοκρατία(!).

Στη διαδήλωση του Σαββάτου πήραν μέρος περί τους 15.000 διαδηλωτές. Έγιναν τρεις συλλήψεις ατόμων επειδή κρατούσαν παλαιστινιακές σημαίες και ένας ακτιβιστής συνελήφθη με την κατηγορία ότι κρατούσε στιλέτο ενώ ένας άλλος επειδή προσέβαλε αστυνομικό.
Δεν μετείχαν μόνο εκπρόσωποι των κομμάτων της αριστεράς(Μέρετς, Χαντάς(ΚΚ Ισραήλ) και εκπροσώπων της αραβικής μειονότητας του Ισραήλ, αλλά εκπρόσωποι ακόμη και από το Εργατικό κόμμα και το κεντρώο κόμμα Καντίμα(σ.σ το κόμμα που ίδρυσε ο Αριέλ Σαρόν αποχωρώντας από το δεξιό Λικούντ).
Μερικά από τα συνθήματα των διαδηλωτών έγραφαν: «Θα πολεμήσουμε κατά του καθεστώτος του σκοταδισμού» και «Όλοι μαζί θα υπερασπιστούμε τη δημοκρατία». Ο βουλευτής Νιτσάν Χόροβιτς από το αριστερό κόμμα Μέρετς απευθυνόμενος στο Εργατικό κόμμα δήλωσε: «Απόψε λέμε στο Εργατικό κόμμα που μετέχει πλήρως στην πιο ρατσιστική κυβέρνηση στην ιστορία της χώρας, ότι πρέπει να την εγκαταλείψουν αμέσως».
«Βρισκόμαστε εδώ πέρα για να αντισταθούμε στην ριζοσπαστικοποίηση της θρησκείας, τους ρατσιστικούς νόμους και την αρρωστημένη υποκίνηση κατά των ξένων εργατών και όσων δεν είναι πιστοί στον Λίμπερμαν. Τώρα βάζουν στο στόχαστρο ακόμη και τις ανθρωπιστικές οργανώσεις. Δεν θέλουν να ερευνήσουν την πυρκαγιά στο όρος Καρμέλ, ποιούς λοιπόν ερευνούν; Τους ελεύθερους ανθρώπους», πρόσθεσε.
Ο γενικός γραμματέας του Κινήματος «Ειρήνη Τώρα» Γιαρίβ Οπενχάιμερ χαρακτήρισε τον Λίμπερμαν μεγαλύτερη απειλή για το Ισραήλ από ότι το Ιράν. «Η απειλή του Λίμπερμαν πρέπει να μας ανησυχεί όλους. Είναι μεγαλύτερη απειλή από αυτή του Ιράν. Πρέπει να βγούμε στους δρόμους και να διαδηλώσουμε».
Ο πρόεδρος του κόμματος Χαντάς(Κ.Κ. Ισραήλ) Μοχάμεντ Μπαράκε τόνισε: « Βρισκόμαστε σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι όσον αφορά τη δημοκρατία. Η δημοκρατία καταρρέει, όχι εξαιτίας του Λίμπερμαν αλλά εξαιτίας τα στήριξης που αντλεί από τον πρωθυπουργό. Εβραίοι και Άραβες που νοιάζονται για τη δημοκρατία δεν πρέπει να αποτύχουν αυτή τη φορά. Όποιος θέλει να μάθει για τη δύναμη του λαού ας κοιτάξει τι γίνεται στην Τυνησία».
«Η νίκη του λαού της Τυνησίας κατά της αποκρουστικής δικτατορίας μας δείχνει ότι η καταπίεση δεν είναι η μοίρα του ανθρώπου και ότι ο λαός μπορεί να νικήσει»,πρόσθεσε.

Αναλυτικά ρεπορτάζ στις σελίδες των ισραηλινών εφημερίδων «Γεντιότ Αχρονότ» και «Χαάρετς».

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4013941,00.html

http://www.haaretz.com/news/national/peace-now-at-tel-aviv-rally-lieberman-threat-greater-than-iran-1.337188

"Να διώξουμε το Σκοτάδι!"

2011-01-12T00:43:00.000-08:00

Ενδιαφέρον άρθρο του βετεράνου Ισραηλινού ειρηνιστή Ούρι Αβνέρι για τον αυξανόμενο ρατσισμό στην ισραηλινή κοινωνία, κύριος εκφραστής του οποίου είναι ο ακροδεξιός Υπουργός Εξωτερικών Αβιγκντόρ Λίμπερμαν.

Του Ούρι Αβνέρι*

Είναι εύκολο να οδηγηθείς στην απελπισία μπροστά το ορμητικό κύμα του ρατσισμού που μας τυλίγει. Το φάρμακο για αυτή την απελπισία: ο αυξανόμενος αριθμός νέων ανθρώπων, αγόρια και κορίτσια της νέας γενιάς Ισραηλινών, που στρατεύονται στην μάχη κατά του ρατσισμού και της κατοχής.
Αυτή την εβδομάδα, μερικές εκατοντάδες από αυτούς συγκεντρώθηκαν σε αίθουσα του Τελ Αβίβ(η οποία τι ειρωνεία ανήκει στην Σιωνιστική Ομοσπονδία της Αμερικής) για να εγκαινιάσουν την κυκλοφορία ενός βιβλίου από την οργάνωση «Σπάζοντας την Σιωπή».
Στην αίθουσα βρισκόντουσαν ορισμένοι βετεράνοι του στρατοπέδου της ειρήνης, αλλά η μεγάλη πλειονότητα ήταν νεαροί στην ηλικία των είκοσι, αγόρια και κορίτσια, που είχα ολοκληρώσει την στρατιωτική τους θητεία.
«Η Κατοχή των Παλαιστινιακών Εδαφών» είναι ένα βιβλίο 344 σελίδων, το οποίο περιλαμβάνει περί τις 200 μαρτυρίες στρατιωτών από την καθημερινότητά τους μέρα και νύχτα στην διάρκεια της κατοχής. Οι στρατιώτες καταθέτουν τις μαρτυρίες τους και η οργάνωση, η οποία αποτελείται από πρώην στρατιώτες, επιβεβαίωσαν, σύγκριναν και παρενέβησαν. Στο τέλος, 183 από 700 περίπου μαρτυρίες επιλέχθηκαν για δημοσίευση.
Ούτε μια από τις μαρτυρίες αυτές δεν διαψεύστηκε από τον εκπρόσωπο του στρατού, ο οποίος συνήθως βιάζεται να αντικρούσει μαρτυρίες για το τι συμβαίνει στα κατεχόμενα. Επειδή οι εκδότες του βιβλίου έχουν ήδη υπηρετήσει ως στρατιώτες στα μέρη αυτά, ήταν εύκολο για αυτούς να ξεχωρίσουν την αλήθεια από το ψέμα.
Η ανάγνωση του βιβλίου είναι καταθλιπτική όχι για τις λεπτομέρειες των φρικτών βιαιοτήτων. Αντιθέτως, οι εκδότες φρόντισαν να μη περιλάβουν περιστατικά εξαιρετικής βίας από σαδιστές, οι οποίοι μπορούν να βρεθούν σε οποιαδήποτε στρατιωτική μονάδα του Ισραήλ και ολόκληρου του κόσμου. Ήθελαν περισσότερο να ρίξουν φως στην γκρίζα ρουτίνα της κατοχής.
Υπάρχουν μαρτυρίες για νυκτερινές επιδρομές σε ήσυχα χωριά Παλαιστινίων ως ασκήσεις-εισβάλλοντας σε σπίτια όπου δεν υπήρχαν «ύποπτοι», τρομοκρατώντας παιδιά, γυναίκες και άνδρες, προκαλώντας πανικό στο χωριό-όλα αυτά για την «εκπαίδευση» των στρατιωτών. Υπάρχουν ιστορίες για τον εξευτελισμό περαστικών από τα μπλόκα(«καθάρισε την περιοχή και θα πάρεις τα κλειδιά σου πίσω»), περιστασιακή παρενόχληση(«Άρχισε να διαμαρτύρεται και τον κτύπησαν με την κάνη του όπλου στο πρόσωπο»). Κάθε μαρτυρία είναι πλήρως τεκμηριωμένη: ώρα, τόπος, μονάδα.
Κατά την κυκλοφορία του βιβλίου, κάποιες μαρτυρίες παρουσιάστηκαν σε φιλμ, με τους αυτόπτες μάρτυρες να μη διστάζουν να δείξουν τα πρόσωπά τους και να δίνουν το πλήρες όνομά τους. Δεν επρόκειτο για ασυνήθιστους ανθρώπους, φανατικούς ή ξεσαλωμένους. Ούτε κλαψιάρηδες του τύπου «πυροβολούμε και κλαίμε». Απλοί καθημερινοί νέοι άνθρωποι, που είχαν χρόνο να συνειδητοποιήσουν τις προσωπικές τους εμπειρίες.
Υπάρχουν που και που περιστασιακά δόσεις χιούμορ. Όπως η ιστορία ενός στρατιώτη που καθόταν για πολύ καιρό σε κάποιο μπλόκο μεταξύ δύο παλαιστινιακών χωριών, χωρίς να κατανοεί τον σκοπό ή την αξία της ασφάλειας. Μια μέρα, μία μπουλντόζα εμφανίστηκε από το πουθενά, διέλυσε τα συγκεκριμένα μπλόκα και έφυγε μαζί τους, χωρίς καμιά εξήγηση. «Μου έκλεψαν το μπλόκο» παραπονέθηκε ο στρατιώτης, έχοντας συνηθίσει την περιοχή.
Οι τίτλοι των μαρτυριών μιλούν από μόνοι τους: «Για να γίνει ησυχία στο χωριό», «Χρησιμοποιούσαμε γείτονες για να αφοπλίσουν επικίνδυνα εκρηκτικά», «Ο επικεφαλής της μονάδας μας διέταξε να πυροβολούμε τον οποιονδήποτε επιχειρούσε να μετακινήσει τα πτώματα», « Ο διοικητής των πεζοναυτών έβαλε την κάνη του όπλου στο στόμα του ανθρώπου», «Μας είπαν να πυροβολούμε οποιονδήποτε κινούνταν στο δρόμο», «Μπορείς να κάνεις οτιδήποτε θέλεις, κανείς δεν θα ρωτήσει», «Πυροβόλα την συσκευή της τηλεόρασης έτσι για πλάκα», «Δεν ήξερα ότι υπήρχαν δρόμοι μόνο για Εβραίους» «Ένα είδος πλήρους αυθαιρεσίας», «Τα παιδιά των εποίκων στην Χεβρώνα κτυπούσαν την ηλικιωμένη», «Να συλληφθούν οι έποικοι; Ο στρατός δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο». Κλπ, κλπ. Απλά ρουτίνα.
Στόχος του βιβλίου δεν είναι να αποκαλύψει τις βιαιότητες και να παρουσιάσει τους στρατιώτες σαν τέρατα. Σκοπός είναι να παρουσιάσει μία κατάσταση: η εξουσία πάνω σε έναν άλλο λαό, με όλη αυτήν την αυθαιρεσία που αναγκαστικά περιέχει, ο εξευτελισμός του κατεχομένου, την διαφθορά του κατακτητή. Σύμφωνα με τους εκδότες, είναι σχεδόν αδύνατον για κάποιον ατομικά στρατιώτη να διαφοροποιηθεί. Είναι απλά ένα γρανάζι σε μια μηχανή που είναι απάνθρωπη από την ίδια της την φύση.
Ομάδες νέων παιδιών που απλά σιχάθηκαν δίνουν ζωή στη χώρα. Υπάρχουν ενδείξεις αφύπνισης που βρίσκει έκφραση στον καθημερινό αγώνα που δίνουν εκατοντάδες ομάδες που αφιερώνονται σε διαφορετικούς σκοπούς. Μόνο φαινομενικά διαφορετικούς-γιατί όλοι αυτοί οι αγώνες συνδέονται στην πραγματικότητα μεταξύ τους.
Ο αγώνας κατά της κατοχής, για τους πρόσφυγες που αναζητούν άσυλο σε αυτή τη χώρα, κατά της κατεδάφισης των σπιτιών των Βεδουίνων στο Νέγκεβ, κατά της εισβολής εποίκων στις αραβικές γειτονιές της ανατολικής Ιερουσαλήμ, για ίσα δικαιώματα των Αράβων πολιτών του Ισραήλ, κατά των κοινωνικών αδικιών, για την προστασία του περιβάλλοντος, κατά της κυβερνητικής διαφθοράς, κατά της θρησκευτικής κυριαρχίας κλπ, κλπ. Έχουν ένα κοινό παρανομαστή: τον αγώνα για ένα διαφορετικό Ισραήλ.
Νεαροί εθελοντές για κάθε έναν από τους αγώνες αυτούς-και όλους μαζί-χρειάζονται σήμερα περισσότερο παρά ποτέ, υπό το φως του αυξανόμενου ρατσισμού σε ολόκληρο το Ισραήλ, ενός ανοικτού ρατσισμού, που δεν αισχύνεται, αντιθέτως είναι περήφανος για τον εαυτό του.
Το φαινόμενο από μόνο του δεν είναι καινούργιο. Αυτό που είναι καινούργιο είναι η απώλεια κάθε αίσθησης ντροπής. Οι ρατσιστές φωνάζουν το μήνυμα τους σε κάθε γωνιά του δρόμου και κερδίζουν το χειροκρότημα από πολιτικούς και ραβίνους.
Ξεκίνησε με μια σειρά από ρατσιστικά νομοσχέδια που είχαν στόχο να αμφισβητήσουν την νομιμότητα των Αράβων πολιτών. « Επιτροπές αποδοχής», «όρκοι πίστης» και πολλά άλλα. Ύστερα ήλθε το θρησκευτικό διάταγμα του αρχιραβίνου του Τσφαντ, που απαγορεύει στους Εβραίους να ενοικιάζουν διαμερίσματα σε Άραβες. Κάτι που προκάλεσε σοκ και αμηχανία. Έκτοτε όλα τα φράγματα έχουν σπάσει.
Μια συμμορία 14χρονων αγοριών έστησε παγίδα σε άραβες στο κέντρο της Ιερουσαλήμ, χρησιμοποιώντας ένα 14χρονο κορίτσι ως παγίδα και τους κτύπησε μέχρι αναισθησίας. Εκατοντάδες ραβίνοι σε ολόκληρη τη χώρα υπέγραψαν μανιφέστο που απαγορεύει την ενοικίαση διαμερισμάτων σε «ξένους»(εννοώντας τους άραβες που έχουν ζήσει στην χώρα για αιώνες). Στο Μπατ Γιαμ, μία πόλη κοντά στο Τελ Αβίβ, μία οργισμένη διαδήλωση ζητούσε τον εκτοπισμό όλων των Αράβων από την πόλη. Την επόμενη μέρα, μία διαδήλωση στην υποβαθμισμένη συνοικία Χατίκβα του Τελ Αβίβ ζητούσε την απέλαση των προσφύγων και των ξένων εργατών από την περιοχή.
Οι διαδηλώσεις στο Μπατ Γιαμ και την Χατίκβα είχαν φυσικά διαφορετικούς στόχους: η πρώτη ήταν κατά των Αράβων, η δεύτερη κατά των ξένων εργατών. Οι ίδιοι γνωστοί φασίστες παρουσιάστηκαν ωστόσο και μίλησαν και στις δύο, κρατώντας τα ίδια πλακάτ και φωνάζοντας τα ίδια συνθήματα. Το χειρότερο ήταν η αναφορά ότι οι Άραβες και οι ξένοι θέτουν σε κίνδυνο τις Εβραίες γυναίκες-οι Άραβες τις παντρεύονται και τις παίρνουν στα χωριά τους, οι ξένοι εργάτες φλερτάρουν μαζί τους. «Εβραίες Γυναίκες για τον Εβραϊκό Λαό» φώναζαν οι διαδηλωτές-λες και οι γυναίκες είναι περιουσία.
Η σχέση μεταξύ ρατσισμού και σεξ εξίταρε πάντοτε τους ερευνητές. Οι λευκοί ρατσιστές στις ΗΠΑ κυκλοφορούσαν τη φήμη ότι οι «νέγροι» έχουν μεγαλύτερα πέη. Μεταξύ των γερμανικών ναζιστικών εφημερίδων, η πιο σκανδαλώδης ήταν η Der Sturmer, μια πορνοφυλλάδα γεμάτη ιστορίες για αθώα ξανθά κορίτσια που παρασύρονταν από άσχημους φιλοχρήματους με μεγάλες μύτες Εβραίους. Ο εκδότης, Julius Streicher, καταδικάστηκε και απαγχονίστηκες στην Νυρεμβέργη.
Ορισμένοι πιστεύουν ότι μια από τις ρίζες του ρατσισμού βρίσκεται στην αίσθηση της μη σεξουαλικής ικανοποίησης, την έλλειψη αυτοπεποίθησης των ανδρών που φοβούνται την σεξουαλική ανικανότητα και τον ανταγωνισμό-το ακριβώς αντίθετο από τον σούπερ μάτσο ρατσιστή άνδρα. Είναι αρκετό να κοιτάξεις τους ρατσιστές που διαδήλωναν για να βγάλεις συμπεράσματα.
Ο Ζαν-Πολ Σαρτρ είχε πει ότι ο καθένας είναι ρατσιστής-η διαφορά είναι μεταξύ αυτών που το παραδέχονται στον εαυτό τους και επιχειρούν να το καταπολεμήσουν και αυτών που δεν το παραδέχονται.
Αυτό αναμφίβολα είναι αλήθεια. Έχω ένα απλό τεστ για τη δύναμη του ρατσισμού: οδηγείς και κάποιος σου κόβει τον δρόμο. Αν είναι μαύρος οδηγός, λες: «Παλιόμαυρε!». Αν είναι γυναίκα, φωνάζεις: «Τράβα Μωρή στην Κουζίνα!». Αν φορά κιπά(σ.σ. το καπελάκι των θρησκευόμενων Εβραίων), φωνάζεις: «Αναθεματισμένες Θρήσκε!». Αν ο οδηγός δεν έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, απλά φωνάζεις: «Μαλάκα! Ποιος σου έδωσε άδεια;»
Το μίσος προς τους ξένους, η αποφυγή του οποιουδήποτε δεν είναι σαν εμάς είναι-έτσι φαίνεται- βιολογικά χαρακτηριστικά, απομεινάρια από την εποχή του αρχαίου ανθρώπου, όταν κάθε ξένος ήταν απειλή για τις περιορισμένες πηγές της φυλής από τις οποίες εξαρτιόταν. Υπάρχει και σε πολλά άλλα ζωικά είδη. Δεν είναι κάτι να περηφανεύεσαι.
Ο πολιτισμένος άνθρωπος και ακόμη περισσότερο η πολιτισμένη ανθρώπινη κοινωνία, έχει καθήκον να καταπολεμήσει αυτά τα χαρακτηριστικά-όχι μόνο γιατί είναι αποκρουστικά από μόνα τους, αλλά γιατί εμποδίζουν τον εκσυγχρονισμό του παγκοσμιοποιημένου κόσμου, στον οποίο η συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων είναι επιτακτική. Μας γυρίζει πίσω στη λίθινη εποχή.
Η κατάσταση εδώ πέρα πάει προς την αντίθετη μεριά: η χώρα ενστερνίζεται τον ρατσιστικό δαίμονα. Μετά τα εκατομμύρια θύματα του ρατσισμού, φαίνεται ότι οι Εβραίοι είναι ευτυχείς ότι μπορούν να κάνουν σε άλλους ότι έκαναν αυτοί σε αυτούς.
Είναι αδύνατον να παραγνωρίσεις τον κεντρικό ρόλο που έπαιξαν οι ραβίνοι σε αυτό το συνονθύλευμα. Ηγούνται του ρεύματος και διακηρύσσουν ότι αυτό είναι το πνεύμα του Ιουδαϊσμού. Επικαλούνται τα ιερά κείμενα με λεπτομέρειες.
Η αλήθεια είναι ότι ο Ιουδαϊσμός, όπως κάθε άλλη θρησκεία, συμπεριλαμβάνει ρατσιστικά και αντιρατσιστικά, ανθρωπιστικά και βαρβαρικά στοιχεία. Οι Σταυροφόροι, οι οποίοι κατάσφαξαν τους Εβραίους καθ’ οδόν προς τους Αγίους Τόπους και οι οποίοι έσφαξαν τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ-Μουσουλμάνους και Εβραίους μαζί- όταν κατέλαβαν την πόλη φώναζαν: «Είναι Θέλημα Θεού!». Μπορεί κανείς να βρει στην Αγία Γραφή εξαιρετικά αποσπάσματα που διδάσκουν την αγάπη, πλάι σε εντελώς διαφορετικά κεφάλαια. Στο Κοράνι επίσης υπάρχουν στίχοι γεμάτοι αγάπη για το ανθρώπινο είδος και εκκλήσεις προς την δικαιοσύνη και την ισότητα, καθώς και άλλοι γεμάτοι μίσος.
Στη Βίβλο επίσης. Οι ρατσιστές επικαλούνται τον Μαϊμωνίδη, ο οποίος ερμήνευσε δύο βιβλικές έννοιες ως εντολή να μην επιτρέπεται σε μη Εβραίους να κατοικούν στη χώρα. Ολόκληρο το βιβλίο του Γιουσούα είναι μια έκκληση προς γενοκτονία. Η Βίβλος προστάζει τους Ισραηλίτες να δολοφονήσουν ολόκληρη την φυλή του Αμαλέκ(«άνδρες, γυναίκες και μωρά) και ο προφήτης Σαμουήλ εκθρόνισε τον Σαούλ επειδή έδειξε έλεος για τη ζωή των φυλακισμένων Αμαλεκιτών.
Η Βίβλος είναι ωστόσο και ένα βιβλίο εξαιρετικής ανθρωπιάς. Ξεκινά με την περιγραφή της δημιουργίας του άνδρα και της γυναίκας, τονίζοντας ότι όλα τα ανθρώπινα πλάσματα δημιουργήθηκαν κατ’ εικόνα του Θεού και ως εκ τούτου ίσα. «Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ΄εικόνα του, κατ’ εικόνα του Θεού τον έπλασε, άνδρα και γυναίκα τους έπλασε κατ’ εικόνα του». Η Βίβλος κατ’ επανάληψη ζητά την μεταχείριση των «Γκερίμ»(ξένοι που ζούσαν ανάμεσα στους Ισραηλίτες) ως Ισραηλίτες, «διότι ήσασταν ξένοι στην γη της Αιγύπτου».
Όπως το έθεσε σε άρθρο που αναδημοσιεύθηκε με την ευκαιρία της επετείου των 20 χρόνων από τον θάνατό του, ο για χρόνια διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας Χαάρετς Γκέρσομ Σόκεν: Ο Έσδρας όντως εξεδίωξε τις μη Εβραίες γυναίκες από την κοινότητα, αλλά πριν από αυτό, οι ξένες γυναίκες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξιστόρηση της Βίβλου.
Η Μπατσέβα ήταν σύζυγος ενός Χετταίου, πριν παντρευτεί τον βασιλιά Δαβίδ και γίνει η μητέρα του οίκου από τον οποίο θα προέλθει ο Μεσσίας(ή από τον οποίο, όπως πιστεύουν οι Χριστιανοί, ο Ιησούς, ο οποίος γεννήθηκε 2010 χρόνια πριν, προήλθε). Ο Δαβίδ ο ίδιος ήταν απόγονος της Ρουθ, μιας Μοαβίτισας. Ο βασιλιάς Αχάμπ, ο μεγαλύτερος των Ισραηλιτών βασιλέων, παντρεύτηκε μία γυναίκα από την Φοινίκη.
Όταν οι ρατσιστές μας παρουσιάζουν το χειρότερο πρόσωπο του Ιουδαϊσμού, αγνοώντας το πανανθρώπινο μήνυμα του, κάνουν τεράστια ζημιά στην θρησκεία εκατομμυρίων Εβραίων σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι πιο σπουδαίοι ραβίνοι έμειναν σιωπηλοί αυτή την εβδομάδα μπροστά στην ρατσιστική πυρκαγιά που φούντωσε από ραβίνους ή ψέλλισαν κάτι περί «ειρηνικών τρόπων»-αναφερόμενοι στον κανόνα που απαγορεύει την πρόκληση των «Γκοίμ»(σ.σ. αλλόθρησκοι στα εβραϊκά), γιατί ενδεχομένως να συμπεριφερθούν στους Εβραίους στις χώρες τους όπως οι Εβραίοι συμπεριφέρονται στις μειονότητες του δικού τους κράτους. Μέχρι σήμερα, κανείς Χριστιανός ιερέας δεν έχει ζητήσει από το ποίμνιό του να μην νοικιάζει σπίτι σε Εβραίους, αλλά θα μπορούσε να συμβεί.
Η σιωπή των «Σοφών της Τορά» είναι εκκωφαντική. Ακόμη μεγαλύτερη η σιωπή των πολιτικών ηγετών της χώρας: Ο κάτοχος νόμπελ ειρήνης Σιμόν Πέρες δεν διαμαρτυρήθηκε και ο Μπέντζαμιν Νετανιάου ικανοποιήθηκε με το να καλεί τους ρατσιστές «να μην πάρουν το νόμο στα χέρια τους». Ούτε μία λέξη κατά του ρατσισμού, ούτε μία λέξη για την ηθική και την δικαιοσύνη.
Όταν άκουσα τους πρώην στρατιώτες στην εκδήλωση της οργάνωσης «Σπάζοντας την Σιωπή», γέμισα ελπίδα. Αυτή η γενιά κατανοεί το καθήκον να επουλώσει το κράτος στο οποίο περνά τη ζωή της. όπως λέει και το τραγούδι του Χανουκά(σ.σ. εβραϊκή γιορτή που συμπίπτει κατά την περίοδο των Χριστουγέννων), το οποίο κατ΄επνάληψη έχει γίνει ο ύμνος των αντιρατσιστικών εκδηλώσεων: «ήλθαμε να διώξουμε το σκοτάδι!».

*Δημοσιεύτυηκε στην ιστοσελίδα της οργάνωσης "Γκους Σαλόμ(Μέτωπο Ειρήνης)" στις 25/12/2010.
http://zope.gush-shalom.org/home/en/channels/avnery/1293276148/

Αποσπάσματα από το βιβλίο με τις μαρτυρίες Ισραηλινών στρατιωτών στο:
http://www.kibush.co.il/show_file.asp?num=43973

H ανίερη συμμαχία μεταξύ Ισραηλινής δεξιάς και αντισημιτικής Ευρώπης

2010-12-13T03:18:00.000-08:00

'Ενα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την επικικίνδυνη συμμαχία της ισραηλινής δεξιάς με την ευρωπαϊκή αντισημιτική άκρα δεξιά με άξονα την ισλαμοφοβία της δεύτερης.

Του Adar Primor*

Ω Ευρώπη! Το επίσημο σκέλος της, γενναίο και αποφασιστικό, εξέτεινε χείρα βοηθείας προς εμάς με τη μορφή δεκάδων πυροσβεστών και πυροσβεστικών αεροσκαφών στη μάχη για την κατάσβεση της πυρκαγιάς στο Καρμέλ. Το άλλο σκέλος της-το αποσυνάγωγο, το ανυπάκουο-ήλθε να ανάψει φωτιές η καταστροφή των οποίων θα είναι απρόβλεπτη. Πήρε τη μορφή της ανίερης συμμαχίας μεταξύ προσωπικοτήτων της ισραηλινής δεξιάς και εξτρεμιστών εθνικιστών ακόμη και αντισημιτών από την Ευρώπη, η οποία κερδίζει έδαφος στους Ιερούς Τόπους.
Ο πρώτος από τους πυρομανείς, ο Ολλανδός βουλευτής Geert Wilders, σχεδόν μόνιμος επισκέπτης στο Ισραήλ, προσκλήθηκε από τον βουλευτή Aryeh Eldad(του κόμματος της Εθνικής Ενότητας) για να μας πείσει ότι η Ιορδανία είναι η Παλαιστίνη. Το 2008, ο Wilders έγινε πρωτοσέλιδο με την ταινία του «Fitma» η οποία συνέδεε το κοράνι και την ισλαμική τρομοκρατία. Συχνά συγκρίνει το κοράνι με το «Mein Kampf» και καλεί να φορολογηθούν οι ισλαμικές ενδυμασίες, «οι οποίες μολύνουν το ολλανδικό τοπίο». Κατά την εδώ επίσκεψή του, προέβη σε μία σειρά αναρίθμητων δηλώσεων του τύπου «Χωρίς την Ιουδαία και την Σαμάρεια(σ.σ. βιβλικές ονομασίες των κατεχομένων παλαιστινιακών εδαφών στη δυτική όχθη), το Ισραήλ δεν μπορεί να υπερασπιστεί την Ιερουσαλήμ».
Ένας άλλος Ευρωπαίος ειδικός στο να βάζει φωτιές είναι ο Βέλγος πολιτικός Filιp Dewinter, ο οποίος προσκλήθηκε να μετάσχει σε ένα άλλο συνέδριο το οποίο επίσης έγινε εδώ πέρα, το οποίο οργάνωσε ο πρώην βουλευτής του κόμματος «Yisrael Beitenu(Ισραήλ το Σπίτι μας) Eliezer Cohen. Ενοχλημένος που ο Eldad του «έκλεψε» κάτω από τη μύτη τον Wilders, ο Cohen έφερε κατά τη δική του εκδοχή ισλαμοφοβίας ένα απάνθισμα ρατσιστών που κάνουν τον Ολλανδό λαϊκιστή να μοιάζει με αθώα περιστερά.
Ο Dewinter είναι αρχηγός του κόμματος Vlaams Belang, διαδόχου του Φλαμανδικού Εθνικού Κινήματος, πολλά μέλη του οποίου συνεργάστηκαν με τους Ναζί. Μεταξύ των μελών του είναι σήμερα και αρκετοί αρνητές του Ολοκαυτώματος. Ο ίδιος ο Dewinter έχει σχέσεις με αντισημιτικούς κύκλους και δεσμούς με ευρωπαϊκά εξτρεμιστικά και νεοναζιστικά κόμματα. Το 1988, απέτισε φόρο τιμής στους χιλιάδες Ναζί στρατιώτες που θάφτηκαν στο Βέλγιο και το 2001, άρχισε ομιλία του με όρκο των SS.
Ο φόρος τιμής σε αυτούς που ανάβουν τη δάδα είναι το διαμάντι στην κορώνα του ρατσισμού-ο Heinz Christian Strache, ηγέτης του αυστριακού Κόμματος της Ελευθερίας. Αν ο Jorg Haider ήταν «το πνευματικό εγγόνι του Χίτλερ», o Stranche είναι το νόθο εγγόνι του. Ο παππούς του ήταν στα Wafen-SS και ο πατέρας του υπηρέτησε στην Βέρμαχτ. Ως φοιτητής, ο Strache ήταν μέλος μιας εξτρεμιστικής οργάνωσης η οποία απαγόρευε τη συμμετοχή Εβραίων. Σχολιαστές στην Αυστρία υποστηρίζουν ότι ο Strache προσπαθεί να αντιγράψει τον Haider αλλά δεν είναι τόσο έξυπνος και εν τέλει είναι πιο ακραίος από το μοντέλο του. (Μία συλλογή από τα έξοχα σχόλια του Srache δημοσιεύτηκαν με συνέντευξή του στην Χαάρετς τον Μάρτιο).
Οι διοργανωτές των επισκέψεων αυτών πιστεύουν ότι μετρίασαν το μίσος αυτών των εξτρεμιστών που κουβάλησαν από την Ευρώπη, οι οποίοι αφού αντάλλαξαν τους Εβραίους ως διαβολικό εχθρό με το μοντέλο της μουσουλμανικής εγκληματικότητας των μεταναστών, τραγουδούν από κοινού το ότι η Σαμάρεια είναι εβραϊκό έδαφος. Σύντομα θα αφήσουν γένια και θα φορούν κιπά(σ.σ. το καπελάκι που φορούν οι θρήσκοι Εβραίου και το οποίο έχει μετατραπεί σε σύμβολο των Ισραηλινών εθνικιστών). Αλλά δεν έχουν αποκηρύξει το πνευματικό τους DNA και με κάθε ευκαιρία, ψάχνουν οτιδήποτε θα τους έφερε κοντύτερα στην εξουσία εκτός από την εβραϊκή άφεση αμαρτιών.
Στη λίστα αυτών που έφεραν το όνειδος σε αυτή εδώ τη χώρα με το να φιλοξενούν αυτά τα πρόσωπα, είναι το Κολέγιο του Ασκελόν(Ashkelon Academic College), που τους έδωσαν βήμα. Ο βουλευτής Nissim Zeev(κόμμα Shas), που τους υποδέχθηκε στην Βουλή. Ο υφυπουργός Ayoob Kara(Λικούντ) που εκφράστηκε ενθουσιωδώς με τους «φίλους του Ισραήλ, τους οποίους πρέπει να ενισχύσουμε» και την αεροπορία του Ισραήλ, που έδωσε άδεια στον Cohen, ένα βετεράνο της αεροπορίας, να δώσει στη συμμορία του μία αποκλειστική βόλτα με ένα F-15.
Ο αυστριακός τύπος έγραψε αυτήν την εβδομάδα ότι το ξέπλυμα που έκανε ο Strache εδώ στη Γη της Επαγγελίας μπορεί να τους ανοίξει το δρόμο για την καγκελαρία. Όπως χαρακτηριστικά λένε: «Στην υγειά του Κράτους του Ισραήλ».

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Χαάρετς» στις 10/12/2010

http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/the-unholy-alliance-between-israel-s-right-and-europe-s-anti-semites-1.330132

Η καταστροφή ενός ακόμη μύθου για το κράτος του Ισραήλ

2010-12-08T01:05:00.000-08:00

Η πυρκαγιά στο Καρμέλ κατέστρεψε έναν ακόμη θεμελιώδη μύθο ότι το Εβραϊκό Κράτος είναι στρατιωτική-τεχνολογική δύναμη που δεν πρέπει να τα βάλεις μαζί του.

του Ακίβα Ελντάρ*

Σε όλα όσα χρειάζονται για την αντιμετώπιση των αιτιών των πυρκαγιών, αποθέματα νερού, ασφάλεια πτήσεων, σεισμοί κλπ-θέματα που απαιτούν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό-αυτοί που αποφασίζουν προτιμούν να χρησιμοποιούν την μέθοδο της κωλυσιεργίας. Η καταστροφή στο Καρμέλ έδειξε ότι βρισκόμαστε μακριά από το να θεωρούμαστε παγκόσμιοι πρωταθλητές στην κατάσβεση πυρκαγιών.
Τα χέρια που έβαλαν φωτιά στο δάσος και οι κρατικές αρχές που αρνούνταν να προστατεύσουν τους πολίτες τους, προκάλεσαν μεγαλύτερο κακό από τους δεκάδες θανάτους και την καταστροφή χιλιάδων οικιών. Κατέστρεψαν έναν ακόμη θεμελιώδη μύθο ότι το Εβραϊκό Κράτος είναι στρατιωτική-τεχνολογική υπερδύναμη που δεν πρέπει να τα βάζεις μαζί του. Στη γλώσσα των αρχών ασφαλείας αυτό ονομάζεται «ικανότητα αποτροπής».
Η φάλαγγα των πυροσβεστικών αεροσκαφών που ήλθε από την Δύση θύμιζε την αερογέφυρα οπλισμού την οποία η αμερικανική κυβέρνηση δημιούργησε τις τρομερές ημέρες του Πολέμου του Γιόμ Κιπούρ(σ.σ αραβοϊσραηλινός πόλεμος 1973). Ήταν στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, που είχε χωρίσει τη Μέση Ανατολή μεταξύ των δύο μεγάλων μπλοκ. Τώρα, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός μπορεί να καλεί τη Μόσχα την Παρασκευή το βράδυ και το Σάββατο το πρωί ένα σμήνος από ρωσικά πυροσβεστικά αεροσκάφη να προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Μπεν-Γκουριόν.
Ποιος θα το πίστευε ποτέ εκείνες τις ημέρες ότι η Ιορδανία, η Αίγυπτος και η Παλαιστινιακή Αρχή θα έτρεχαν με πυροσβεστικά οχήματα στο Έιν Χοντ;
Είναι αλήθεια ότι δεν είναι ντροπή να ζητάς βοήθεια από τον κόσμο για να καταστείλεις μια πυρκαγιά, μια επιδημία ή μια πλημμύρα. Μεγάλες, πλούσιες χώρες έχουν επίσης ζητήσει εξωτερική βοήθεια σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Αλλά λίγες είναι οι χώρες που μια μέρα πριν έδειχναν το δάκτυλο στον κόσμο και παραπονιόντουσαν ότι αμφισβητούν τη νομιμότητά της.
Μόνο όταν τα πράγματα γίνονται θερμά και επικίνδυνα στο απομονωμένο και εγωιστικό μας γκέτο, οι εχθροί του Ισραήλ έρχονται να μας σώσουν από το πρόβλημα. Γιατί να συμβεί αυτό τώρα, όταν το Wiki Leaks αποκαλύπτει ότι ο Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ δεν είναι ακριβώς «το φλιτζάνι τσάι» των πραγματιστών Αράβων ηγετών και ότι δεν έχουν πρόβλημα να πάνε για ύπνο το βράδυ, παρόλο που οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν ακόμη κράτος;
Γιατί αυτοί οι άχρηστοι ξέχασαν να θέσουν υπό έλεγχο την πυρκαγιά την ώρα που η κοινή γνώμη άρχιζε να πιστεύει ότι η Αίγυπτος και η Ιορδανία δεν ενδιαφέρονται που η Χαμάς και η Χεζμπολάχ ενισχύουν τη δύναμή τους στα ερείπια του Όσλο;
Μετά που έσβησαν οι φλόγες στα σπίτια του Κιμπούτς Beit Oren, θα επιστρέψουμε πίσω να συζητούμε με τους Αμερικανούς για την ανέγερση μερικών ακόμη οικιών στην Όφρα(σ.σ. πόλη Ισραηλινών εποίκων στην κατεχόμενη δυτική Όχθη), η Βουλή θα περάσει το νόμο περί προσάρτησης του Αριέλ(35 βουλευτές έχουν ήδη υπογράψει) και θα εκδιώξουμε μερικούς ακόμη Παλαιστινίους από το Sheikh Jarrah.
Ο Μπέντζαμιν Νετανιάου θα προτείνει στους Παλαιστινίους, όπως είπε σε Αμερικανούς γερουσιαστές(με βάση το Wiki Leaks), ένα κράτος-δημαρχείο που θα είναι αποστρατικοποιημένο και τα σύνορα του οποίου θα ελέγχονται από το Ισραήλ, όπως και ο εναέριος χώρος. Το Εργατικό κόμμα θα συνεχίσει να στηρίζει τον πρωθυπουργό που καθησύχασε τους βουλευτές του Λικούντ, των οποίων το όραμα είναι να δοθεί στους Παλαιστινίους η ευθύνη «διαχείρισης του συστήματος αποβλήτων της Τζενίν».
Ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς πραγματοποίησε ήδη την απειλή του να παραδώσει στον Νετανιάου τα κλειδιά του συστήματος διαχείρισης αποβλήτων της Τζενίν και να θέσει οριστικά τέλος στην αργόσυρτη «ειρηνευτική διαδικασία». Η διεθνής-περιφερειακή συμμαχία που ενώθηκε για να θέσει τέλος στην πυρκαγιά του Καρμέλ θα παραμείνει διαθέσιμη σε κάθε κίνηση ειρήνης του Ισραήλ.
Η κατοχή δεν είναι μια φυσική καταστροφή, αλλά το έργο ανθρώπων. Κυρίως δικό μας έργο. Το Ισραήλ θα συνεχίσει μόνο του να αντιμετωπίζει τις τοπικές και στρατηγικές επιπτώσεις της κατοχής και της κυνικής εκμετάλλευσης τους από το Ιράν.
Μία εξεταστική επιτροπή θα πρέπει να δημιουργηθεί για να εξετάσει τις αποτυχίες που προκάλεσαν την πυρκαγιά στο Καρμέλ και το σύστημα πυρόσβεσης. Το πιο σημαντικό είναι, ότι πρέπει να προετοιμαστούμε για ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή η οποία θα ξεσπάσει εξαιτίας της έλλειψης πολιτικού σχεδιασμού που κρατά περισσότερο από την επόμενη μετάδοση. Και αυτό είναι ακόμη σημαντικότερο από τη στιγμή που αποκαλύφθηκε ότι η μοίρα μας είναι στα χέρια ηγετών που δεν είναι ούτε καν σε θέση να ελέγχουν πυρκαγιές.
Αυτοί που έχουν καεί ήδη μια φορά δεν πρέπει να παίζουν με τη φωτιά.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Χαάρετς" στις 6/12/2010

*http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/unraveling-another-myth-about-the-state-of-the-jews-1.329093

Φτώχεια η άλλη εικόνα του Ισραήλ

2010-11-15T01:46:00.000-08:00

Παρά τα οικονομικά και τεχνολογικά επιτεύγματα, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος όσον αφορά το κράτος του Ισραήλ. Η φτώχεια αυξάνεται, όπως δείχνουν τα τελευταία επίσημα στατιστικά στοιχεία και προτιμά τους Άραβες και τους υπέρ-ορθόδοξους Εβραίους.
Το 2009 προστέθηκαν στο Ισραήλ άλλες 15.000 οικογένειες που ζουν κάτω από το όριο φτώχειας, ανεβάζοντας συνολικά τον αριθμό των φτωχών οικογενειών σε 435.000, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται 850.300 παιδιά από 783.600 που ζούσαν κάτω από το όριο φτώχειας το 2008.
Συνολικά 1.774.800 Ισραηλινοί πολίτες ζουν κάτω από τα όρια φτώχειας σε σχέση με 1.651.300 το 2008.
Σε ποσοστά ο αριθμός των φτωχών οικογενειών αυξήθηκε από 19,9% το 2008 σε 25% πέρυσι. Ο αριθμός των φτωχών κατοίκων αυξήθηκε από 23,7% σε 25%, ενώ αύξηση από 34% το 2008 σε 36,5% το 2009 παρουσίασε και ο αριθμός των φτωχών παιδιών.
Το μεγαλύτερος μέρος των φτωχών κατοικεί στο βορρά(32,3%) και ακολουθεί ο νότος με 23,6%. Στην περιοχή της Ιερουσαλήμ το ποσοστό των φτωχών Εβραίων μειώθηκε στο 22,7%, ενώ αυτό των Αράβων εκτινάχθηκε στο 72%! Στο Τελ Αβίβ και το κεντρικό Ισραήλ το ποσοστό της φτώχειας ανέρχεται σε μόλις 13%.

Πηγές:

http://www.haaretz.com/news/national/report-reveals-poverty-is-on-the-rise-in-israel-1.323582

http://www.jpost.com/Israel/Article.aspx?id=194460

Το Ισραήλ χρειάζεται μία επανάσταση της αριστεράς για να σταματήσει το φασισμό

2010-11-10T01:01:00.000-08:00

Μία σοσιαλδημοκρατική επανάσταση της αριστεράς είναι απαραίτητη συνθήκη για να σταματήσει η εποχή του φασισμού που εκφράζεται με τον όρκο πίστης σε ένα «Εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος».

Του Daniel Gutwein*

Αφήνοντας τον φασισμό του δρόμου να εισέλθει στις αίθουσες της κυβέρνησης είναι ένας από τους τρόπους που η δεξιά αντιμετωπίζει τις αλλαγές που δείχνουν το πώς η κατοχή επηρεάζει την ισραηλινή κοινωνία. Η τροποποίηση στον Νόμο περί Υπηκοότητας που ενσωματώνει τον όρκο πίστης σε ένα «Εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος» είναι ένα δείγμα.
Ο σκοπός της τροποποίησης είναι ξεκάθαρος, παραδόξως, από την αντίδραση η οποία προέρχεται από αυτούς που βλέπουν το Ισραήλ σήμερα ως ήδη εβραϊκό και δημοκρατικό: Ο Νταν Μεριντόρ(σ.σ. πολιτικός της δεξιάς) θεωρεί την τροποποίηση μη αναγκαία πρόκληση προς τους άραβες πολίτες και ο Ισαάκ Χέρτσογκ(σ.σ. πρώην πρόεδρος του Ισραήλ) την χαρακτηρίζει ως φασισμό. Ως τέτοια, αυτοί που αντιδρούν στην τροποποίηση υποστηρίζουν, ότι σκοπεύει να καθησυχάσει τους εξτρεμιστές εταίρους του κυβερνητικού συνασπισμού. Φαίνεται ωστόσο, ότι η τροποποίηση απευθύνεται στους ψηφοφόρους της δεξιάς, ιδίως αυτούς τους οποίους η κυβερνητική οικονομική πολιτική πλήττει την κοινωνική τους ασφάλεια.
Από το 1977(σ.σ. χρονολογία ορόσημο γιατί ηττήθηκαν για πρώτη φορά οι Εργατικοί και ανέλαβε την εξουσία το δεξιό κόμμα Λικούντ), η κατοχή χρησιμοποιήθηκε από την δεξιά ως μηχανισμός με τον οποίο αποζημιώνει τα θύματα της ιδιωτικοποίησης: Οι στεγαστικές και γενναιόδωρες κοινωνικές παροχές χορηγήθηκαν στους οικισμούς των κατεχομένων εδαφών αντικαθιστώντας το κράτος πρόνοιας.
Η πολιτική της ιδιωτικοποίησης μπορεί να ήταν κοινή επιχείρηση της αριστεράς και της δεξιάς, αλλά τα θύματα της τείνουν να ευνοούν τη δεξιά, γιατί ταυτίζεται με τη συνέχιση της κατοχής και το σύστημα των αποζημιώσεων και επειδή απεχθάνεται την αριστερά για την νεοφιλελεύθερη ειρήνη που αυτή προσφέρει, χωρίς να νοιάζεται ότι ο τερματισμός της κατοχής και η κατάργηση του συστήματος αυτού θα τους μετατρέψει σε οικονομικά «θύματα της ειρήνης».
Παρόλα αυτά στη δεύτερη θητεία του Μπέντζαμιν Νετανιάου ως πρωθυπουργού, τέτοιου είδους αποζημιώσεις χάνουν την αποτελεσματικότητά τους. Ανειδίκευτοι Εβραίοι εργάτες αντικαθίσταται από τους ξένους εργάτες, ενώ το πάγωμα των οικισμών κατέστρεψε την πιο σπουδαία προσφορά των οικισμών-την κατοικία.
Παράλληλα με την μείωση των πλεονεκτημάτων αυτών, μερικοί από τη δεξιά πρέπει τώρα να αντιμετωπίσουν την μετατροπή του φασισμού από διάσπαρτο, απομονωμένο «ζιζάνιο» σε επίσημη πολιτική. Η αλλαγή στον όρκο πίστης καθιστά την υπηκοότητα να εξαρτάται από τη νομιμότητα. Η αφαίρεση υπηκοότητας και η προσβολή κατά των ξένων εργατών προωθήθηκε από τον υπουργό Εξωτερικών του Νετανιάου τον Αβιγκντόρ Λίμπερμαν και τον υπουργό Εσωτερικών Έλι Γισάι με στόχο να αυξηθεί το τίμημα της υπηκοότητας για να χρησιμεύσει ως αντίδοτο στα πλεονεκτήματα που έδινε κάποτε η κατοχή.
Με αυτόν τον τρόπο το καθεστώς των ιδιωτικοποιήσεων ολοκληρώνει την επιχείρησή του: με την μετατροπή των κοινωνικών υπηρεσιών από δικαίωμα των πολιτών σε εμπόρευμα το οποίο αποκτάται με την εμπορευματοποίηση της ίδιας της υπηκοότητας. Η κατοχή η οποία εξελίσσεται σε απελπισία καθώς η χρησιμότητά της συρρικνώνεται, μετατρέπεται σε φασισμό. Και είναι φασισμός, η συνέχιση της κατοχής με άλλα μέσα και ως τέτοια εισάγει την λογική της κατοχής μέσα στο ίδιο το Ισραήλ.
Την ίδια στιγμή, υπό το φως του αυξανόμενου κοινωνικού χάσματος που προκαλεί η ιδιωτικοποίηση, ο φασισμός μετατρέπεται σε εσωτερικό ισραηλινό μηχανισμό αποζημίωσης, μέσω του οποίου το καθεστώς ενισχύει την παρουσία του στην κοινωνία. Με τον τρόπο αυτό, καθώς ο φασισμός κληρονομεί τον ρόλο της κατοχής ως μηχανισμό αποζημίωσης, η κατοχή αλλάζει την λειτουργία της και μετατρέπεται σε δικαιολογία για την επικράτηση του φασισμού.
Η μάχη κατά του φασισμού και της κατοχής απαιτεί την αντιμετώπιση του φόβου και του μίσους που σπείρει το καθεστώς των ιδιωτικοποιήσεων και την αντικατάστασή του από ένα κράτος πρόνοιας που θα μπορεί να εμπνεύσει ξανά την κοινωνικό-οικονομική εμπιστοσύνη.
Αυτός πρέπει να είναι ο ρόλος της αριστεράς. Μία σοσιαλδημοκρατική επανάσταση στην αριστερά είναι ως εκ τούτου αναγκαία συνθήκη για να σταματήσουμε το φασισμό.

*Ο αρθρογράφος διδάσκει οικονομική και κοινωνική ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Χαάρετς» στις 09/11/2010

http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/israel-needs-a-leftist-revolution-to-stop-the-fascism-1.323717

Tι συνέβη στην ισραηλινή αριστερά;

2010-11-08T01:13:00.000-08:00

Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο πανεπιστήμιο Μπαρ Ιλάν στο Ισραήλ, ο Μέναχεμ Κλάιν μετείχε πρόσφατα στην Αθήνα σε μια διάλεξη που διοργάνωσε το ΕΛΙΑΜΕΠ, με θέμα τις προοπτικές της ισραηλινοπαλαιστινιακής διένεξης με αφορμή την πρόσφατη πρωτοβουλία Ομπάμα. Με αυτή την ευκαιρία ο καθηγητής Κλάιν ανέλυσε στην "Αυγή" της Κυριακής τη σημερινή κατάσταση του Ισραήλ - "μια κοινωνία που συντηρητικοποιείται γοργά".

Συνέντευξη στην Ελένη Τσερεζόλε *

* Τι συνέβη στην ισραηλινή αριστερά;

Έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Έχει καταρρεύσει. Υπάρχουν πλέον ελάχιστα άτομα στο στρατόπεδο της ειρήνης και επίσης ελάχιστη είναι και η στήριξη της ισραηλινής κοινής γνώμης. Το γιατί αυτής της κατάστασης είναι ένα ενδιαφέρον θέμα για τους ιστορικούς και τους κοινωνιολόγους. Οι ειρηνιστές ακτιβιστές έχουν την τάση να ρίχνουν το φταίξιμο στον Γιεχούντ Μπαράκ, ισχυριζόμενοι ότι παραπλάνησε την ισραηλινή κοινή γνώμη, υποστηρίζοντας ότι, ενώ εκείνος έκανε προτάσεις, οι Παλαιστίνιοι τις απέρριψαν, κ.ο.κ. Προσωπικά δέχομαι την εξήγηση αυτή, αλλά και πάλι η ισραηλινή αριστερά εξακολουθεί να μην καταφέρνει να πείσει την πλειοψηφία των Ισραηλινών.

Κάτι δεν πάει καλά με την επιχειρηματολογία της, που αρνείται να αναγνωρίσει τη στροφή της ισραηλινοπαλαιστινιακής διαμάχης από το 2000, τις δραματικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί και συνεχίζει να επιχειρηματολογεί σαν να βρισκόμασταν ακόμη στο πλαίσιο των συμφωνιών του Όσλο. Η ισραηλινή κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται ότι αυτό που της παρουσιάζει η ισραηλινή αριστερά είναι λάθος, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα κι έτσι δεν το πιστεύει.

Καταρχήν η ισραηλινή αριστερά θα πρέπει να αναθεωρήσει τις κλασικές της απόψεις, να κάνει έναν έντιμο απολογισμό των αλλαγών που έχουν γίνει από το 2000 στην ισραηλινο-παλαιστινιακή διαμάχη και μετά να παρουσιάσει επικαιροποιημένες λύσεις ή στρατηγική για την κρίση. Δεν βλέπω την ισραηλινή αριστερά να μπορεί να κερδίσει την εξουσία, να αποσπάσει την υποστήριξη της πλειοψηφίας της κοινής γνώμης. Αλλά σίγουρα μπορεί να προσφέρει μια πολιτική που αργότερα θα απορροφηθεί και θα εφαρμοστεί από το κέντρο και την κεντροδεξιά.

* Την ίδια στιγμή πάντως παρατηρείται μια συντηρητικοποίηση της ισραηλινής κοινωνίας, με την άνοδο της επίδρασης των ορθόδοξων εβραίων. Πρόκειται άραγε για μια επίδραση των εβραϊκών οικισμών;

Έχετε δίκιο σε ό,τι αφορά τη ριζοσπαστικοποίηση προς τα δεξιά της ισραηλινής κοινωνίας. Θα σας έλεγα μάλιστα ότι νεοσυντηρητικοί υπάρχουν και στην Ιερουσαλήμ! Όταν βλέπουμε τις αλλαγές στις ΗΠΑ, την εκλογή Ομπάμα, εμείς δεν έχουμε τέτοια πράγματα. Στο Ισραήλ οι νεοσυντηρητικοί ηγούνται όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και της κοινωνίας. Και αυτό είναι ένας συνδυασμός που παρατηρείται κι αλλού, των συντηρητικών με τους ορθόδοξους εβραίους. Παρατηρώ επίσης και σημάδια αυξανόμενου εθνοκεντρισμού ενώ παράλληλα το Ισραήλ χάνει τη δημοκρατική του αξιοπιστία. Και όλα αυτά λαμβάνουν χώρα χωρίς κάποια διαμαρτυρία στο εσωτερικό του Ισραήλ.

Η ισραηλινή κοινωνία λοιπόν αλλάζει στην κατεύθυνση αυξανόμενου εθνοκεντρισμού. Στο Ισραήλ δεν ζούμε στη δεκαετία του 1990 με την παγκοσμιοποίηση, έχουμε κλειδωθεί στο εθνοτικό μας κράτος, κλείνουμε τα μάτια μας και ορθώνουμε τείχος μεταξύ μας και του υπόλοιπου κόσμου. Αν θέλετε να καταλάβατε την εικόνα του Ισραήλ, δεν έχετε παρά να πάτε σε οποιοδήποτε αεροδρόμιο, όπου πετάει η Ελ Αλ: δείτε πώς είναι οργανωμένες οι εγκαταστάσεις της και θα αντιληφθείτε πώς είναι το κράτος του Ισραήλ. Υπάρχουν τείχη, αξιωματικοί ασφαλείας, διπλός και τριπλός έλεγχος των επιβατών, δημιουργία προβλημάτων για τους μη Ισραηλινούς κ.ά.

* Είναι δηλαδή το Ισραήλ σαν ένα νησί που απομακρύνεται από τον υπόλοιπο κόσμο επιβάλλοντας τους δικούς του κανόνες;

Ναι, ναι. Και ο κόσμος το δέχεται αυτό. Κάντε μια μικρή έρευνα στα αεροδρόμια. Θα δείτε ότι υφίσταται παντού στενή συνεργασία μεταξύ των Ισραηλινών αξιωματούχων ασφαλείας και των ντόπιων, και μάλιστα επί του εδάφους κυρίαρχων κρατών! Η ισραηλινή ασφάλεια ενεργεί επί ξένων εδαφών παραβιάζοντας συχνά γραμμές με τρόπο που δεν θα έκανε καμία άλλη ξένη χώρα.

* Έχετε γράψει ότι η ισραηλινο-παλαιστινιακή διαφορά δεν έχει πλέον να κάνει με σύνορα, αλλά με την εθνότητα. Τι εννοείτε;

Πρόκειται για ένα πολύ βασικό επιχείρημα, γιατί, αν το αναγνωρίσει κανείς, αυτό συνεπάγεται ορθή κατανόηση της σημερινής κατάστασης. Την περίοδο των συμφωνιών του Όσλο η σύγκρουση είχε ήδη την τάση της διεύρυνσής της. Από το 2000 έχουμε επιστρέψει σε μια εθνοτική διαφορά, στην οποία βρισκόμασταν πριν από το Όσλο, αλλά σε χειρότερο πλαίσιο: το Ισραήλ ελέγχει πλέον ντε φάκτο συνολικά την περιοχή από τον Ιορδάνη έως τη Μεσόγειο. Υπάρχει μόνο μια δύναμη και άρα έχουμε ένα καθεστώς, αυτό του Ισραήλ, που μάλιστα δεν είναι δημοκρατικό, αλλά εθνοτικό και με έμφαση στην ασφάλεια που καταπιέζει τη μειονότητα. Αυτό ακριβώς το καθεστώς η διεθνής κοινότητα και η ισραηλινή αριστερά θα πρέπει να το αναγνωρίσουν.

Το πρόβλημα δεν είναι το πώς θα πάμε από τη συνοριακή διαφορά στη λύση των δύο κρατών - αυτό μπορεί να ίσχυε κάποτε. Η πρόκληση σήμερα είναι το πώς θα μετακινηθούμε από αυτό το καθεστώς των διακρίσεων, το εθνοτικό καθεστώς, στη λύση των δύο κρατών. Κανείς στην ισραηλινή αριστερά ή στην Ουάσιγκτον ή αλλού δεν ανταποκρίνεται στην πρόκληση αυτή και δεν οικοδομεί διαφορετικές πολιτικές για τη διευκόλυνση αυτής της μετάβασης.

Έτσι οποιαδήποτε πολιτική διαδικασία ακολουθεί την προηγούμενη κατάσταση, εκείνη των συμφωνιών του Όσλο, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Και το βλέπουμε με τη σημερινή κρίση! Ακόμη κι αν βρεθεί κάποιος συμβιβασμός και ο Αμπάς με τον Νετανιάχου συμφωνήσουν, έστω και περισσότερο προς την κατεύθυνση του δεύτερου, δεν θα αργήσει η επόμενη κρίση.

Κι εγώ βλέπω τον Αμπάς να φθάνει στο τέλος της πολιτικής του καριέρας. Οι Αμερικανοί τον σπρώχνουν όλο και πιο πολύ προς αυτη την κατεύθυνση. Μπορεί σε έναν χρόνο ή σε μια εβδομάδα, αλλά αυτό θα συμβεί. Όλες οι πόρτες είναι κλειστές απέναντί του και ο ίδιος έχει κουραστεί. Εκτός κι αν συμβεί κάτι το δραματικό που θα αναγκάσει το Ισραήλ να αλλάξει την πολιτική του...

* Τι είδους δραματική εξέλιξη δηλαδή;

Το τέλος του σημερινού καθεστώτος που συνεργάζεται με το Ισραήλ. Ο Αμπάς και ο Φαγιάντ είναι σήμερα υπεργολάβοι του Ισραήλ! Βοηθούν το Ισραήλ να ισχυρίζεται ότι δεν είναι κατακτητική δύναμη, ότι υπάρχει αυτονομία... Και αυτή η δραματική εξέλιξη για την οποία σας μίλησα μπορεί να είναι μια μη στρατιωτικοποιημένη Ιντιφάντα, μια παραίτηση Αμπάς, εκλογές... Ένα καταλυτικό γεγονός που θα δημιουργήσει χώρο για την ανάδειξη παλαιστινιακού κράτους.

Σήμερα δεν υπάρχει χώρος για ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος: το Ισραήλ κατέχει όλο τον χώρο. Και με τη λέξη “χώρος” δεν εννοώ μόνο τον γεωγραφικό αλλά και τον πολιτικό χώρο, που δεν επιτρέπει την εγκαθίδρυση παλαιστινιακού κράτους. Η σημερινή κατάσταση επιτρέπει μόνο μια πολύ περιορισμένη παλαιστινιακή αυτονομία και επιτρέπει στο Ισραήλ να ισχυρίζεται ότι δεν ποδηγετεί τους Παλαιστινίους και επιτρέπει επίσης στην Ε.Ε. να έχει ήσυχο το κεφάλι της γιατί το Ισραήλ συγκρατεί αυτό που θεωρεί ως ριζοσπαστικό Ισλάμ, γι' αυτό και είναι πρόθυμη να επενδύει όλο και περισσότερα χρήματα σε αυτό το βαρέλι δίχως πάτο, που είναι η Παλαιστινιακή Αρχή, όταν την ίδια στιγμή το Ισραήλ καταστρέφει, με τις εισβολές του, υποδομές που έχει χρηματοδοτήσει η Ευρώπη. Γι' αυτό και το Ισραήλ διαπράττει τεράστια λάθη, όπως η εισβολή στη Γάζα ή η επίθεση στον στολίσκο... Αλλά αυτή η κατάσταση δεν θα διαρκέσει αιωνίως. Κάποια στιγμή οι κατακτημένοι θα πουν “φθάνει πια”.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή στις 07/11/2010

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=579817

Ενδιαφέρουσα Ανάλυση στη Monde diplomatique για Παλαιστινιακό

2010-11-08T01:03:00.000-08:00

Ένα ενδιαφέρον δημοσίευμα στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" από την Monde diplomatique για το Μεσανατολικό

ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ, ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥ ΔΥΝΑΜΕΩΝ, ΠΑΡΑΤΕΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΜΟΡΦΕΣ

Ενα κράτος για «δύο όνειρα» στην Παλαιστίνη
Από την «ειρήνη των γενναίων» στην... «ανακωχή των μετρίων»

Του ALAIN GRESH*

Οι ισραηλινο-παλαιστινιακές διαπραγματεύσεις δεν προσκρούουν μόνο στη συνέχιση του εποικισμού αλλά και στις ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις των δύο πλευρών για την Ιερουσαλήμ, τους πρόσφυγες, τα σύνορα, τα ύδατα. Αυτό το αδιέξοδο οδηγεί έναν ορισμένο αριθμό αξιωματούχων -ανάμεσά τους και Ισραηλινοί- να εκθειάζουν τη δημιουργία ενός μόνο κράτους, από τη Μεσόγειο ώς τον Ιορδάνη.

Η Χαμάς παραμένει στο περιθώριο της συζήτησης, αρκούμενη να αποδέχεται τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους στην Δυτική Οχθη και στη Γάζα και να υπόσχεται μια μακροχρόνια εκεχειρία με το Ισραήλ. Μέχρι τότε όμως...
«Ο μικρότερος κίνδυνος, το μικρότερο κακό, θα ήταν η δημιουργία ενός ενιαίου κράτους με ίσα δικαιώματα για όλους τους πολίτες του» δηλώνει ο πρόεδρος της Βουλής. Φυσιογνωμία της πολιτικής ζωής, ένας πρώην υπουργός πλειοδοτεί: δεν υπάρχει πλέον άλλη επιλογή πέρα από την ανακήρυξη ενός μόνο κράτους σε ολόκληρο το ιστορικό έδαφος της Παλαιστίνης, από τη Μεσόγειο ως τον Ιορδάνη. Μια νεαρή βουλευτίνα με αρκετά εδραιωμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις υποστηρίζει τα ίδια συμπεράσματα. Πρόκειται, άραγε, για τρεις παλαιστινιακές προσωπικότητες; Τρία μέλη της ισλαμιστικής οργάνωσης Χαμάς; Τρεις ευρωπαίους αντισιωνιστές; Οχι: αυτή η άποψη διατυπώνεται από τρία εξέχοντα μέλη της ισραηλινής δεξιάς.

Ο πρώτος είναι ο Ρέουβεν Ρίβλιν, ο οποίος απορρίπτει την ιδέα της αραβικής δημογραφικής απειλής και παρατηρεί ότι αυτός ο τρόπος σκέψης «παραπέμπει στη μεταφορά πληθυσμών ή στο γεγονός ότι έπρεπε να σκοτώσουμε τους Αραβες. Τρομοκρατούμαι με αυτά τα λόγια. Πηγαίνω στα σχολεία όπου κατά τη διάρκεια προσομοιώσεων εκλογών, ο Λίμπερμαν (ο υπουργός Εξωτερικών, επικεφαλής του κόμματος της άκρας δεξιάς "Ισραέλ Μπεϊτένου") εξασφαλίζει το 40% των ψήφων και ακούω παιδιά να λένε ότι πρέπει να σκοτώσουμε Αραβες (...) Συμπεριφορές τέτοιου είδους δημιουργήθηκαν από τη συγκαταβατική θέση των σοσιαλιστών (του Εργατικού Κόμματος), οι οποίοι δηλώνουν: "Εμείς (οι Εβραίοι) εδώ και αυτοί (οι Αραβες ) εκεί". Αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ. Οταν ο Γιαμποτίνσκι (1) έλεγε: "Η Σιών μάς ανήκει", ήθελε να πει "ένας εβραίος πρόεδρος της κυβέρνησης και ένας άραβας αντιπρόεδρος της κυβέρνησης (2)"».

Ο δεύτερος υπερασπιστής της σύστασης ενιαίου κράτους είναι ο Μοσέ Αρενς, ο οποίος διακρίθηκε ως υπουργός Αμυνας και υπουργός Εξωτερικών στη δεκαετία του '80. Πολιτικός νονός του Μπενιαμίν Νετανιάχου, έχει χαρακτηριστεί «γεράκι» και εξέφρασε τη γνώμη του σε άρθρο στην εφημερίδα «Haaretz»: «Τι θα συνέβαινε αν η ισραηλινή κυριαρχία εφαρμοζόταν στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια και αν προσφέραμε στον παλαιστινιακό πληθυσμό την ισραηλινή ιθαγένεια; Αυτοί που, στο Ισραήλ και στο εξωτερικό, θεωρούν την κατοχή αβάσταχτο δεινό θα ανακουφίζονταν από μια αλλαγή που θα απελευθέρωνε το Ισραήλ από αυτό το φορτίο (3)».

Αλλά πώς να ενσωματωθεί αυτός ο πληθυσμός; Το Ισραήλ, απαντά ο ίδιος, περιλαμβάνει ήδη αρκετές μειονότητες, όπως τους Δρούζους και τους Τσερκέζους. Οσο για τους άραβες μουσουλμάνους, οι δυσκολίες τους να ενσωματωθούν «οφείλονται στις διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις, οι οποίες δεν έλαβαν αποτελεσματικά μέτρα». Κατά τη γνώμη του, αυτό είναι το πρώτο καθήκον στο οποίο πρέπει να αφοσιωθούμε.

Η τρίτη προσωπικότητα που αμφισβητεί την ισραηλινή συναίνεση είναι η Τζίπι Χοτοβέλι, το νεότερο μέλος της Βουλής, ένα ανερχόμενο αστέρι του Λικούντ, όπου εντάχθηκε με την προσωπική παραίνεση του Νετανιάχου. Αντίθετη στην απαγκίστρωση από τη Γάζα το 2005, ισχυρίζεται ότι αυτή απέδειξε την αποτυχία κάθε ιδέας περί αποχώρησης. Επιπλέον, είναι προσηλωμένη στη διατήρηση των οικισμών: «Οι Εβραίοι έζησαν στη Χεβρώνα, στο Μπέιτ Ελ. Είναι βιβλικές τοποθεσίες. Από τη Χεβρώνα, ο βασιλιάς Δαβίδ άρχισε να οικοδομεί το βασίλειό του. Δεν πιστεύω ότι μπορούμε να τις εγκαταλείψουμε, αλλιώς τι νόημα έχει ο σιωνισμός; Ο σιωνισμός είναι η επιστροφή στη Σιών, η επιστροφή στην Ιερουσαλήμ, η επιστροφή σε όλους αυτούς τους ιστορικούς τόπους. Πρέπει, λοιπόν, να αντιμετωπίσουμε την ειρηνευτική διαδικασία χωρίς να ξεριζώσουμε τους κατοίκους των οικισμών (4)». Αρα, η μόνη δυνατότητα που υπάρχει είναι η επέκταση του ισραηλινού νόμου σε ολόκληρη τη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη και η παραχώρηση της υπηκοότητας και του δικαιώματος ψήφου στους Παλαιστίνιους. Με δυο λόγια, ένα ενιαίο κράτος, το οποίο, για την ίδια, όπως και για τον Ρίβλιν ή τον Αρενς, δεν μπορεί να είναι παρά ένα «εβραϊκό κράτος».

Οι προτάσεις αυτές τείνουν να λύσουν μία από τις θεμελιώδεις αντιφάσεις της φιλελεύθερης πτέρυγας -με την πολιτική έννοια του όρου- της ισραηλινής δεξιάς: πώς να συμβιβαστεί η διεκδίκησή της για κυριαρχία στο σύνολο «της Ιουδαίας και της Σαμάρειας» (δηλαδή της Δυτικής Οχθης του Ιορδάνη) με τις δημοκρατικές αρχές; Πώς να αποφευχθεί η εγκαθίδρυση ενός συστήματος απαρτχάιντ μέσα στο οποίο οι Παλαιστίνιοι θα στερούνταν τα πολιτικά δικαιώματά τους;

Ηδη ο Μεναχέμ Μπέγκιν, που οδήγησε πρώτη φορά τη δεξιά στη νίκη το 1977, είχε προσπαθήσει να λύσει αυτό το δίλημμα. Κατά την υποδοχή του αιγύπτιου προέδρου Ανουάρ ελ Σαντάτ στην Ιερουσαλήμ, τον Νοέμβριο του 1977, είχε προτείνει ένα σχέδιο που περιέγραφε την αντίληψή του για την παλαιστινιακή αυτονομία και πρόσφερε την επιλογή στους κατοίκους της Δυτικής Οχθης και της Γάζας ανάμεσα στην ισραηλινή και την ιορδανική υπηκοότητα, και συνεπώς το δικαίωμα της ψήφου για ένα από τα δύο κοινοβούλια.

Την ιδέα αυτή εγκατέλειψαν γρήγορα, γιατί προσέκρουε σε ένα εμπόδιο το οποίο ακόμη και σήμερα καμία από τις τρεις προσωπικότητες που προαναφέρθηκαν δεν καταφέρνει να ξεπεράσει: πώς να συμβιβαστεί η διεκδίκηση ενός εβραϊκού κράτους με την παραχώρηση του δικαιώματος ψήφου στους Παλαιστίνιους; Ο Αρενς ισχυρίζεται ότι δεν θα αντιπροσωπεύουν παρά μόνο το 30% του συνολικού πληθυσμού, αλλά υποτιμά τον αριθμό των κατοίκων της Δυτικής Οχθης του Ιορδάνη και «ξεχνάει» τη Γάζα. Πώς όμως θα μπορούσε ένα τέτοιο σχέδιο να αλυσοδέσει τον παλαιστινιακό πληθυσμό στο μοιραίο επίπεδο του 50%; Ακόμα και με το 40%, καμία κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να συγκροτηθεί χωρίς τη στήριξη ενός τμήματος των Παλαιστινίων -είναι αυτονόητο πως δύσκολα θα υποστήριζαν την κυβέρνηση ενός «εβραϊκού κράτους».

Οποια κι αν είναι τα όρια και οι αντιφάσεις, αυτές οι εικονοκλαστικές θέσεις αντανακλούν τη γενική απαισιοδοξία που συνοδεύει το αδιέξοδο της «ειρηνευτικής διαδικασίας», η οποία διατηρείται εδώ και χρόνια με τεχνητή υποστήριξη. Παρά την επανάληψη των ισραηλινο-παλαιστινιακών διαπραγματεύσεων υπό την αιγίδα του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, στις 2 Σεπτεμβρίου 2010, ελάχιστοι σχολιαστές στοιχηματίζουν στις πιθανότητες να ξαναζωντανέψει ο ετοιμοθάνατος. Η αποθάρρυνση έχει επεκταθεί και αγγίζει κατά πρώτο λόγο τους αμερικανούς αξιωματούχους που έχουν εμπλακεί εδώ και δεκαετίες στο ζήτημα αυτό.

ΕΚΤΟΣ ΑΤΖΕΝΤΑΣ

Ανάμεσα στο 1988 και το 2003, ο Ααρόν Ντέιβιντ Μίλερ υπηρέτησε ως σύμβουλος έξι διαδοχικών υπουργών Εξωτερικών, κάτω από τρεις προεδρίες. Ελαβε μέρος σε όλες τις διαβουλεύσεις και διαπραγματεύσεις, δημόσιες ή μυστικές. Σε ένα άρθρο του που έκανε πάταγο και του οποίου ο τίτλος συνοψίζει τη σκέψη του, «Η ψεύτικη θρησκεία της ειρήνης στη Μέση Ανατολή και πώς έγινα μη πιστός (5)», εξηγεί ότι η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση δεν κατέχει πλέον κεντρική θέση στην ατζέντα της Ουάσιγκτον: άλλα μέτωπα, όπως το Ιράκ, το Αφγανιστάν ή το Πακιστάν, και κυρίως η αντιπαράθεση με το Ιράν, αποσπούν την προσοχή της, και ακόμη και μία μεγάλη δύναμη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορεί να κάνει τα πάντα ταυτοχρόνως, ιδιαίτερα σε αυτούς τους καιρούς της κρίσης.

«Οι πιστοί πρέπει να επανεξετάσουν την πίστη τους, καθώς η επέκταση της ηγεμονίας της Αμερικής σε ολόκληρο τον κόσμο ξεπερνάει τις δυνατότητές της» γράφει ο Μίλερ. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να κάνουν αυτό που μπορούν, να εργαστούν μαζί με τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους για να διαπραγματευθούν τα κεντρικά ζητήματα του τελικού καθεστώτος (...), να βοηθήσουν τους Παλαιστίνιους να αναπτύξουν τους θεσμούς τους, να παροτρύνουν τους Ισραηλινούς να βοηθήσουν τους Παλαιστίνιους επιτρέποντάς τους να αναπνέουν οικονομικά, να επεκτείνουν την εξουσία τους και να διατηρήσουν την ηρεμία στη Γάζα (...) Αλλά, η Αμερική πρέπει να έχει συνείδηση αυτού που δεν μπορεί να κάνει, καθώς και αυτού που μπορεί να κάνει».

Ενας άλλος παράγοντας με επιρροή, ο Ρόμπερτ Μάλεϊ, που έλαβε μέρος ως σύμβουλος του προέδρου Μπιλ Κλίντον στις διαπραγματεύσεις του Καμπ Ντέιβιντ (Ιούλιος 2000), καταλήγει επίσης, από την εμπειρία του, σε απαισιόδοξα συμπεράσματα και αναπτύσσει μια ριζική κριτική της λύσης ενός παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο Ισραήλ: «Αυτή η ιδέα δεν ανταποκρίνεται στα προβλήματα που ισχυρίζεται ότι λύνει. Υπόσχεται να κλείσει μια σύγκρουση που γεννήθηκε το 1948 και αναμφίβολα και πριν από το 1948, αλλά δεν ασχολείται παρά μόνο με προβλήματα που εμφανίστηκαν το 1967. Το να τεθεί τέλος στην κατοχή παλαιστινιακών εδαφών είναι ουσιαστικό (...), αλλά οι ρίζες της σύγκρουσης είναι πολύ πιο βαθιές: για τους Ισραηλινούς, πρόκειται για την παλαιστινιακή άρνηση να αναγνωρίσουν τη νομιμότητα του εβραϊκού κράτους. Για τους Παλαιστίνιους, πρόκειται για την ισραηλινή ευθύνη στην απώλεια της γης τους και τη διασπορά που συνόδευσε τη γέννηση του Ισραήλ (6)». Η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους και η συζήτηση για το ποσοστό του εδάφους που θα πάρει ο καθένας, δεν θα κατασιγάσουν «τα πιο βαθιά και τα πιο αρχέγονα αισθήματα, τις νοσταλγίες και τις πίκρες».

Ο Μάλεϊ, απορρίπτοντας τη λύση του ενός κράτους, προσχωρεί, όπως αρκετοί αμερικανοί, στην ιδέα μιας «προσωρινής μακροπρόθεσμης λύσης», της οποίας το πλαίσιο ποικίλλει, αλλά επιτρέπει να μετατεθούν για αργότερα (για πότε;) τα πιο ευαίσθητα ζητήματα, όπως της Ιερουσαλήμ ή των προσφύγων.

Ο Ρότζερ Κόεν, αρθρογράφος κύρους στους «New York Times», συνόψισε με τα παρακάτω λόγια αυτή την άποψη (7): «Ο Ομπάμα, ο οποίος πήρε ήδη το βραβείο Νόμπελ, πρέπει να μειώσει τις προσδοκίες, να σταματήσει να μιλάει για ειρήνη, να απαγορεύσει τη λέξη, να αρχίσει να μιλάει για ύφεση. Αυτό είναι που θέλει ο Λίμπερμαν, αυτό είναι που λέει ότι θέλει η Χαμάς, αυτό είναι το νόημα των υπεκφυγών του Νετανιάχου. Δεν είναι αυτό που θέλει ο Αμπάς, αλλά αυτός είναι αδύναμος. Οπως μου είπε ένας ισραηλινός ειδικός της πολιτικής επιστήμης, ο Σλόμο Αβινερί, "ένα μη βίαιο status quo είναι κάθε άλλο παρά ικανοποιητικό, αλλά δεν είναι καθόλου κακό. Η Κύπρος δεν είναι και τόσο κακή περίπτωση" (...) Η ειρήνη των γενναίων πρέπει να αντικατασταθεί από μια ανακωχή των μετρίων».

ΨΕΥΔΗΣ ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ

Αυτή η απαισιοδοξία τρέφεται από την ψευδή συμμετρία που σημαδεύει από το 1993 τη δράση των μεγάλων δυνάμεων: δύο λαοί ζουν πάνω σ' αυτή τη γη και πρέπει να καταλήξουν σε μια συμφωνία, κάτι που προϋποθέτει «καλή θέληση» και την απομόνωση των εξτρεμιστών και «των δύο πλευρών». Είναι μια θέση που συγκαλύπτει τις ιδιαίτερες ευθύνες του κατακτητή, βάζοντάς τες στο ίδιο επίπεδο με του κατεχόμενου, και επίσης αγνοεί ότι όλες οι ισραηλινές κυβερνήσεις συνέχισαν την πολιτική της κατάκτησης εδαφών, ακόμη και μετά τις συμφωνίες του Οσλο: από τη στιγμή της υπογραφής τους, το 1993, μέχρι και σήμερα, ο αριθμός των εποίκων πέρασε από τις εκατό χιλιάδες στις τριακόσιες χιλιάδες, χωρίς να υπολογίσουμε τις διακόσιες χιλιάδες που έχουν εγκατασταθεί στην ανατολική Ιερουσαλήμ. Παράλληλα, «η προσθήκη εδαφών που βρίσκονται στα δυτικά του διαχωριστικού τείχους, εδαφών που κατέχονται από τους επίσημους και τους "άγριους" οικισμούς, των εδαφών που χρησιμοποιούνται από τις παρακαμπτήριες οδούς και των κλειστών στρατιωτικών ζωνών της κοιλάδας του Ιορδάνη, που οι ισραηλινές αρχές εννοούν να διατηρήσουν σε κάθε περίπτωση (8)», όλα αυτά αντιπροσωπεύουν το 45% του εδάφους της Δυτικής Οχθης του Ιορδάνη. Τα ισραηλινά πολιτικά κόμματα, της δεξιάς όπως και της αριστεράς, απορρίπτουν ατιμωρητί τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών και τη διεθνή νομιμότητα.

Τον Σεπτέμβριο του 2000, η έναρξη της δεύτερης Ιντιφάντας επέτρεψε στον τότε πρωθυπουργό, Εχούντ Μπάρακ, να πείσει τη μεγάλη πλειοψηφία της ισραηλινής εβραϊκής κοινής γνώμης ότι δεν υπήρχε, ότι δεν υπήρξε ποτέ, «παλαιστίνιος συνομιλητής» (9). Ακόμη και η ιστορική απόφαση της συνόδου κορυφής των αραβικών κρατών στη Βηρυττό, τον Μάρτιο του 2002 -να γίνει αποδεκτή η ειρήνη με το Ισραήλ με αντάλλαγμα τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967- απορρίφθηκε με περιφρόνηση. Και αυτή την άρνηση η ισραηλινή κυβέρνηση δεν την πληρώνει με κανένα τίμημα, αφού οι σημαντικότερες δυνάμεις του κόσμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες όπως και η Ευρωπαϊκή Ενωση, η Κίνα όπως και η Ρωσία, συναλλάσσονται μαζί της σαν να μην υπάρχει η κατοχή -έστω κι αν η εικόνα του Ισραήλ στην κοινή γνώμη διαβρώνεται αισθητά.

Ουσιαστικά, η ηγετική ισραηλινή ομάδα αρνείται, στην πράξη, να αναγνωρίσει τους Παλαιστίνιους ως ισότιμους. Οι συμφωνίες του Οσλο δεν έθιξαν αυτή την αλαζονεία, ούτε την ιδέα ότι η ζωή ενός Παλαιστίνιου δεν αξίζει την ασφάλεια ενός Ισραηλινού. Οι ισραηλινοί ηγέτες, κραυγάζοντας για την εχθρότητα των γειτόνων τους και αντλώντας επιχειρήματα από τη γενοκτονία των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, κατασκεύασαν μια αντίληψη για την απόλυτη ασφάλεια, την οποία δεν μπορούσε να πειράξει οποιαδήποτε δύναμη, και η οποία οδηγεί τη χώρα σε ατελείωτους πολέμους. Είναι, άραγε, δυνατή μια λύση αν η αρχή της ισότητας ανάμεσα σε όλα τα ανθρώπινα όντα που κατοικούν σε αυτή τη γη δεν αναγνωρίζεται; «Ή ισότητα, ή τίποτε» διακήρυττε ο αμερικανο-παλαιστίνιος διανοούμενος Εντουαρντ Σαΐντ (10): μια ιδέα την οποία εκφράζουν πλέον διάφοροι πρωταγωνιστές, και κατ' αρχήν οι Παλαιστίνιοι του Ισραήλ, οι οποίοι τη διεκδικούν με όλο και μεγαλύτερη σφοδρότητα.

Από εκεί προκύπτει η ανησυχία ενός ισραηλινού δημοσιογράφου, συγγραφέα ενός από τα πρώτα βιβλία που αφιερώθηκαν στη Φάταχ (11), του Εχούντ Γιαάρι. Σε άρθρο του την άνοιξη του 2010, ο ίδιος βεβαιώνει ότι σε λίγα χρόνια η στήριξη στη λύση των δύο κρατών θα μειωθεί, άλλες ιδέες θα αναδυθούν, η εξαφάνιση της Παλαιστινιακής Αρχής θα προκαλέσει την de facto προσάρτηση των κατεχόμενων εδαφών και οι Παλαιστίνιοι θα πετύχουν έτσι να εξασφαλίσουν «με διάρρηξη τη δημογραφική κυριαρχία την οποία βεβαιώνουν ότι φοβούνται οι ισραηλινοί ηγέτες εδώ και δεκαετίες και την οποία προσπάθησαν να αποφύγουν με την κατοχή μάλλον παρά με την προσάρτηση. Αυτή η αντίστροφη προσάρτηση δεν θα αφήσει άλλη επιλογή παρά εκείνη της συνύπαρξης με μια αραβική πλειοψηφία (12)». Κατά τη γνώμη του, λοιπόν, είναι απαραίτητη η ανακωχή, η οποία θα μπορούσε να διευκολυνθεί με την αποχώρηση του Ισραήλ στη γραμμή που ορίζεται από το «τείχος ασφαλείας», κάτι που θα προκαλούσε τη διάλυση εξήντα οικισμών και τον επαναπατρισμό πενήντα χιλιάδων εποίκων (σε σύνολο 500.000).

Ολα αυτά τα σχέδια «προσωρινής λύσης» δεν θα κατάφερναν στην πραγματικότητα, στο πλαίσιο του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων, παρά να παρατείνουν την κατοχή με άλλες μορφές, ενώ οι Παλαιστίνιοι θα παρέμεναν περιορισμένοι σε απομονωμένες περιοχές, χωρίς εδαφική ενότητα, χωρίς έλεγχο των συνόρων τους, χωρίς οικονομική και πολιτική εξουσία.

Οσο για την απειλή την οποία επισείει η Αρχή για την Ανακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Παλαιστινιακού Κράτους, αυτή φαίνεται αστεία (13). Αλλωστε, δεν ανακηρύχθηκε ήδη αυτό το κράτος από την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) το 1988 και δεν το αναγνώρισαν περισσότερα από εκατό κράτη; Ακόμη και αν η Ευρωπαϊκή Ενωση το αναγνώριζε, θα ήταν έτοιμη να δεχθεί τις συνέπειες και να μεταχειριστεί το Ισραήλ ως μια κατοχική δύναμη, την οποία θα έπρεπε να τιμωρήσει για να την υποχρεώσει να εκκενώσει το κράτος το οποίο κατέχει;

Η προοπτική ενός μόνο κράτους σε ολόκληρο το ιστορικό έδαφος της Παλαιστίνης προκαλεί αρκετά προβλήματα (14), όπως δείχνει η συζήτηση που ξεκίνησε στο φιλοπαλαιστινιακό στρατόπεδο με αφορμή τις προτάσεις του Ρίβλιν και του Αρενς.

Ο Ούρι Αβνερί, βετεράνος του αγώνα για την ειρήνη, καταγγέλλει με σθένος τα κενά αυτών των σχεδίων: αποκλείουν τη Γάζα, το ενιαίο κράτος θα είναι εβραϊκό, η προσάρτηση της Δυτικής Οχθης του Ιορδάνη θα επιτρέψει τη συνέχιση του εποικισμού, η παραχώρηση ιθαγένειας στους Παλαιστίνιους θα γίνει, στην καλύτερη περίπτωση, σε δέκα χρόνια, ίσως ακόμη και σε μια γενιά. Και καταλήγει: «Στην ταινία του Ρομάν Πολάνσκι "Το μωρό της Ρόζμαρι", μια νέα γυναίκα γεννά ένα όμορφο μωρό που αποδεικνύεται ότι είναι ο γιος του σατανά. Το τόσο ελκυστικό όραμα της αριστεράς για ένα μόνο κράτος, γίνεται ένα τέρας της δεξιάς (15)».

Η άποψή του αμφισβητείται από τον Αλι Αμπουνίμα, έναν αμερικανο-παλαιστίνιο διανοούμενο, εμψυχωτή του ιστότοπου The Electronic Intifada και συγγραφέα ενός βιβλίου με επιχειρήματα, που υποστηρίζει ένα ενιαίο κράτος (16). Μολονότι αναφέρει, όπως ο Αβνερί, τα όρια των σχεδίων της δεξιάς, συνεχίζει: «Μόλις οι ισραηλινοί Εβραίοι παραδεχθούν την αναγκαιότητα ίσων δικαιωμάτων για τους Παλαιστίνιους, δεν θα μπορούν να επιβάλουν μονομερώς ένα σύστημα που διατηρεί αδικαιολόγητα προνόμια. Ενα ενιαίο κράτος πρέπει να λάβει υπόψη του τα νόμιμα συλλογικά συμφέροντα των ισραηλινών Εβραίων, αλλά επίσης πρέπει να κάνει το ίδιο για όλους τους άλλους».

Και διατυπώνει έναν παραλληλισμό με αυτό που συνέβη στη Νότια Αφρική: «Στα μέσα της δεκαετίας του '80, η πλειοψηφία των Λευκών είχε κατανοήσει ότι το status quo του απαρτχάιντ δεν είχε μέλλον και άρχισαν να εξετάζουν την προοπτική "μεταρρυθμίσεων" που απείχαν αρκετά από τα αιτήματα του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου (ANC) για μια οικουμενική ισότητα -ένας άνθρωπος, μία ψήφος σε μια μη ρατσιστική Νότια Αφρική (...). Μέχρι το τέλος, οι σφυγμομετρήσεις έδειχναν ότι η πλειοψηφία των Λευκών απέρριπτε την καθολική ψηφοφορία, αλλά αποδεχόταν ένα είδος διανομής της εξουσίας εφόσον διατηρούσε το δικαίωμα του βέτο στις στρατηγικές αποφάσεις (17)».

Από την πλευρά της, η Χαμάς παραμένει στο περιθώριο της συζήτησης, αρκούμενη στο να αποδέχεται τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη και τη Γάζα και να υπόσχεται, σε αυτές τις συνθήκες, μια λίγο ως πολύ μακρόχρονη «χόντνα» (εκεχειρία) με το Ισραήλ, αλλά χωρίς αναγνώριση. Οσο γι' αυτό που θα ήταν η «απελευθέρωση ολόκληρης της Παλαιστίνης» και το μέλλον του εβραϊκού πληθυσμού της, το ισλαμιστικό κίνημα περιορίζεται σε διακηρύξεις για την αποδοχή των θρησκευτικών μειονοτήτων.

ΟΠΑΔΟΙ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ

Ενώ οι δύο πιο αντιπροσωπευτικές οργανώσεις των Παλαιστινίων, η Φάταχ και η Χαμάς, είναι απούσες από τη συζήτηση -η οποία, ωστόσο, χρονίζει- για το ενιαίο κράτος, διανοούμενοι όπως ο Εντουάρντ Σαΐντ ή ο Τόνι Τζαντ, ένα τμήμα του κινήματος αλληλεγγύης με την Παλαιστίνη κι ένα σημαντικό, αλλά μειοψηφικό, τμήμα της παλαιστινιακής κοινής γνώμης έχουν υποστηρίξει ή υποστηρίζουν την ουτοπία ενός ενιαίου και δημοκρατικού κράτους (18). Οπως η πρόταση της Φάταχ στα τέλη της δεκαετίας του '60, έτσι και αυτή ζημιώνεται από τις αμφισημίες της: πρόκειται, άραγε, για ένα κράτος όλων των πολιτών του όπως στο νοτιοαφρικανικό μοντέλο; Για ένα διεθνικό κράτος στα πρότυπα της παλιάς Τσεχοσλοβακίας; Πώς θα είναι το σύνταγμά του και τι εγγυήσεις θα προσφέρει στις διάφορες εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες; Πώς θα προσδιορίζεται αυτό το κράτος σε σχέση με το περιβάλλον του; Θα ενταχθεί στον Αραβικό Σύνδεσμο;

Ενα τέτοιο σχέδιο δεν μπορεί να διαμορφωθεί παρά με βάση έναν κοινό αγώνα των Παλαιστινίων και τουλάχιστον ενός σημαντικού τμήματος του εβραϊκού πληθυσμού του Ισραήλ. Κάποιοι επικαλούνται συχνά το παράδειγμα της Νότιας Αφρικής. Αλλά, πέρα από το ζήτημα του να ξέρουμε εάν το Ισραήλ είναι ή όχι ένα κράτος του απαρτχάιντ, το νοτιοαφρικανικό μοντέλο εξόδου από τη σύγκρουση έγινε δυνατό γιατί το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ANC), μέσω της συμμαχίας του με το Κομμουνιστικό Κόμμα, είχε μια «βάση Λευκών». Επιπλέον, είχε προσαρμόσει τον λόγο του και τις μεθόδους αγώνα στη θέλησή του να οικοδομήσει μια κοινωνία «ουράνιου τόξου» και να αποφύγει την έξοδο του λευκού πληθυσμού που είχαν γνωρίσει, για παράδειγμα, η Αγκόλα και η Μοζαμβίκη. Δεν χρησιμοποίησε το όπλο της τρομοκρατίας παρά με περιορισμένο τρόπο, φοβούμενο ότι αυτό θα του στερήσει την υποστήριξη της κοινής γνώμης, κυρίως των Λευκών (19). Το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο, ενώ πάλευε κατά τρόπο αδιάλλακτο για την αρχή «ένας άνθρωπος, μία ψήφος», μπόρεσε να λάβει υπόψη του τους φόβους της κοινότητας των Λευκών.

(1) Βλαντίμιρ Ζεέβ Γιαμποτίνσκι (1880-1940), ηγέτης της σιωνιστικής δεξιάς. Οι θέσεις του ενέπνευσαν τα κόμματα της δεξιάς.

(2) «Haaretz», Τελ Αβίβ, 15 Ιουλίου 2010.

(3) « Is there another option?», «Haaretz», 2 Ιουνίου 2010.

(4) TheJewishPress.com, 10 Ιουλίου 2009.

(5) « The false religion of Mideast peace: And why Ι'm no longer a believer», Foreign Policy, Ουάσιγκτον, Μάιος - Ιούνιος 2010.

(6) Γραμμένο με τον Hussein Agha, «Israel and Palestine: Can they start over? », The New York Review of Books, 3 Δεκεμβρίου 2009.

(7) « Α Mideast truce », «The New York Times», 16 Νοεμβρίου 2009.

(8) Denis Bauchard, «L'Etat palestinien en question. La solution des deux Etats est-elle encore possible?» Σημείωμα του Institut Francais des Relations Internationales, Παρίσι, Μάρτιος 2010.

(9) Βλέπε «Le "veritable visage" de Μ. Ehoud Barak», «Le Monde diplomatique», Ιούλιος 2002.

(10) «Israel, Palestine, l'egalite ou rien», La Fabrique, Παρίσι, 1999.

(11) «Strike Terror: The Story of Fatah», Sabra Books, Νέα Υόρκη, 1970.

(12) « Armistice now», Foreign Affairs, Νέα Υόρκη, Μάρτιος-Απρίλιος 2010.

(13) Τα σενάρια εξετάστηκαν με πολύ έξυπνο τρόπο από τον Jean-Francois Legrain στο «Palestine: un Etat? Quel Etat?», Gremmo.mom.fr, 11 Δεκεμβρίου 2009.

(14) Βλ. Dominique Vidal, «Palestine: apropos de l'Etat binational », France-Palestine.org, 23 Νοεμβρίου 2009.

(15) Uri Avnery, «Rosemary's Baby», Gush-Shalom.org, 24 Ιουλίου 2010.

(16) Ali Abunimah, «One Country», Metropolitan Books, Νέα Υόρκη, 2006.

(17) «Israelis embrace one-state solution from unexpected direction», Electronicintifada.net, 21 Ιουλίου 2010.

(18) Βλέπε Leila Farsakh, «L'heure d'un Etat binational est-elle venue?», «Le Monde diplomatique», Μάρτιος 2007.

(19) Βλ. Nelson Mandela, «Un long chemin vers la liberte», «Le Livre de poche», Παρίσι, 1996, σ. 341.

Πηγή:

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=07/11/2010&id=220649

Φωτογραφιες σοκ από Ισραηλινούς στρατιώτες

2010-10-25T07:26:00.000-07:00

Νέες φωτογραφίες σοκ από Ισραηλινούς στρατιώτες που προσβάλλουν Παλαιστινίους.
Η οργάνωση «Σπάζοντας τη Σιωπή»(Breaking the Silence) δημοσιεύει φωτογραφίες που δείχνουν στρατιώτες να γράφουν συνθήματα σε σπίτια Παλαιστινίων υπό την απειλή όπλων.

Οι φωτογραφίες αναφέρονται στην περίοδο της πρόσφατης εισβολής του Ισραήλ στην Λωρίδα της Γάζας(Επιχείρηση «Καυτό Μολύβι»). Οι φωτογραφίες εμφανίστηκαν την Κυριακή στο Facebook, δύο μήνες αφότου η έφεδρος στρατιωτίνα Eden Abergil απασχόλησε τα μέσα ενημέρωσης με τη δημοσιοποίηση ανάλογων φωτογραφιών.
Η σειρά φωτογραφιών με τίτλο «Καυτό Μολύβι», παρουσιάζει τρεις φωτογραφίες. Η πρώτη δείχνει έναν Ισραηλινό στρατιώτη να απειλεί με το όπλο του ένα άνθρωπο με δεμένα τα μάτια. Η δεύτερη δείχνει ένα στρατιώτη να φωνάζει στην κουζίνα την ώρα που δύο γυναίκες με παραδοσιακή ενδυμασία(hejab) μαγειρεύουν. Η τρίτη δείχνει έναν στρατιώτη να ζωγραφίζει με σπρέι ένα Αστέρι του Δαβίδ και το σύνθημα «θα επιστρέψουμε σύντομα» στα εβραϊκά.
Οι χρήστες του Facebook έστειλαν εξαιρετικά αρνητικά σχόλια, καταδικάζοντας τις «απεχθείς πράξεις» των στρατιωτών, χαρακτηρίζοντας τους ως «τρομοκράτες σε ώρα δράσης».
Η οργάνωση «Σπάζοντας τη Σιωπή» συλλέγει μαρτυρίες, συχνά ανώνυμες, από στρατιώτες που θυμούνται περιπτώσεις παραβιάσεων κατά Παλαιστινίων. Η οργάνωση επισημαίνει ότι στόχος της είναι « να δείξει μία διαφορετική και αποκρουστική εικόνα αμφισβητούμενων διαταγών σε πολλές περιοχές όσον αφορά Παλαιστινίους αμάχους».
Πριν λίγο καιρό η οργάνωση διοργάνωσε έκθεση φωτογραφίας σε περιοχή του Τελ Αβίβ δείχνοντας στρατιώτες «να βασανίζουν, να λεηλατούν και να καταστρέφουν περιουσίες».
Μετά την περίπτωση Abergil, η οργάνωση δημοσίευσε επίσης φωτογραφίες στρατιωτών που ποζάρουν με τραυματισμένους και δεμένους Παλαιστινίους.

Πηγή:
http://www.jpost.com/Israel/Article.aspx?id=192607

Ισραήλ: Διαδηλώσεις κατά του Ρατσισμού

2010-10-17T03:54:00.000-07:00

Χιλιάδες άτομα διαδήλωσαν το Σάββατο το βράδυ στους δρόμους του Τελ Αβίβ, σε κοινή διαδήλωση Εβραίων και Αράβων κατά της ψήφισης από το υπουργικό συμβούλιο του λεγόμενου νόμου περί υπηκοότητας, ο οποίος απαιτεί από τους μη Εβραίους που ζητούν την Ισραηλινή υπηκοότητα να ορκίζονται πίστη στο κράτος του Ισραήλ ως εβραϊκού και δημοκρατικού κράτους.
Ο νόμος αυτός δεν έχει στόχο μόνο τους μη Εβραίους μετανάστες που έχουν κατακλύσει το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια σε αναζήτηση δουλειάς και οι οποίοι έχουν αρχίσει να ζητούν να γίνουν Ισραηλινοί υπήκοοι, αλλά κυρίως τους Ισραηλινούς άραβες, τους Παλαιστινίους που εξακολουθούν να ζουν στα πατρογονικά τους εδάφη, στην σημερινή επικράτεια του κράτους του Ισραήλ και να λογίζονται Ισραηλινοί υπήκοοι.
Παρόλο που τυπικά έχουν ίσα δικαιώματα με τους Εβραίους πολίτες του ισραηλινού κράτους, υπόκεινται σε δεκάδες κρυφές και φανερές διακρίσεις. Τώρα υπό την πίεση της ισραηλινής ακροδεξιάς που επιζητεί να απονομιμοποιήσει την παρουσία Παλαιστινίων που είναι Ισραηλινοί υπήκοοι, η κυβέρνηση του Ισραήλ ζητά από τους πολίτες αυτούς και όχι μόνο, να αποδεχθούν επισήμως με όρκους και τα σχετικά, τον εβραϊκό χαρακτήρα του κράτους.
Όπως έγραψε εύστοχα προ ημερών ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Χαάρετς» Γκιντεόν Λέβι, «το Ισραήλ αλλάζει τον χαρακτήρα του. Ως αποτέλεσμα θα μπορούσε να αλλάξει και το όνομά του σε Εβραϊκή Δημοκρατία του Ισραήλ, όπως η Ισλαμική δημοκρατία του Ιράν… Από εδώ και στο εξής θα ζούμε σε μια νέα, επίσημα εγκεκριμένη, εθνοκρατική, θρησκευτική, εθνικιστική και ρατσιστική χώρα».
Οι διαδηλωτές κρατούσαν πλακάτ που έγραφαν «Εβραίοι και Άραβες αρνούνται να γίνουν εχθροί» και «Μαζί θα προστατεύσουμε τη δημοκρατία». Μεταξύ των διοργανωτών ήταν το Χαντάς(Μέτωπο για την Ισότητα και την Δημοκρατία-μετωπικό σχήμα που υποστηρίζεται από το ΚΚ Ισραήλ), το Μέρετς(κόμμα της σιωνιστικής αριστεράς), το Πράσινο Κίνημα, το «Γκους Σαλόμ»(Μέτωπο Ειρήνης) και πολλές άλλες κινήσεις προστασίας των κοινωνικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ορισμένοι διαδηλωτές κρατούσαν Ισραηλινές και κόκκινες σημαίες και φώναζαν «Λίμπερμαν, Λίμπερμαν φασίστα και ρατσιστή». Οι διοργανωτές μοίρασαν φυλλάδια που έγραφαν ειρωνικά: «Ο όρκος πίστης της κυβέρνησης του Ισραήλ στους πολίτες αυτής της χώρας. Υπόσχομαι να προβώ σε διακρίσεις ή να στερήσω το δικαίωμα σε οποιονδήποτε εξαιτίας της καταγωγής του, του φύλου, της εθνικότητας, της προφοράς, του χρώματος, της κουλτούρας, της οικονομικής του κατάστασης ή οποιουδήποτε άλλου λόγου». Υπήρχε παρουσία πολλών αστυνομικών στους οποίους οι διαδηλωτές κόλλησαν στα στόματα αυτοκόλλητα που έγραφαν: «Παρέμεινα σιωπηλός».
Κύριοι πολιτικοί ομιλητές ήταν ο βουλευτής του κόμματος Χαντάς Ντοβ Κχενίν, ο βουλευτής του κόμματος Μέρετς Χαίμ Ορόν, ο βουλευτής του Χαντάς Μοχάμεντ Μπαράκε και ο δημοσιογράφος Μεράβ Μιχαέλι.
Ο Κχενίν προειδοποίησε ότι η ιδέα μεταφοράς των Ισραηλινών Αράβων πολιτών σε ένα παλαιστινιακό κράτος ξεκίνησε ως εφιάλτης, αλλά από τότε έχει μετεξελιχθεί σε πρακτικό σχέδιο. «Η ανακοίνωση, «Οι άραβες πολίτες του Ισραήλ αποτελούν πραγματική δημογραφική απειλή» δεν ξεστομίστηκε από τον Ραβίνο Μέιρ Καχάνε(σ.σ. ο Καχάνε ηγείτο ενός μικρού φασιστικού κόμματος την δεκαετία του ’80 που μιλούσε ανοικτά για «μεταφορά» των Αράβων του Ισραήλ-δολοφονήθηκε στη Νέα Υόρκη από ισλαμιστές εξτρεμιστές) ή τον Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, αλλά τον πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάου σε συνέδριο στην Ιερουσαλήμ. Δύο χρόνια πριν, η ιδέα μεταφοράς πληθυσμού ήταν ένα σύνθημα των ακροδεξιών κομμάτων. Ένα μήνα πριν έγινε επίσημη θέμα από τον υπουργό Εξωτερικών στα Ηνωμένα Έθνη», τόνισε. «Φίλοι, η μεταφορά πληθυσμών μετατράπηκε από εφιάλτη σε επιχειρησιακό σχέδιο. Εναντίον του βρισκόμαστε όλοι εδώ σήμερα».
Ο βουλευτής του Μέρετς Ορόν καταδίκασε επίσης το νόμο περί όρκου πίστης, αποκαλώντας τον ρατσιστικό και αντιδημοκρατικό. « Η αντιδημοκρατική αυτή επίθεση αποσκοπεί στο να αποκλείσει τον Αραβικό πληθυσμό από το δημοκρατικό παιχνίδι και να εγκαταστήσει το εθνοκεντρικό καθεστώς της άκρας δεξιάς στην κυβέρνηση», επεσήμανε ο Ορόν. «Η Κνέσετ(σ.σ Ισραηλινή βουλή) έχει 11 νομοσχέδια προς συζήτηση και όλα τους βρωμάνε από ρατσισμό».
Την προηγούμενη εβδομάδα, οι υπουργοί της κυβέρνησης ενέκριναν με πλειοψηφία την αμφιλεγόμενη τροποποίηση η οποία θα ζητά από κάθε μη Εβραίο που επιζητεί να γίνει πολίτης του Ισραήλ να ορκιστεί πίστη στο «Κράτος του Ισραήλ ως Εβραϊκού και δημοκρατικού κράτους».
Η τροποποίηση είναι μία από τις υποσχέσεις του πρωθυπουργού Βενιαμίν Νετανιάου προς το κόμμα Γισραέλ Μπεϊτένου του Αβιγκντόρ Λίμπερμαν στα πλαίσια της συμφωνίας για κυβέρνηση συνασπισμού. Από την ώρα που το Γισραέλ Μπεϊτένου μπήκε στην κυβέρνηση έχει προωθήσει πλειάδα νομοθετημάτων με νόμους «πίστης» οι οποίοι θεωρούνται ότι επιβάλλουν διακρίσεις κατά των Αράβων πολιτών του Ισραήλ.

Πηγές:

http://www.haaretz.com/news/national/thousands-march-in-tel-aviv-against-loyalty-oath-bill-1.319431

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3970192,00.html

http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/the-jewish-republic-of-israel-1.318135

Μαρτυρία Ισραηλινού για την Νάκμπα

2010-09-13T02:24:00.000-07:00

Ο Amnon Neuman, πρώην μέλος της εβραϊκής παραστρατιωτικής οργάνωσης Παλμάχ, δίνει πολύτιμη μαρτυρία για την παλαιστινιακή Νάκμπα το 1948(έτος ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ) στην οργάνωση Zochrot. μία ισραηλινή οργάνωση που συλλέγει μαρτυρίες και πραγματοποιεί εκδηλώσεις με στόχο να ευαισθητοποιήσει την ισραηλινή κοινή γνώμη στο θέμα της παλαιστινιακής Νάκμπα, καταρρίπτοντας πολλούς από τους μύθους με τους οποίους μεγαλώνει η ισραηλινή κοινωνία.*

Amnon Neuman: Βρισκόμουν στην Δεύτερη, Όγδοη και Ένατη Μεραρχία της Παλμάχ(σ.σ. εβραϊκή παραστρατιωτική οργάνωση πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ) από τον Φεβρουάριο του 1948 μέχρι την απόλυσή μου τον Οκτώβριο του 1949. Βρισκόμουν ολόκληρη την περίοδο, εκτός από μερικούς μήνες αφότου τραυματίστηκα και απεβίωσε ο πατέρας μου.
Η πιο σημαντική για μένα περίοδος όσον αφορά την Νάκμπα ήταν ο Απρίλιος-Μάιος 1948, όταν άρχισαν οι μάχες και οι συγκρούσεις με τους ντόπιους, έως ότου ήλθε ο Αιγυπτιακός στρατός. Αρχικά συνοδεύαμε φάλαγγες φορτηγών που περνούσαν από το «Iraq Suwaydan», το Ρεχόβοτ, το «Iraq Suwaydan Kawkaba» και «Burayr» στο «Nir’- Am»(σ.σ. ονόματα τοποθεσιών στην τότε Παλαιστίνη) όπου βρισκόταν το αρχηγείο μας. Τότε μία ομάδα Αράβων εγκαταστάθηκε στο Burayr και δεν μας άφηνε να περάσουμε και έτσι πήραμε διαφορετικό δρόμο, από κοντά στο Ασντότ εκεί όπου το Ισντούντ βρισκόταν, μέσω του Majdal, Barbara, Bayt Jirja στο Yad Mordechai. Από εκεί πήγαμε στο Nir’-Am.
Αυτοί ήταν οι δύο δρόμοι(που χρησιμοποιήσαμε) έως ότου εμφανίστηκε ο αιγυπτιακός στρατός. Ο αιγυπτιακός στρατός εμφανίστηκε αφότου είχαμε εξοντώσει την οποιαδήποτε αραβική αντίσταση, η οποία δεν ήταν ισχυρή. Θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι πολεμήσαμε κατά των Παλαιστινίων… Στην πραγματικότητα δεν υπήρξαν μάχες, σχεδόν καθόλου μάχες. Στο Burayr υπήρξε μία μάχη, υπήρξαν μάχες εδώ και εκεί, προς το βορρά.
Δεν έγιναν όμως μεγάλες μάχες. Γιατί; Γιατί δεν είχαν στρατιωτικές δυνατότητες, δεν ήταν οργανωμένοι. Οι μεγάλες μάχες άρχισαν με την είσοδο του αιγυπτιακού στρατού και αυτά ήταν πάρα πολύ δύσκολα προβλήματα, ειδικά από τις 15 Μαΐου, όταν ήμασταν οργανωμένος στρατός, ημι-οργανωμένος, η Παλμάχ. Οι στρατιώτες τους ήταν οργανωμένοι με βάση το βρετανικό πρότυπο και πολεμούσαν σαν βρετανοί. Δεν είχαν ωστόσο ηγεσία και ούτε κίνητρο. Όταν επιτέθηκαν, ήταν σαν χαμένοι, με το ζόρι ήξεραν το γιατί πολεμούν, αλλά ήξεραν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Αλλά όσον αφορά τα υπόλοιπα ήταν στρατός πέμπτης κατηγορίας. Είχαν τρομακτικά κανόνια που μας καθάριζαν σαν κόλαση. Είχαν όλων των ειδών τα τανκς και ήταν πρόβλημα για μας. Δεν είχαμε τίποτα, είχαμε εξοπλισμένα οχήματα, κάτι σαράβαλα που ήταν αδύνατον να πολεμήσεις, όχι κατά τεθωρακισμένων αλλά ούτε κατά ημιφορτηγών, σωστά; Αλλά λίγο πολύ τα καταφέραμε μαζί τους.
Η φυγή από τα χωριά και αντιλαμβάνομαι ότι αυτό είναι το βασικό, έγινε σταδιακά, γνωρίζω μόνο το τι συνέβη από τον δρόμο του «Iraq Suwaydan» προς το Majdal και το«Iraq al-Manshiyya». Βρισκόμασταν νότια της περιοχής αυτής και στα βόρεια υπήρχε η Μονάδα Givati. Την ημέρα που οι Αιγύπτιοι μπήκαν στον πόλεμο, το Νεγκέβ είχε αποκοπεί και αυτό ήταν κυρίως δικό μας φταίξιμο, έφταιγε η μονάδα μας… Δεν ήταν ωστόσο τόσο σημαντικό. Οι επιθέσεις των Αιγυπτίων ήταν σημαντικές. Μας χτυπούσαν ανελέητα και μας εξόντωναν χωρίς έλεος.
Η φυγή από τα χωριά άρχισαν όταν αρχίσαμε να καθαρίζουμε τους δρόμους αυτούς από όπου περνούσαν οι φάλαγγες. Τότε αρχίσαμε να εκδιώχνουμε τους χωρικούς και στο τέλος άρχισαν να φεύγουν μόνοι τους. Δεν υπήρξαν σημαντικά γεγονότα να αναφέρω. Ούτε βιαιότητες. Κανείς άμαχος δεν μπορεί να ζήσει όταν γίνεται πόλεμος. Δεν πίστευαν ότι φεύγουν για μεγάλη περίοδο, δεν πίστευαν ότι δεν θα επέστρεφαν. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ότι ένας ολόκληρος λαός δεν θα επιστρέψει.
Πρώτα εκδιώξαμε αυτούς…και ύστερα να εκδιώχνουμε αυτούς που ζουν παραπλεύρως. Στο Najd, το Simsim αυτά έγιναν αργότερα. Δεν έγιναν μάχες με εξαίρεση μία στο Burayr. Στο βορρά έγιναν μάχες, με την Givati, εμείς όμως δεν είχαμε μάχη. Ένα χωριό παρέμεινε μεταξύ Dorot και Nir’-Am, πρόκειται για το Kufr Huj, δεν το έσκασαν και δεν τους εκδιώξαμε. Πιθανότατα υπήρξε συμφωνία σε υψηλό επίπεδο να μην πειραχτεί το Huj.
Την πρώτη φορά που μπήκα στο Kawkaba και το Burayr, έμεινα έκπληκτος από τη φτώχεια τους. Δεν είχαν τίποτα. Ούτε έπιπλα, τίποτα, υπήρχαν ράφια από λάσπη και άχυρα. Ζούσαν εκεί επί χιλιάδες χρόνια χωρίς αλλαγές και το μόνο που τους συνέβη ήταν η καταστροφή της Νάκμπα στην «Tashah» το 1948. Επειδή δεν πήγαμε να μαζέψουμε φόρους, πήγαμε να κληρονομήσουμε τη γη από ξένους.
Αυτή ήταν η θεμελιώδης σκέψη μας. Τους εκδιώξαμε λόγω της ιδεολογίας του σιωνισμού. Καθαρά και απλά. Ήλθαμε να κληρονομήσουμε τη γη. Να την κληρονομήσουμε από ποιόν; Αν η γη είναι άδεια, δεν την κληρονομείς από κανένα Η γη δεν ήταν άδεια την κληρονομήσαμε λοιπόν και όποιος κληρονομεί τη γη διώχνει τους άλλους. Να γιατί δεν τους φέραμε πίσω. Γινόταν παντού, στο βορρά και το νότο, παντού. Αυτό είναι το πιο σημαντικό στοιχείο. Η γη δεν ήταν άδεια όπως μου έλεγαν παιδί. Το ξέρω γιατί ζούσα με άραβες. Θυμάμαι ότι τραυματίστηκα και όταν επέστρεψα σπίτι, μετά τον Απρίλιο του 1948, αφότου εκδίωξαν τους άραβες στην Χάιφα, το έβαλλαν στα πόδια. Τα χωριά μας, Yajur Balad και al-Shaykh δεν υπήρχαν πια. Είχαν αδειάσει. Πήγα σπίτι και ο πατέρας μου, μου είπε. Κάτσε παιδί μου. Μου είπε. Ξέρεις τι συνέβη; Και του είπα ναι, πέρασα μέσω του Balad Al-Sheikh και δεν υπήρχε κανείς. Και μου είπε, Ναι, ήταν καταστροφή.
Δεν ήταν αυτό που σκοπεύαμε. Ήλθε με τη δεύτερη μετανάστευση. Και είπε: δεν ήταν αυτό που είχα κατά νου. Κανείς δεν σκεπτόταν σε αυτές τις κατηγορίες, ίσως οι ηγέτες του Yeshuv(σ.σ. έτσι ονομαζόταν συνολικά η παρουσία Εβραίων στην Παλαιστίνη πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, «Yeshuv» στα εβραϊκά σημαίνει «εγκατάσταση»). O πατέρας μου ήταν απλός άνθρωπος, ένας εργαζόμενος σε ολόκληρη τη ζωή του. Και ύστερα επέστρεψα στο Νεγκέβ και κάναμε το ίδιο. Εκείνη την εποχή δεν πίστευα ότι κάνουμε κάτι λάθος, είχα εκπαιδευτεί για αυτό όπως όλοι μας. Και το ακολούθησα πιστά και αν είπα πράγματα που δεν ήθελα να αναφέρω-το έκανα χωρίς αμφιβολία. Χωρίς να σκεφτώ δύο φορές. Αλλά ό,τι έγινε, έγινε. Έγινε με τάξη.
Στο βορρά πολεμήσαμε, στο νότο όχι, δεν είχαν τίποτα. Ήταν αξιοθρήνητοι, δεν είχαν πουθενά να πάνε ή κάποιον να ρωτήσουν.

*Ολόκληρη η κατάθεση του Neuman στο
http://zochrot.org/index.php?id=844

Ισραηλινοί ηθοποιοί μποϊκοτάρουν τα κατεχόμενα

2010-09-07T07:24:00.000-07:00

Εκατοντάδες συγκεντρώθηκαν τη Δευτέρα 30 Αυγούστου στο Εθνικό Θέατρο Χαμπίμα του Τελ Αβίβ για να διαδηλώσουν την υποστήριξή τους στους ηθοποιούς του που μποϊκοτάρουν εμφανίσεις στον εποικισμό του Αριέλ, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη.

Ένα ηγετικό στέλεχος του Κομουνιστικού Κόμματος του Ισραήλ, ο βουλευτής Ντοβ Χενίν που ανήκει στο υποστηριζόμενο από το ΚΚ Ισραήλ Μέτωπο για την Δημοκρατία και την Ισότητα ( Χαντάς), δήλωσε στη συγκέντρωση ότι «το ισραηλινό θέατρο δεν είναι και δεν θα γίνει ένα θέατρο μαριονέτας. Είναι ένα θέατρο ανθρώπων με ανεξάρτητες σκέψεις και συνειδήσεις».

Ο γενικός γραμματέας της οργάνωσης "Ειρήνη Τώρα"( Peace Now), Γιαρίβ Οπενχάιμερ, δήλωσε επίσης ότι η συγκέντρωση δεν στέλνει μόνο ένα μήνυμα για την κατοχή, αλλά και για τη δημοκρατία. Αυτοί οι ηθοποιοί έχουν το δικαίωμα να ασκήσουν την ελεύθερη βούλησή τους και να μην παίξουν κάπου όπου δεν το επιθυμούν.» Όταν ρωτήθηκε να απαντήσει σε επικριτές που έχουν πει ότι η τέχνη και ο πολιτισμός δεν θα πρέπει να μπλέκονται με την πολιτική, ο Οπενχάιμερ δήλωσε «Και βέβαια εμπλέκονται και ο πολιτισμός και η τέχνη έχουν να παίξουν έναν ρόλο στο να μιλήσεις για ζητήματα αξιών και ηθικής».

Το Σάββατο, έπειτα από ρεπορτάζ ότι διάφοροι μεγάλοι θεατρικοί οίκοι σχεδιάζουν να παίξουν στο κέντρο Αριέλ, δεκάδες πολύ γνωστοί επαγγελματίες ηθοποιοί του θεάτρου και εργαζόμενοι εξέδωσαν δημόσια επιστολή στην οποία δεσμεύονται να μην παίξουν εκεί επειδή βρίσκεται στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη.

Αργά τη Δευτέρα το βράδυ, οι συγγραφείς Amos Oz, David Grossman, A.B. Yehoshua και Sami Michael, καθώς και ο βραβευμένος με το Βραβείο Ισραήλ, γλύπτης και αρχιτέκτονας Dani Caravan υπέγραψαν μια έκκληση υποστηρίζοντας το μποϊκοτάζ, όπως έκαναν και επιπλέον ηθοποιοί και διευθυντές.

Η επιστολή δέχθηκε κριτική από μέλη της ακροδεξιάς κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου του Πρωθυπουργού Βενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος στην έναρξη του κυριακάτικού εβδομαδιαίου κυβερνητικού συμβουλίου δήλωσε: «Το Ισραήλ δέχεται επίθεση απονομιμοποίησης από στοιχεία στη διεθνή κοινότητα. Αυτή η επίθεση συμπεριλαμβάνει προσπάθειες να οργανωθούν οικονομικά, ακαδημαϊκά και πολιτιστικά μποϊκοτάζ. Το τελευταίο που χρειαζόμαστε αυτήν την ώρα είναι να δεχόμαστε αυτήν την επίθεση – εννοώ αυτήν την προσπάθεια για μποϊκοτάζ – εκ των έσω.»

Το μποϊκοτάζ των ηθοποιών εναντίον του νέου πολιτιστικού κέντρου του Αριέλ έλαβε ώθηση χθες με πάνω από 250 ακαδημαϊκούς και αρκετές δεκάδες συγγραφείς και καλλιτέχνες να υπογράφουν επιστολές υποστήριξής τους.

Στην επιστολή των ακαδημαϊκών, που δόθηκε στη δημοσιότητα χθες, μέλη σχολών από πανεπιστήμια σε όλη τη χώρα, δεσμεύτηκαν να μη δώσουν διαλέξεις και να μη συμμετάσχουν σε συζητήσεις στους εποικισμούς και εξέφρασαν την υποστήριξή τους για τους θεατρικούς καλλιτέχνες που δήλωσαν ότι θα αρνηθούν να παίξουν στη Δυτική Όχθη. «Δεν θα λάβουμε μέρος σε κανενός είδους πολιτιστική δραστηριότητα πέρα από την Πράσινη Γραμμή, σε συζητήσεις ή σεμινάρια ή διαλέξεις, σε κανενός είδους ακαδημαϊκό χώρο σε αυτούς τους εποικισμούς», έγραψαν οι ακαδημαϊκοί.

«Υποστηρίζουμε τους καλλιτέχνες του θεάτρου που αρνήθηκαν να παίξουν στον Αριέλ, εκφράζουμε την εκτίμησή μας για το δημόσιο κουράγιο τους και τους ευχαριστούμε που έφεραν τη συζήτηση για τους εποικισμούς στα πρωτοσέλιδα», λέει η έκκληση. «Θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε στο ισραηλινό κοινό ότι όπως όλοι οι εποικισμοί, έτσι και ο Αριέλ είναι επίσης κατεχόμενη επικράτεια».

Οι υπογράφοντες της ακαδημαϊκής έκκλησης συμπεριλαμβάνουν τους: Zeev Sternhell, Yael Sternhell, Nissim Calderon, Anat Biletzki, Ziva Ben-Porat, Yaron Ezrachi, Aeyal Gross, Shlomo Sand, Dan Rabinowitz, Neve Gordon, Efraim Davidi, Ofer Casif, Kalman Altmann, Oded Goldreich και Oren Yiftachel.

Πηγή: http://www.maki.org.il/en/english-mainmenu-106

Την απόφαση των Ισραηλινών ηθοποιών υπογράφουν και περισσότεροι από 150 Αμερικανοί και Βρετανοί καλλιτέχνες

Πηγές: http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3950251,00.html

http://www.haaretz.com/print-edition/news/u-s-actors-back-israeli-boycott-of-west-bank-theater-1.312393

Επιστολή Ισραηλινού αντιρρησία συνείδησης

2010-09-05T08:48:00.000-07:00

Μία ακόμη επιστολή Ισραηλινού αντιρρησία που εξηγεί το γιατί αρνείται να υπηρετήσει στον ισραηλινό στρατό. Πρόκειται για τον Σιρ Ρεγκέβ που έχει ήδη φυλακιστεί τρεις φορές για την απόφασή του αυτή.*

Πιστεύω ότι είναι προσωπικό μου καθήκον να αρνηθώ και να απέχω από έναν στρατό του οποίου ο βασικός στόχος είναι να υπηρετεί ως αστυνομία κατοχής για να διατηρεί την «ισραηλινή τάξη» και να την επιβάλλει στους αβοήθητους και αποδυναμωμένους Παλαιστινίους(…).
Και τι είναι η «Ισραηλινή τάξη»..; Μία συνεχιζόμενη διαδικασία που βρίσκεται σε ισχύ εδώ και 42 χρόνια, που αποτελείται από ένα στρατιωτικό καθεστώς που έχει επιβληθεί επί των Παλαιστινίων, που τους αρνείται πρόσβαση στην γη, το νερό, την αγροτική σοδειά και τα μεταλλεύματα της παλαιστινιακής κοινότητας. Μολύνει επίσης την γη και τους χείμαρρους τους, με την υποστήριξη των διάσπαρτων εποίκων που ζουν στις ίδιες περιοχές, κάτω από ένα διαφορετικό καθεστώς υποτιθέμενων δημοκρατικών νόμων.
Και δεν αναφέρω καν την παραβίαση των βασικότερων παλαιστινιακών δικαιωμάτων, όπως η άρνηση της ελευθερίας μετακίνησης και η πρόκληση σωματικών βλαβών, συμπεριλαμβανομένων μαζικών δολοφονιών, χωρίς έρευνα των υποτιθέμενων σοβαρότατων παραπτωμάτων που αναγνωρίζει η ισραηλινή νομοθεσία. Οι ενέργειες αυτές υπό καθεστώς στρατιωτικής κατοχής, αποτελούν εγκλήματα πολέμου και άλλες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου.
Εφόσον διαθέτω το ιατρικό προφίλ του «μάχιμου στρατιώτη», αν είχα υπηρετήσει στον στρατό, χωρίς αμφιβολία θα είχα σταλεί να υπηρετήσω το «μαφιόζικο « σύστημα το οποίο δεν έχει τίποτα να κάνει με τον υποτιθέμενο ρόλο του ισραηλινού στρατού ως «Αμυντικές Δυνάμεις». Είναι ένας στρατός που εξυπηρετεί συμφέροντα τα οποία δεν πιστεύω. Ως εκ τούτου, στο δίλημμα μεταξύ του να υπηρετήσω ή να υπακούσω τη φωνή της συνείδησής μου, δεν έχω καμιά αμφιβολία με ποιο θα συνταχθώ.
Θα έλθει η μέρα που η απόφασή μου θα εκτιμάται από ανθρώπους που αυτή τη στιγμή αρνούνται την τρομακτική πραγματικότητα την οποία εμείς ως κοινωνία δημιουργούμε για έναν άλλο λαό και την καταστροφή που προκαλούμε στις ψυχές πολλών νεαρών Ισραηλινών που δεν συνειδητοποιούν την ηθική κατάπτωση στην οποία παίρνουμε μέρος.

*http://www.newprofile.org/english/?p=316

Ο φασισμός είναι ήδη εδώ

2010-09-05T08:16:00.000-07:00

Αν οι διαδηλωτές δεν υπήρχαν, ο Νετανιάου, η Λιβνάτ και ο Σάαρ(σ.σ. μέλη της ισραηλινής κυβέρνησης) θα έπρεπε να τους έχουν επινοήσει. Στο κάτω-κάτω, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι η τελευταία ζώσα απόδειξη ότι υπάρχει δημοκρατία στο Ισραήλ

Του Γιόσι Σαρίντ*

Η δημοκρατία στο Ισραήλ είναι κυρίως διακοσμητική, σαν ένα δέντρο που μεγαλώνει για την ομορφιά του, όχι όμως για τους καρπούς του. Λίγοι άνθρωποι την χρησιμοποιούν ή τα δικαιώματα που αυτή προσφέρει. Πολλοί αρκούνται κυρίως στο ότι μπορούν να ψηφίσουν στις βουλευτικές εκλογές αλλά ακόμη και ο αριθμός των ανθρώπων αυτών συρρικνώνεται.
Η παθητικότητα των πολιτών του Ισραήλ οφείλεται άραγε σε τεμπελιά, απάθεια ή απόγνωση; Αυτή η αίσθηση ότι δεν υπάρχει τρόπος να επηρεάσεις ή να αλλάξεις τίποτε; Και αν οι κυβερνήσεις αρκούνται στο να κυβερνούν χώρες, η κυβέρνηση αυτή είναι εξαιρετική στο να υπαγορεύει την πολιτική της στην αντιπολίτευση-με μια αντιπολίτευση που απαρτίζεται από πρόσωπα όπως η Τσίπι Λίβνι, ο Σαούλ Μοφάζ και ο Τσάχι Χανέγκμπι, αυτό είναι κάτι περισσότερο από βέβαιη. Η δημοκρατία έτσι ατονεί, δεν χρησιμοποιείται σε καθημερινή βάση, εξελίσσεται σε ένα μη απαραίτητο εργαλείο.
Εδώ όμως αντιμετωπίζουμε το εξής παράδοξο. Αυτοί που πολεμούν κατά της δημοκρατίας με σκοπό να την καταστρέψουν, να δημιουργήσουν ένα εναλλακτικό καθεστώς στη θέση της, είναι ακριβώς αυτοί που ξέρουν καλά να την εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Οι έποικοι γνωρίζουν, όπως και οι ραβίνοι, που διδάσκουν στους μαθητές τους το πώς το «εβραϊκό τους κράτος» θα μοιάζει. Τους τελευταίους μήνες φαίνεται ο φασισμός να έχει ήδη φθάσει εδώ πέρα και να περιμένει απλά πίσω από τον τοίχο. Ακόμη και οι διάνοιες του καιρού μας-που θεωρούν ότι έχουν έλθει τα πάνω κάτω- το γνωρίζουν από τις εβδομαδιαίες εμπρηστικές δηλώσεις. Χρησιμοποιούν τη δημοκρατία με στόχο να την καταλύσουν.
Εδώ και εκεί κάποιοι, οι λίγοι που έχουν χαθεί στην έρημο, τους αποκηρύσσουν, αλλά τότε τους την πέφτουν αμέσως για να τους εκφοβίσουν και τους αναγκάσουν να σιωπήσουν-η κυβέρνηση και ο συρφετός μαζί. Και τι κάνει κάποιος που θέλει να διαμαρτυρηθεί όταν η ψυχή του έχει απελπιστεί από αυτούς που σκοτώνουν και από αυτούς που σκοτώνονται; Όταν η ψυχή του έχει μπουχτίσει με την κατοχή και το μόνο που θέλει είναι να μην πάει κόντρα στις επιθυμίες του; Κάποιος που επιζητά την σωτηρία της ψυχής του και των δικών μας ψυχών-τι του μένει να κάνει;
Αν μετέχει στις λαϊκές κινητοποιήσεις κατά του τείχους του διαχωρισμού, θα θαφτεί έξω από το τείχος στο κοιμητήριο, αν διαδηλώνει στην Sheikh Jarrah(σ.σ. παλαιστινιακή περιοχή στην ανατ. Ιερουσαλήμ) θα αισθανθεί το βαρύ χέρι της αστυνομίας, αν είναι πανεπιστημιακός, θα στείλουν τα μαντρόσκυλα να τον κυνηγήσουν στο όνομα του Σιωνισμού, αν ανήκει σε θεατρικό θίασο, κάποιος που εξακολουθεί να βλέπει την Πράσινη Γραμμή στο μυαλό του, θα απειλήσουν την πηγή του εισοδήματος του, αν είναι είναι καθηγητής σχολείου που προσπαθεί όχι μόνο να μην ενισχύει τους εποικισμούς αλλά να κάνει προπαγάνδα εναντίον τους, θα τον μετατάξουν, έτσι κάνουμε εμείς, αν είναι δικαστής που τολμά να αμφισβητήσει ότι η ασφάλεια είναι εξαιρετικής σημασίας, θα τον κατηγορήσουν για αιματοχυσία, αν ένας δημοσιογράφος αρνείται να μετάσχει στην χορωδία, θα υπάρξουν τότε κραυγές για μποϊκοτάζ της εφημερίδας του, αν ένας πολίτης επιθυμεί να προστατεύσει ένα παιδί από το να απελαθεί από την χώρα, θα μπει στην μαύρη λίστα ως εχθρός του λαού και μία μεγάλη λίστα παραμένει.
Τι ανόητη κυβέρνηση. Αν δεν υπήρχαν τέτοιοι άνθρωποι να διαδηλώνουν έξω από τα τείχη και να έχουν τις απόψεις τους, ο Μπέντζαμιν Νετανιάου, η Λιμόρ Λιβνάτ και ο Γκιντεόν Σάαρ θα έπρεπε να τους είχαν επινοήσει, να έχουν ένα ειδικό κονδύλι στον προϋπολογισμό για να τους στηρίζουν. Στο κάτω-κάτω, οι άνθρωποι αυτοί είναι το άλλοθι και η τελευταία ζώσα απόδειξη ενός δημοκρατικού καθεστώτος στο Ισραήλ.
Χωρίς αυτούς, η κυβέρνηση αυτή θα έμενε μόνο με τους φανατισμένους Έλι Γισάι και τον ραβίνο Οβάντια Γιοσέφ(σ.σ. ακροδεξιοί πολιτικοί που μετέχουν στην κυβέρνηση), που καθημερινά δηλητηριάζουν με δηλώσεις την ατμόσφαιρα, θεός φυλάξει, μη και χαρακτηριστούν εθνικά αποβράσματα. Ο πρωθυπουργός προσποιείται ότι δεν μπορεί να ακούει όλους του τους υπουργούς και όλοι οι υπουργοί να μένουν σιωπηλοί σαν αυτόν. Πόσο απλό είναι να καταδικάζεις αριστερούς καλλιτέχνες με το που ξεκινά το υπουργικό συμβούλιο, να απειλείς ότι θα κλείσεις τα φώτα στην σκηνή.
Την ερχόμενη εβδομάδα ο πρόεδρος θα κάνει την ετήσια επίσκεψη του στον ραβίνο για να του ευχηθεί καλή χρονιά(σ.σ. τις επόμενες ημέρες αρχίζει η εβραϊκή πρωτοχρονιά), μία χρονιά που όλες του οι επιθυμίες και επιδιώξεις θα εκπληρωθούν.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Χαάρετς» στις 03/09/2010
http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/fascism-is-already-here-1.311858

Ο Γιόσι Σαρίντ είναι πρώην βουλευτής και στέλεχος του αριστερού κόμματος Μέρετς. Για περισσότερες πληροφορίες βλέπε:

http://en.wikipedia.org/wiki/Yossi_Sarid

Σπάζοντας τη Σιωπή-Συνέντευξη

2010-07-26T00:04:00.000-07:00

Ενδιαφέρουσα συνέντευξη του ιδρυτή της ισραηλινής οργάνωσης "Σπάζοντας τη Σιωπή" που από το 2004 αποκαλύπτει με μαρτυρίες και φωτογραφικό υλικό την συμπεριφορά του ισραηλινού στρατού στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, με στόχο να ευαισθητοποιήσει την ισραηλινή κοινή γνώμη και όχι μόνο για όσα συμβαίνουν στην "πίσω αυλή" του σπιτιού.

του Νιρ Χασόν*

Ο Γεχούντα Σαούλ, 27 ετών, ένας από τους ιδρυτές της οργάνωσης «Σπάζοντας την Σιωπή», η οποία συγκεντρώνει και δημοσιεύει μαρτυρίες στρατιωτών από τα κατεχόμενα εδάφη, γιορτάζει μία μικρή νίκη κατά του Ισραηλινού Στρατού, τον εκπρόσωπό του και το τείχος σιωπής το οποίο ο Σαούλ υποστηρίζει, ότι περιβάλλει τα γεγονότα της Επιχείρησης Καυτό Μολύβι στην Γάζα.
Οι ρωγμές σε αυτό το τείχος είναι οι αποφάσεις του Γενικού Στρατιωτικού Εισαγγελέα, στρατηγού Αβιχάϊ Μέντελμπιτ να καταθέσει αγωγή κατά ενός στρατιώτη από την μονάδα Givati(σ.σ. επίλεκτες μονάδες στου ισραηλινού στρατού) με την κατηγορία ότι σκότωσε δύο Παλαιστίνιες γυναίκες κατά την διάρκεια της εισβολής στην Γάζα και να παραπέμψει έναν αξιωματικό σε στρατιωτικές διαδικασίες για τον χειρισμό καθώς και να ερευνήσει τον βομβαρδισμό της οικίας της οικογένειας αλ-Σαμούνι, στην οποία δεκαέξι άτομα είχαν σκοτωθεί.
Ο Σαούλ φοβάται όμως ότι αυτή τη φορά, ο ισραηλινός στρατός θα επιχειρήσει να απομονώσει ορισμένα χαμηλόβαθμα εξιλαστήρια θύματα και θα συνεχίσει να αποκρύπτει πραγματικά σημαντικά πράγματα-τις διαταγές που είχαν δοθεί στους στρατιώτες στην διάρκεια της επιχείρησης.
Ο Σαούλ, ένας τύπος από την Ιερουσαλήμ που φορά «κιπά»(σ.σ. το καπελάκι που φορούν οι θρησκευόμενοι Εβραίοι), ίδρυσε την οργάνωση «Σπάζοντας την Σιωπή» το 2004, μετά την απόλυση του από μάχιμη υπηρεσία στην μονάδα Nahal. Αυτός και οι φίλοι του οργάνωσαν μία έκθεση για τις εμπειρίες τους. «Θέλαμε να φέρουμε την Χεβρώνα στο Τελ Αβίβ», δηλώνει. Η επιτυχία της έκθεσης έγινε η αφορμή για την δημιουργία της οργάνωσης, η οποία συγκέντρωσε περισσότερες από 700 μαρτυρίες από στρατιώτες και διοικητές για την θητεία τους στα κατεχόμενα εδάφη.
Η απόφαση του ισραηλινού στρατού να διεξαγάγει έρευνα είναι ρωγμή στο τείχος σιωπής;

«Βλέπω ρωγμή στο τείχος σιωπής, κυρίως υπό το φως της προσπάθειας του ισραηλινού στρατού να κρατήσει τα πνεύματα σε ηρεμία. Όσο όμως η ευθύνη πέφτει στους μικρούς, είναι πολύ βολικό για το σύστημα να συνεχίσει να παραμένει σιωπηλό. Η εκστρατεία του ισραηλινού στρατού εναντίον μας προήλθε από την επιθυμία να αποκρυφτεί η αλήθεια από τον κόσμο. Αυτή δεν είναι μία επαγγελματική απόφαση ή μία πραγματικά δημοκρατική απόφαση.
Το ερώτημα είναι τι ως κοινωνία επιτρέπουμε να γίνεται στο όνομά μας και τι όχι. Για αυτό η έρευνα πρέπει να γίνει εκτός στρατού. Υπάρχει λόγος για την παρανοϊκή εκστρατεία εναντίον μας και κατά άλλων οργανώσεων, γιατί είναι απασχολημένοι με το να μαζεύουν τις στάχτες τους και να αποτρέψουν τους πολίτες από το να μάθουν το τι συνέβη εκεί. Το ελάχιστο που μας οφείλουν είναι να δώσουν λογαριασμό σε μία ανεξάρτητη επιτροπή.
Αυτό που πραγματικά ενοχλεί με τον Επιχείρηση Καυτό Μολύβι δεν είναι οι απλοί στρατιώτες. Η πραγματικά προβληματική κατάσταση είναι η γενική πολιτική που λέει στους στρατιώτες, «Τραβάτε και Πυροβολείστε, είστε σε πόλεμο-οτιδήποτε κινείται πρέπει να κτυπηθεί». Τους είπαν επίσης «Μην πυροβολείτε γυναίκες και παιδιά», όταν όμως λες στην αεροπορία σου ότι πριν εισέρθεις σε μια γειτονιά το να καθαρίζεις την περιοχή και κάθε άνθρωπο, ακόμη και αν είναι άοπλος, είναι νόμιμος στόχος, είναι πρόβλημα.
Πάρε για παράδειγμα, ένα περιστατικό που συνέβη στην οδό Salah al-Din, στη συνοικία Zeitoun(στην πόλη της Γάζας), το νοτιότερο τμήμα που ο ισραηλινός στρατός κατέλαβε στον πόλεμο. Ένας στρατιώτης της μονάδας Givati βλέπει κάποιον να πλησιάζει στα 200 μέτρα ερχόμενος νότια. Η διαταγή είναι ότι απαγορεύεται να περάσεις από το νότο προς βορρά. Ο λοχίας κοιτάζει και διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει απειλεί. Είναι ένας γέροντας που περπατά με ένα φως να αναβοσβήνει. Ο επικεφαλής αρπάζει τον ασύρματο και ζητά άδεια να ρίξει προειδοποιητικές βολές. Ο συνδιοικητής του αρνείται και του ζητά να περιμένει, μαζεύοντας εν τω μεταξύ τους στρατιώτες στην ταράτσα. Ο ηλικιωμένος άνδρας βρίσκεται 150 μέτρα, ο επικεφαλής ξαναζητά άδεια, ο συνδιοικητής αρνείται και πάλι. Το ίδιο συμβαίνει και στα 100 μέτρα.
Ο επικεφαλής βρίσκεται σε ένταση γιατί γνωρίζει ότι αν ο ηλικιωμένος πλησιάσει, θα σκοτωθεί. Όταν ο ηλικιωμένος βρίσκεται σε απόσταση 80 μέτρων ζητά άδεια ξανά και ξανά του αρνούνται. Όταν πλησιάζει στα 35 μέτρα, ανοίγουν πυρ εναντίον του και αυτός πέφτει και πεθαίνει. «Έχουμε δύο μάρτυρες για αυτήν την ιστορία και άλλους δύο που άκουσαν τη συζήτηση στον ασύρματο».
Σε ποιο βαθμό τέτοιου είδους περιπτώσεις αντιπροσωπεύουν το τι συνέβη στην διάρκεια της Επιχείρησης Καυτό Μολύβι, όπως δείχνουν οι μαρτυρίες;

« Όταν η επιχείρηση άρχισε θυμάμαι ότι καθίσαμε στο γραφείο και βλέπαμε τις απευθείας συνδέσεις που έλεγαν ότι αυτή τη φορά είναι διαφορετική ιστορία και ότι έμοιαζε σαν να είχαμε δίκιο. Μέχρι σήμερα έχουμε συγκεντρώσει μαρτυρίες από 26 στρατιώτες που υπηρέτησαν στην Επιχείρηση Καυτό Μολύβι-οι μισοί σε κανονική θητεία και οι μισοί ήταν έφεδροι. Η Επιχείρηση Καυτό Μολύβι ήταν η πρώτη φορά που ο ισραηλινός στρατός ξεπέρασε όρια που δεν είχε ξεπεράσει πριν. Οι στρατιώτες είχαν εντολές να μην ρισκάρουν τη ζωή τους διόλου. Ήταν η πρώτη φορά που ο Ισραηλινός στρατός είπε «δεν με ενδιαφέρει η άλλη πλευρά». Δεν είναι ότι ήθελαν πολλές απώλειες, αλλά τα οικεία κριτήρια για στόχο-ένα πρόσωπο με μέσα και πρόθεση να προκαλέσει τραυματισμό- αναιρέθηκαν. Από τη στιγμή που άρχισαν να πετούν προκηρύξεις που καλούσαν τους αμάχους να βγουν έξω, όποιος έμεινε μέσα ήταν εχθρός. Είναι αρκετό το να είσαι άνδρας ή να πας κοντά στο παράθυρο και γίνεσαι στόχος.
Δεν μπορείς να ισχυριστείς ότι δεν ήξερες εκ των προτέρων ότι θα πλήξεις αμάχους. Δεν μπορείς να εκτοξεύεις βλήματα πυροβολικού σε γειτονιές και να λες δεν ήθελες να πλήξεις αμάχους και το χειρότερο είναι ότι συνεχίζεις να ψεύδεσαι στους πολίτες.»

Που σημαίνει;

«Πάρε την περίπτωση με την «διαδικασία σε γειτονιά», για την οποία ο στρατιωτικός εισαγγελέας αποφάσισε να στείλει σε δίκη έναν αξιωματικό. Η περίπτωση αναφέρεται στην μπροσούρα που εκδώσαμε. Ήταν μία περίπτωση οπλισμένου άνδρα μέσα σε σπίτι. Οι στρατιώτες έστειλαν τον ιδιοκτήτη του σπιτιού πολλές φορές να ζητήσει να παραδοθούν. Ο ισραηλινός στρατός ισχυρίστηκε ότι έγινε με την θέληση του ιδιοκτήτη αυτού του σπιτιού. Σύμφωνα όμως με τις πληροφορίες που έχουμε, ήταν περισσότερο από μία η ανθρώπινη ασπίδα στην περιοχή. Ήταν μία συνήθης διαδικασία να στέλνεις Παλαιστινίους να ελέγξουν τα σπίτια. Η κωδική ονομασία ήταν «Τζόνι». Θα έλεγαν ότι ο «Τζόνι» εισέρχεται να ελέγξει αν το σπίτι ήταν καθαρό και ύστερα μπαίναμε μέσα.
Όταν δημοσιεύσαμε την μαρτυρία αυτή, ο εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού μας επιτέθηκε και το διέψευσε και επιχείρησαν να επιβάλλουν μία εκστρατεία σιωπής. Τώρα υπάρχει μία ιστορία που έλεγες ότι δεν υπάρχει και ξαφνικά αποδεικνύεται ότι υπήρξε. Ψευδόσουν κατ’ επανάληψη σε όλο τον εβραϊκό λαό. Κάποιος πρέπει να πληρώσει το τίμημα για αυτό το ψέμα».
Η αξιοπιστία της οργάνωσης σας αμφισβητήθηκε μετά την Επιχείρηση Καυτό Μολύβι. Πως υπερασπίζεστε τους εαυτούς σας;

«Από τότε που ιδρύθηκε η «Σπάζοντας την Σιωπή», καταλάβαμε ότι υπάρχουν δυο πράγματα που θα βάλλουν τέλος σε αυτό το εγχείρημα. Το πρώτο θα ήταν να συλληφθεί ένας από τους στρατιώτες που δίνει μαρτυρία και να σταλεί στην φυλακή, είτε γιατί μίλησε ή είτε για όσα κατέθεσε ως μαρτυρία. Για αυτό είμαστε εξαιρετικά καχύποπτοι όσον αφορά την ταυτότητα των στρατιωτών.
Το δεύτερο είναι η αξιοπιστία. Για κάθε σημαντική ιστορία ζητούμε δύο μαρτυρίες, διεξάγουμε έρευνα(μιλώντας) με άλλους στρατιώτες, καταγράφουμε τις συζητήσεις και τις επαληθεύουμε με την B’Tselem(σ.σ. οργάνωση υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων) και άλλες οργανώσεις. Υπάρχουν πάρα πολλές ιστορίες τις οποίες δεν θα δημοσιοποιήσουμε ποτέ γιατί δεν υπάρχει αρκετή επιβεβαίωση. Σήμερα όμως βλέπουμε για πρώτη φορά την προσπάθεια του ισραηλινού στρατού να αμφισβητήσει την αξιόπιστη μας να αποτυγχάνει».

Ως μάχιμος στην μονάδα Nahal και κάποιος που είναι οικείος με την Χεβρώνα, ποια είναι η γνώμη σου για τα βίντεο στο ιντερνέτ που δείχνει στρατιώτες της Nahal να χορεύουν στους δρόμους της Χεβρώνας;

« Το βλέπω κυρίως σαν κάτι που αντικατοπτρίζει την έλλειψη ευαισθησίας ως στρατιώτη, βαρεμάρας, του τίποτε στο οποίο βρίσκεις τον εαυτό σου. Είναι ένας εύσημος τρόπος να μειώσεις την βαρεμάρα. Αλλά αυτό που με κάνει έξαλλο είναι ότι κάτι τέτοιο προκαλεί χαμό στα μέσα ενημέρωσης.
Στην Χεβρώνα υπάρχουν οικογένειες Παλαιστινίων που πρέπει να πηδήξουν σκαλωσιές για να βγουν από το σπίτι τους, γιατί ο δρόμος τους έχει οριστεί ως άδειος δρόμος και η ιστορία που βλέπουμε είναι στρατιώτες να χορεύουν στους δρόμους από ένα βίντεο κλιπ. Μου φαίνεται εντελώς τρελό».

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Χάαρετς" στις 08/07/2010

http://www.haaretz.com/print-edition/features/head-to-head-breaking-the-silence-founder-yehuda-shaul-is-there-a-crack-in-the-israeli-army-s-wall-of-silence-1.300681

Η ιστοσελίδα της οργάνωσης "Σπάζοντας την Σιωπή" με ενδιαφέρουσες μαρτυρίες για την δράση του ισραηλινού στρατού στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη

http://www.shovrimshtika.org/index_e.asp

18χρονη Ισραηλινή αντιρρησίας στην φυλακή

2010-06-28T00:19:00.000-07:00

Η αντιρρησίας συνείδησης Νταϊάν Κόγκαν καταδικάστηκε σε 25 ημέρες κράτηση σε στρατιωτικές φυλακές. Είναι η δεύτερη φορά που στέλνεται στη φυλακή και η έκτη που δικάζεται για την απόφασή της να μην καταταγεί.
Η Νταϊάν Κόγκαν, 18 ετών από το προάστιο του Τελ Αβίβ Μπατ Γιαμ(σ.σ. περιοχή σαν τα δικά μας δυτικά προάστια, δηλαδή υποβαθμισμένη οικονομικά και κοινωνικά) καταδικάστηκε στις 13 Ιουνίου σε 25 φυλάκιση επειδή αρνήθηκε να καταταγεί και μεταφέρθηκε στις 14 του μήνα στις στρατιωτικές φυλακές Νο 400 στο Tzrifin.
Στην πραγματικότητα είναι η δεύτερη φορά που η Νταϊάν φυλακίζεται και η έκτη που καταδικάζεται για το ότι δηλώνει αντιρρησίας συνείδησης. Την πρώτη φορά καταδικάστηκε σε φυλάκιση 20 ημερών την ημέρα που επρόκειτο να καταταγεί(15 Απριλίου). Παρόλα αυτά, της δηλώθηκε τότε ότι οι στρατιωτικές φυλακές για κορίτσια είναι πλήρεις και κλήθηκε να παρουσιάζεται στην στρατιωτική της βάση στο Τελ Χασομέρ. Η Νταϊάν αποφάσισε ότι δεν επιθυμεί να εκτελεί ντε φάκτο στρατιωτικές εντολές αντί της φυλάκισης της και επέστρεψε σπίτι. Η Νταϊάν επέστρεψε στην βάση της στις 25 Απριλίου και καταδικάστηκε σε 10 ημέρες φυλακή και φυλακίστηκε. Την ημέρα που επρόκειτο να αποφυλακιστεί στις 4 Μαΐου καταδικάστηκε ξανά επειδή αρνήθηκε να καταταγεί, αυτή τη φορά σε 10 ημέρες περιορισμό στη βάση της.
Αποφάσισε να επιστρέψει ξανά σπίτι για τους ίδιους με πριν λόγους και επέστρεψε όταν τελείωσε η προθεσμία περί περιορισμού, στις 24 Μαΐου. Καταδικάστηκε τότε για τέταρτη φορά, αυτή τη φορά σε επτά ημέρες φυλάκιση και συνέχιση των περιοριστικών όρων να παραμένει στη βάση της(κάτι που ξανά αρνήθηκε η Νταϊάν να πράξει).
Στις 7 Ιουνίου επέστρεψε στη βάση εκπαίδευσης και καταδικάστηκε σε επιπλέον 10 ημέρες περιορισμό και τελικά, χθες(13 Ιουνίου), αφότου πέρασε τον περισσότερο καιρό σπίτι, στάλθηκε στην φυλακή για δεύτερη φορά.

Με ανακοίνωσή της η Νταϊάν Κόγκαν εξηγεί τους λόγους που αρνείται να καταταγεί:

Αρνούμαι να καταταγώ επειδή πιστεύω σθεναρά ότι ένα μιλιταριστικό σύστημα δεν θα βοηθήσει ποτέ στο να υπάρξει ειρήνη.
Ο Στρατός είναι μία βίαια δύναμη που διδάσκει το πώς να επιλύεις συγκρούσεις με τη χρήση βίαιων μέσων, όπως είναι τα όπλα και η ωμή βία. Δεν έχει κανένα νόημα η μία πλευρά να χρησιμοποιεί βία ως μέσο για την επίτευξη της ειρήνης με την ελπίδα ότι η άλλη πλευρά θα το αποδεχτεί.
Η βία οδηγεί στην βία και κατ’ επέκταση στον πόλεμο, ο οποίος οδηγεί σε ακόμη περισσότερους πολέμους. Το αιματοκύλισμα δεν είναι τρόπος και πρέπει να αποφευχθεί με οποιοδήποτε κόστος.
Ως εκ τούτου αρνούμαι εξ’ ολοκλήρου να συνεργαστώ με το στρατιωτικό σύστημα(και τα ιδεώδη του) τα οποία πιστεύω ότι είναι διαφθαρμένα από την αρχή και μακριά από το να επιτευχθεί κάποτε ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων.

Πηγή: http://www.newprofile.org/english/?p=286

Μυνήματα συμπαράστασης στο:
messages2prison@newprofile.org

Και ένα και δύο «εβραϊκά καράβια» για τη Γάζα*

2010-06-27T23:54:00.000-07:00

Και δεύτερο «εβραϊκό καράβι» για τη Γάζα ετοιμάζουν οι διοργανωτές της σχετικής πρωτοβουλίας, λόγω του πολύ μεγαλύτερου ενδιαφέροντος για συμμετοχή από Εβραίους και μη ακτιβιστές.
Οπως δήλωσε σε επικοινωνία με την «Ε» η εκπρόσωπος της εβραϊκής πρωτοβουλίας, Εντιθ Λουτς, περισσότερα από 50 άτομα εβραϊκής καταγωγής (πέραν των μη Εβραίων) έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για συμμετοχή στο «εβραϊκό καράβι», στο οποίο ενδεχομένως να προστεθούν ένα με δύο ακόμη πλοιάρια.
Το καράβι ετοιμάζεται να αποπλεύσει στα μέσα Ιουλίου από λιμάνι της Μεσογείου που κρατείται μυστικό για ευνόητους λόγους. Ο απόπλους αναμένεται να ανακοινωθεί λίγες ημέρες πριν. Με αφορμή τη σχετική πρωτοβουλία, η Εντιθ Λουτς, Γερμανοεβραία καθηγήτρια και εκπρόσωπος της πρωτοβουλίας, απάντησε σε ερωτήσεις της «Ε» μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Μαθαίνουμε ότι ετοιμάζετε δεύτερο πλοιάριο με ανθρωπιστική βοήθεια για τη Γάζα, αληθεύει;

«Μας έχει προσφερθεί όντως και δεύτερο πλοιάριο. Αλλά προς το παρόν δεν φαίνεται να είναι αρκετά ασφαλές για να ταξιδέψει στα νερά της Μεσογείου».

Ολοι οι επιβάτες θα είναι εβραϊκής καταγωγής; Υπάρχουν και Ισραηλινοί;

«Στην αρχή αποδεχτήκαμε και μη Εβραίους. Αλλά προθυμοποιήθηκαν να παραιτηθούν για χάρη των όλο και περισσότερων εβραϊκής καταγωγής αιτούντων. Στο σκάφος θα υπάρχουν και Ισραηλινοί».

Δεν φοβάστε το ισραηλινό ναυτικό;

«Μπορώ να μιλήσω μόνο για τον εαυτό μου. Οχι, όχι ακόμη. Ελπίζω ότι θα "δείξουν καλή διαγωγή"».

Υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν σε σχέση με την προηγούμενη αποστολή του «Στολίσκου της Ελευθερίας» ότι η τουρκική κυβέρνηση ή ισλαμικές εξτρεμιστικές οργανώσεις εκμεταλλεύονται την αποστολή για να προωθήσουν τα σχέδιά τους...

«Δεν είμαι βέβαιη για την τουρκική κυβέρνηση, αλλά εξτρεμιστικές ισλαμικές οργανώσεις εκμεταλλεύονται όντως την καταστροφή. Αν το Ισραήλ χάνει υποστήριξη μεταξύ των κυβερνήσεων σε ολόκληρο τον κόσμο, και όντως χάνει, τότε οι αντίπαλοι θα επωφεληθούν».

Δεν αισθάνεστε ότι με τη δράση σας στην πράξη βοηθάτε μια «τρομοκρατική» οργάνωση όπως η Χαμάς, η οποία έχει κατηγορηθεί και για αντισημιτικά σχόλια;

«Δεν στηρίζουμε τη Χαμάς ούτε κανένα άλλο πολιτικό κόμμα. Η Χαμάς είναι εκλεγμένη κυβέρνηση, πρέπει να συνομιλήσουμε μαζί της, δεν μπορούμε να τους εξαφανίσουμε. Ούτε ο αποκλεισμός της Γάζας είχε το όποιο αποτέλεσμα στην εξασθένηση της Χαμάς, αντιθέτως. Πέραν αυτού, το να συνομιλείς με τον κόσμο σε έναν πραγματικό διάλογο έχει οπωσδήποτε το καλύτερο αποτέλεσμα στο να επηρεάσει κόσμο και προσφέρει καλύτερες επιλογές αν επιθυμείς να κατανοήσεις τα κίνητρα και τα αισθήματα του αντιπάλου σου».
Η Εντιθ Λουτς είναι μέλος της οργάνωσης «Ευρωπαίοι Εβραίοι για μια δίκαιη ειρήνη».

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" στις 26/06/2010.

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=26/06/2010&id=177296

Συμπτώματα Μακάρθι κατά Ισραηλινών πανεπιστημιακών

2010-06-23T10:07:00.000-07:00

του Ορ Κάσχτι*

Λίγες ημέρες αφότου δήλωσε ότι σκοπεύει να προβεί σε ενέργειες κατά Ισραηλινών καθηγητών πανεπιστημίου που τάσσονται υπέρ του ακαδημαϊκού μποϊκοτάζ του Ισραήλ, ο υπουργός Παιδείας Γκιντεόν Σαάρ ετοιμάζεται να παρουσιαστεί ενώπιον επιτροπής της βουλής η οποία συζητά για τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης στα σχολεία.

Ο Σαάρ αρνήθηκε να δώσει λεπτομέρειες στην «Χαάρετς» σε τι ενέργειες θα προβεί. Η ενέργεια αυτή έρχεται λίγο καιρό αφότου ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο Μπεν-Γκουριόν Νεβέ Γκόρντον, ένας από τους ένθερμους υποστηρικτές του ακαδημαϊκού μποϊκοτάζ κατά του Ισραήλ, έλαβε απειλητική επιστολή μέσω του ταχυδρομείου.

Οι διευθυντές δύο λυκείων του Τελ-Αβίβ, ο Ζέεβ Νταγκάνι και ο Ράαμ Κοέν, που έχουν δημόσια επικρίνει την πολιτική της κυβέρνησης στα κατεχόμενα εδάφη, έχουν επίσης προσκληθεί να καταθέσουν στην επιτροπή.

Ο Νταγκάνι, διευθυντής του σχολείου Herzliya Gymnasia, έχει δημόσια επικρίνει το σχέδιο του Σαάρ να στείλει αξιωματικούς του ισραηλινού στρατού στις τάξεις για να ενθαρρύνουν τους μαθητές να καταταγούν στο στρατό και ο Κοέν έχει κατ’ επανάληψη μιλήσεις στους μαθητές του για την ισραηλινή κατοχή.

Την προηγούμενη εβδομάδα ο Σαάρ δήλωσε ότι είναι σημαντικό να εξεταστούν τα ζητήματα» που έχει θέσει η οργάνωση που δρα στα πανεπιστήμια Im Tirtzu η οποία ισχυρίζεται ότι οι αντί-σιωνιστικές τάσεις έχουν ριζώσει στην διδαχή της πολιτικής επιστήμης στα πανεπιστήμια του Ισραήλ.

Οι δηλώσεις του Σαάρ είναι κομμάτι της συζήτησης που προκάλεσαν στη βουλή ακροδεξιοί και δεξιοί βουλευτές για το θέμα «της άλωσης των ισραηλινών πανεπιστημίων από τους μετά-σιωνιστές». «Η συζήτηση προκλήθηκε από την έκθεση της Im Tirtzu, η οποία αναφέρει ότι το 80% των ερευνών που διδάσκονται στα μαθήματα πολιτικών επιστημών στα πανεπιστήμια του Ισραήλ είναι αντί-σιωνιστικά και αντί-εθνικιστικά».

«Η ισραηλινή ακαδημαϊκή ζωή υποφέρει από «παλαιστινιομανία», μία ψυχολογική αρρώστια της οποία τα συμπτώματα είναι το μίσος προς τον εαυτό σου, μία συμπάθεια για τους εχθρούς του Ισραήλ και ο εβραϊκός αντισημιτισμός ή αντί-σιωνισμός», ανέφερε μία βουλευτής του κόμματος «Καντίμα»(σ.σ. κόμμα της δεξιάς που δημιουργήθηκε από διάσπαση του κόμματος Λικούντ) μιλώντας στη βουλή. «Η διάδοση της «παλαιστινιομανίας» απαιτεί άμεση και οδυνηρή θεραπεία για τη σωτηρία όλων μας το ταχύτερο δυνατό».

Στις δηλώσεις του στη βουλή ο Σαάρ αναφέρθηκε ειδικά στους πανεπιστημιακούς καθηγητές που τάσσονται υπέρ του μποϊκοτάζ των ισραηλινών πανεπιστημίων. «Είναι κάτι αδύνατον να δεχτούμε. Βρίσκεται στην ημερήσια μας διάταξη και σκοπεύουμε να πάρουμε μέτρα μέσα στο καλοκαίρι».

«Ο υπουργός Παιδείας πρέπει να αγνοήσει την έκθεση, η οποία αποπνέει άρωμα μακαρθισμού», δηλώνει ο Γιόσι Μπεν-Άρτσι πρύτανης του πανεπιστημίου της Χάιφα. ‘Ελπίζω θα καταλάβει τη σοβαρότητα αυτούς καθεαυτού του γεγονότος να παρακολουθείς και να καρφώνεις καθηγητές και για το κατά πόσο πρέπει να παίρνει στα σοβαρά μία οργάνωση σαν την Im Tirtzu, η οποία υποκινεί τον φανατισμό.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Χαάρετς" στις 21/06/2010

http://www.haaretz.com/print-edition/news/education-minister-vows-to-punish-israeli-professors-who-back-academic-boycott-1.297330

Γιούρι Αβνέρι: Μας οδηγεί μια συμμορία ηλιθίων

2010-06-22T09:25:00.000-07:00

Σε μια εντυπωσιακή στροφή της ισραηλινής κοινωνίας προς τα δεξιά, το κίνημα ειρήνης αποδεκατίστηκε. Ανάμεσα σε εκείνους που δεν παρασύρθηκαν από την ηττοπάθεια και δεν καταβλήθηκαν από τον εκφυλισμό του Εργατικού Κόμματος και το συμβιβασμό της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, ξεχωρίζει η θρυλική μορφή του Γιούρι Αβνέρι.

Συγγραφέας, αρθρογράφος, βουλευτής στο παρελθόν, μέλος της οργάνωσης Gush Shalom, παραμένει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την ειρηνική συνύπαρξη Παλαιστινίων και Εβραίων. Την περασμένη βδομάδα, κινδύνευσε η ζωή του. Στην πρώτη μεγάλη διαδήλωση, με τη συμμετοχή άνω των 10.000 ανθρώπων στο Τελ Αβίβ, που οργανώθηκε από φορείς και κόμματα που μετά από πολλά χρόνια συντονίστηκαν μεταξύ τους, μία ομάδα ακροδεξιών σιωνιστών επιτέθηκε στον Γιούρι Αβνέρι την ώρα που έφευγε από τη διαδήλωση και προσπάθησε να τον σύρει βίαια έξω από το αυτοκίνητο με φανερές προθέσεις κακοποίησής του. Η παρέμβαση της αστυνομίας που βρισκόταν κοντά στο σημείο της επίθεσης, μάλλον του έσωσε τη ζωή.

Το τελευταίο διάστημα ο Αβνέρι έχει εντείνει τη δράση του και αρθρογραφεί με μεγάλη συχνότητα σε διεθνή έντυπα και ηλεκτρονικές εκδόσεις καταγγέλοντας τις πολιτικές του Ισραήλ.
Βιώνοντας την καθοδηγούμενη παραπληροφόρηση που έχει εξαπολύσει το Ισραήλ μέσα κι έξω από τη χώρα προκειμένου να δυσφημήσει τους ειρηνιστές που σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν, συνελήφθησαν και κακοποιήθηκαν από το στρατό που έκανε πειρατεία στα πλοία με την ανθρωπιστική βοήθεια, ο Αβνέρι θέτει 81 καίρια ερωτήματα που αποκαλύπτουν πώς μεθοδεύεται η συγκάλυψη των εγκληματικών ενεργειών της ισραηλινής κυβέρνησης, η οποία αρνήθηκε να δεχτεί τη σύσταση διεθνούς εξεταστικής επιτροπής.

Ποιος φοβάται μια έρευνα επί της ουσίας;

Του Γιούρι Αβνέρι*

Σε περίπτωση που είχε συσταθεί πραγματική εξεταστική επιτροπή (αντί αυτού του άθλιου κακέκτυπου επιτροπής), τα ζητήματα με τα οποία θα έπρεπε να είχε ασχοληθεί είναι τα εξής:
1. Ποιος ήταν ο πραγματικός στόχος του αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας;
2. Εάν ο στόχος είναι να παρεμποδίζεται η εισροή όπλων στη Λωρίδα, γιατί επιτρέπεται η εισαγωγή μόνο 100 προϊόντων (συγκριτικά με τα 12 χιλιάδες προϊόντα που πωλούνται σε ένα μέσο ισραηλινό σουπερμάρκετ);
3. Γιατί απαγορεύεται η εισαγωγή σοκολάτας, παιχνιδιών, γραφικής ύλης, πολλών ειδών οπωρολαχανικών (και γιατί η κανέλα και όχι το κόλιαντρο;);
4. Ποια είναι η σχέση μεταξύ της απόφασης να απαγορευθεί η διέλευση οικοδομικών υλικών για την αποκατάσταση ή την επισκευή των χιλιάδων κτιρίων που καταστράφηκαν ή υπέστησαν ζημιές στην επιχείρηση Cast Lead και του επιχειρήματος ότι αυτά μπορεί να χρησιμεύσουν στη Χαμάς για να χτίσει καταφύγια – αφού για το σκοπό αυτό τα υλικά που εισάγονται μέσα από τα τούνελ φτάνουν και περισσεύουν;
5. Μήπως ο πραγματικός στόχος του αποκλεισμού είναι η ζωή του 1,5 εκατομμυρίου ανθρώπων στη Λωρίδα να μετατραπεί σε κόλαση με την ελπίδα να αναγκαστούν να ανατρέψουν το καθεστώς της Χαμάς;
6. Αφού το τελευταίο δεν έχει επιτευχθεί –το αντίθετο, μάλιστα, η Χαμάς έχει γίνει ισχυρότερη τα τρία χρόνια του αποκλεισμού- έκανε ποτέ η κυβέρνηση προσπάθεια να αναθεωρήσει τη στάση της για το συγκεκριμένο ζήτημα;
7. Μήπως ο αποκλεισμός επιβλήθηκε με στόχο την απελευθέρωση του αιχμαλωτισμένου Ισραηλινού στρατιώτη Gilad Shalit;
8. Εάν ναι, κατάφερε ο αποκλεισμός να συμβάλει στην επίτευξη του στόχου αυτού ή αποδείχτηκε αναποτελεσματικός;
9. Για ποιο λόγο η κυβέρνηση του Ισραήλ αρνείται να ανταλλάξει τον Shalit με εκατοντάδες Παλαιστίνιους κρατούμενους, παρόλο που η Χαμάς συμφωνεί με μια τέτοια διευθέτηση;
10. Αληθεύει ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει επιβάλει βέτο στην ανταλλαγή κρατουμένων με τη δικαιολογία ότι κάτι τέτοιο θα ενίσχυε τη Χαμάς;
11. Συζητήθηκε ποτέ στην κυβέρνηση το ενδεχόμενο να εκπληρώσει τη δέσμευσή της στα πλαίσια της Συμφωνίας του Όσλο –να διευκολύνει και να ενθαρρύνει την ανάπτυξη του λιμένα της Γάζας– με τρόπο που να απαγορεύει τη διέλευση όπλων;
12. Γιατί η κυβέρνηση του Ισραήλ έχει επανειλημμένως δηλώσει ότι τα χωρικά ύδατα της Λωρίδας της Γάζας ανήκουν στα χωρικά ύδατα του Ισραήλ και ότι τα πλοία που εισέρχονται στα ύδατα της Γάζας «παραβιάζουν την εθνική κυριαρχία του Ισραήλ», παρά το γεγονός ότι η Λωρίδα της Γάζας δεν προσαρτήθηκε ποτέ στο Ισραήλ, το οποίο δήλωσε επίσημα το 2006 ότι «διαχωρίζεται» από τη Λωρίδα;
13. Γιατί το γραφείο του υπουργού Δικαιοσύνης ανακοίνωσε ότι οι ακτιβιστές ειρήνης που συνελήφθησαν στα διεθνή ύδατα, οι οποίοι δεν είχαν καμία απολύτως πρόθεση να πάνε στο Ισραήλ, «επιχείρησαν να εισέλθουν παράνομα στο Ισραήλ» και προσήχθησαν ενώπιον δικαστή για να παραταθεί η προθεσμία κράτησής τους βάσει του νόμου για «παράνομη είσοδο στο Ισραήλ»;
24. Δεδομένου ότι, πριν από το επεισόδιο, η τουρκική κυβέρνηση είχε ενημερώσει το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ ότι ο στολίσκος οργανώθηκε από ιδιωτικό οργανισμό που δεν ελέγχεται από την κυβέρνηση της Τουρκίας και δεν παραβιάζει κανένα νόμο της χώρας –το υπουργείο Εξωτερικών εξέτασε το ενδεχόμενο να προσεγγίσει τον οργανισμό με στόχο την επίτευξη συμφωνίας για τη μη χρήση βίας;
25. Εξετάστηκε ενδελεχώς ως εναλλακτική λύση το να σταματήσουν το στολίσκο στα χωρικά ύδατα, να επιθεωρήσουν το φορτίο για τον εντοπισμό όπλων και να τον αφήσουν να συνεχίσει τον πλου του;
26. Ελήφθη υπόψιν ο αντίκτυπος που θα είχε η επιχείρηση στη διεθνή κοινή γνώμη;
38. Γιατί η επιχείρηση διεξήχθη έξω από τα χωρικά ύδατα του Ισραήλ και της Λωρίδας της Γάζας;
39. Γιατί η επιχείρηση διεξήχθη στο σκοτάδι;
Ερωτήματα που αφορούν
την επιχείρηση
42. Για ποιο λόγο διακόπηκε κάθε επικοινωνία του στολίσκου με τον έξω κόσμο κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, εφόσον δεν υπήρχε τίποτα κρυφό;
48. Είναι αλήθεια ότι οι στρατιώτες άρχισαν να πυροβολούν πριν καν ανεβούν στο κατάστρωμα, όπως υποστηρίζουν οι επιβάτες;
49. Είναι αλήθεια ότι τα πυρά συνεχίστηκαν και αφού ο καπετάνιος του πλοίου και οι ακτιβιστές δήλωσαν πολλές φορές από τα μεγάφωνα ότι το πλοίο έχει παραδοθεί και αφού είχαν υψώσει λευκές σημαίες;
50. Είναι αλήθεια ότι πέντε εκ των εννέα ανθρώπων που δολοφονήθηκαν είχαν πυροβοληθεί στην πλάτη, γεγονός που δείχνει ότι προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τους στρατιώτες κι έτσι δεν μπορούσαν να απειλήσουν τη ζωή τους;
51. Γιατί χαρακτηρίστηκε ως τρομοκράτης ο δολοφονημένος Ibrahim Bilgen, 61 χρόνων, πατέρας έξι παιδιών και υποψήφιος δήμαρχος στη γενέτειρα πόλη του;
52. Γιατί χαρακτηρίστηκε ως τρομοκράτης ο δολοφονημένος Cetin Topcoglu, 54 χρόνων, προπονητής της εθνικής ομάδας ταεκβοντό της Τουρκίας, η γυναίκα και τα παιδιά του οποίου επίσης επέβαιναν στο πλοίο;
53. Γιατί χαρακτηρίστηκε ως τρομοκράτης ο δολοφονημένος Cevdet Kiliclar, 38χρονος δημοσιογράφος;
54. Γιατί χαρακτηρίστηκε ως τρομοκράτης ο δολοφονημένος Ali Haydar Bengi, πατέρας τεσσάρων παιδιών, απόφοιτος της Σχολής Λογοτεχνίας al-Azhar του Καΐρου;
55. Γιατί χαρακτηρίστηκαν ως τρομοκράτες οι δολοφονημένοι Necdet Yaldirim, 32 χρόνων, πατέρας μιας κόρης, Fahri Yaldiz, 43 χρόνων, πατέρας τεσσάρων παιδιών, Cengiz Songur, 47 χρόνων, πατέρας εφτά παιδιών και Cengiz Akyuz, 41 χρόνων, πατέρας τριών παιδιών;
56. Αποτελεί ψέμα ότι οι ακτιβιστές αφαίρεσαν πιστόλι από κάποιον στρατιώτη και τον πυροβόλησαν μ’ αυτό, όπως υποστηρίζουν οι ισραηλινές δυνάμεις άμυνας (IDF), ή μήπως η αλήθεια είναι ότι οι ακτιβιστές ουσιαστικά πέταξαν το πιστόλι στη θάλασσα χωρίς να το χρησιμοποιήσουν;
57. Είναι αλήθεια η δήλωση του Jamal Elshayyal, υπηκόου Μεγάλης Βρετανίας, ότι οι στρατιώτες εμπόδιζαν την παροχή ιατρικής βοήθειας στους Τούρκους τραυματίες επί τρεις ώρες, κατά τη διάρκεια των οποίων μερικοί τραυματισμένοι υπέκυψαν;
58. Είναι αλήθεια ότι, σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του δημοσιογράφου, τον έδεσαν πισθάγκωνα με χειροπέδες και τον ανάγκασαν να παραμείνει γονατισμένος επί τρεις ώρες στον πυρακτωμένο ήλιο, δεν του επέτρεψαν να πάει στην τουαλέτα λέγοντάς του «να κατουρήσει τα παντελόνια του», ότι παρέμεινε δεμένος με τις χειροπέδες για ένα 24ωρο χωρίς νερό, ότι του πήραν το βρετανικό διαβατήριο και δεν του το επέστρεψαν, ότι του πήραν τον φορητό υπολογιστή, τρία κινητά τηλέφωνα και 1.500 δολάρια μετρητά που δεν του τα επέστρεψαν ποτέ;
59. Απέκοψαν όντως οι ισραηλινές δυνάμεις άμυνας (IDF) τους επιβάτες από τον υπόλοιπο κόσμο για 48 ώρες, κατάσχοντας όλες τις κάμερες, ταινίες και κινητά τηλέφωνα των δημοσιογράφων στα πλοία, ώστε να παρεμποδίσουν τη διαρροή κάθε πληροφορίας που δεν συμβάδιζε με την εκδοχή των IDF;

Ερωτήματα που αφορούν τη συμπεριφορά του εκπροσώπου τύπου των IDF
61. Είναι αλήθεια ότι ο εκπρόσωπος τύπου των IDF διέδιδε μια σειρά κατασκευασμένων πληροφοριών τις πρώτες ώρες με στόχο να δικαιολογήσει την επιχείρηση στα μάτια της ισραηλινής και της διεθνούς κοινής γνώμης;
62. Αποτελεί η ολιγόλεπτη ταινία, η οποία προβλήθηκε εκατοντάδες φορές στις ισραηλινές τηλεοράσεις από την πρώτη κιόλας μέρα και μέχρι σήμερα, ένα επιμελώς μονταρισμένο βιντεοκλίπ το οποίο δεν δείχνει τι συνέβη αμέσως πριν και αμέσως μετά;
63. Ποια είναι η αλήθεια για τους ισχυρισμούς ότι οι στρατιώτες, οι οποίοι κρατήθηκαν από τους ακτιβιστές στο εσωτερικό του πλοίου, απειλήθηκαν με λιντσάρισμα, αφού οι φωτογραφίες τούς δείχνουν περικυκλωμένους για αρκετή ώρα από δεκάδες ακτιβιστές χωρίς να πάθουν τίποτα κακό και ότι οι γιατροί ανάμεσα στους ακτιβιστές τους παρείχαν ιατρική φροντίδα;
64. Σε τι αποδεικτικά στοιχεία στηρίζεται ο ισχυρισμός ότι η τουρκική μη κυβερνητική οργάνωση IHH έχει διασυνδέσεις με την Αλ Κάιντα;
67. Εάν όντως επρόκειτο για τρομοκρατική οργάνωση γνωστή στις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, γιατί αυτό δεν ελήφθη υπόψιν κατά τον σχεδιασμό της επιχείρησης;
68. Γιατί η ισραηλινή κυβέρνηση δεν γνωστοποίησε αυτή την πληροφορία πριν από την επίθεση κατά του στολίσκου;
70. Ποιος διέδωσε το ψέμα ότι οι Τούρκοι φώναζαν «Γυρίστε πίσω στο Άουσβιτς»;
71. Γιατί οι Ισραηλινοί γιατροί δεν κλήθηκαν αμέσως να ενημερώσουν την κοινωνία για τον χαρακτήρα των τραυμάτων που υπέστησαν οι τραυματίες στρατιώτες, εφόσον είχε ανακοινωθεί ότι τουλάχιστον ένας τους είχε πυροβοληθεί;
72. Ποιος κατασκεύασε την ιστορία ότι υπήρχαν όπλα στο πλοίο τα οποία πετάχτηκαν στη θάλασσα;
73. Ποιος κατασκεύασε την ιστορία ότι οι ακτιβιστές είχαν φέρει μαζί τους θανατηφόρα όπλα, όταν στην έκθεση που έστησε ο ίδιος ο Εκπρόσωπος τύπου των IDF φάνηκαν μονάχα εργαλεία που υπάρχουν σε όλα τα πλοία, δηλαδή κιάλια, συσκευή μετάγγισης αίματος, μαχαίρια και τσεκούρια, διακοσμητικά αραβικά στιλέτα και μαχαίρια κουζίνας που βρίσκει κανείς σε κάθε πλοίο, μέχρι και σε πλοίο που δεν είναι εξοπλισμένο να μεταφέρει 1.000 επιβάτες;
74. Μήπως όλα αυτά τα εκθέματα -σε συνδυασμό με την ατελείωτη επανάληψη της λέξης «τρομοκράτες» και την παρεμπόδιση κάθε μη συμβατής πληροφορίας– αποτελούν πλύση εγκεφάλου;

Ερωτήματα που αφορούν την έρευνα
75. Γιατί η ισραηλινή κυβέρνηση αρνείται να συμμετάσχει σε διεθνή εξεταστική επιτροπή αποτελούμενη από ουδέτερες προσωπικότητες αποδεκτές από το Ισραήλ;
77. Πώς προέκυψε το επιχείρημα ότι οι στρατιώτες δεν καλούνται να καταθέσουν ενόρκως, αφού σε όλες τις ανακρίσεις στο παρελθόν υψηλόβαθμοι και χαμηλόβαθμοι αξιωματικοί, καθώς και στρατιώτες, ανακρίνονταν;
78. Γιατί η κυβέρνηση αρνείται να διορίσει Κρατική εξεταστική επιτροπή σύμφωνα με την ισραηλινή νομοθεσία που τέθηκε σε ισχύ από τη Βουλή το 1966 για αυτό ακριβώς το σκοπό, ιδίως αν λάβουμε υπόψιν ότι ανάλογες επιτροπές συστάθηκαν μετά από τον πόλεμο Yom Kippur, μετά από τη σφαγή στα στρατόπεδα προσφύγων Sabra και Shatila, μετά από την πυρπόληση της εξέδρας στο τζαμί al-Aqsa από παράφρονα Αυστραλό, όπως επίσης και για να διερευνηθεί υπόθεση διαφθοράς στο χώρο του αθλητισμού, καθώς και η δολοφονία του σιωνιστή ηγέτη Chaim Arlosoroff (περίπου 50 χρόνια μετά!);
79. Έχει τίποτα να φοβηθεί η κυβέρνηση από μια τέτοια επιτροπή, της οποίας τα μέλη διορίζονται με απόφαση του Προέδρου του Ανώτατου Δικαστηρίου και η οποία έχει τις αρμοδιότητες να καλεί μάρτυρες και να τους εξετάζει κατ’ αντιπαράσταση, να απαιτεί την προσκόμιση εγγράφων και να επιρρίπτει προσωπικές ευθύνες για λάθη και εγκλήματα;
80. Γιατί τελικά αποφασίστηκε να συσταθεί μια παθητική επιτροπή, στερημένη από κάθε νομική αρμοδιότητα και τελείως αναξιόπιστη τόσο μέσα στο Ισραήλ, όσο και στο εξωτερικό;
Και, στο τέλος, το ερώτημα των ερωτημάτων:
81. Τι προσπαθεί να αποκρύψει η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία μας;

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Δρόμος"
http://edromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=1533:γιούρι-αβνέρι-μας-οδηγεί-μια-συμμορία-ηλιθίων&Itemid=66

Μία αχτίδα φωτός

2010-06-21T03:25:00.000-07:00

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του βετεράνου Ισραηλινού ειρηνιστή Ούρι Αβνέρι
για το τι σηματοδοτούν για το Ισραήλ οι τελευταίες εξελίξεις με την επίθεση στον στολίσκο της ελευθερίας*

Νύχτα. Πηχτό σκοτάδι. Βρέχει πολύ. Η ορατότητα σχεδόν στο μηδέν. Και ξαφνικά, μία αχτίδα φωτός! Για ένα δευτερόλεπτο, το τοπίο φωτίζεται. Για αυτό το κρίσιμο δευτερόλεπτο, το περιβάλλον που μας περιστοιχίζει φαίνεται διαφορετικό. Δεν είναι όπως συνήθιζε ένα είναι.
Η ενέργεια της κυβέρνησης μας κατά του στολίσκου που κουβαλούσε βοήθεια προς την Γάζα ήταν μία αχτίδα φωτός. Οι Ισραηλινοί συνήθως ζουν στο σκοτάδι όσον αφορά τον κόσμο. Αλλά για αυτή την ξαφνική στιγμή, ο πραγματικός περίγυρος μπόρεσε να φανεί και δείχνει εκφοβιστικός. Τότε το σκοτάδι μας σκέπασε, το Ισραήλ επέστρεψε στην φούσκα του, ο κόσμος εξαφανίστηκε από μπρος.
Αυτό το ξαφνικό δευτερόλεπτο ήταν αρκετό για να φέρει στο φως μία απαίσια σκηνή. Σε όλα σχεδόν τα μέτωπα, η κατάσταση όσον αφορά το κράτος του Ισραήλ επιδεινώθηκε από τότε που φάνηκε η τελευταία αχτίδα φωτός.
Ο στολίσκος και η επίθεση εναντίον του δεν ήταν αυτά που δημιούργησαν τον περίγυρο. Βρισκόταν εδώ από τότε που η παρούσα κυβέρνηση δημιουργήθηκε. Αλλά η επιδείνωση δεν άρχισε ούτε αυτή καν τότε. Άρχισε πολύ καιρό πριν.
Η ενέργεια του Εχούντ Μπαράκ και Σία, έφερε στην επιφάνεια την κατάσταση όπως είναι τώρα και έδωσε επιπλέον μία ακόμη ώθηση προς την λάθος κατεύθυνση. Πως το νέο τοπίο μοιάζει υπό το φως της αστραπής του Μπαράκ.
Στη λίστα προηγείται ένα γεγονός που φαίνεται κανείς να μην έχει προσέξει μέχρι τώρα: το θάνατο του Ολοκαυτώματος. Με όλο το θόρυβο που η υπόθεση αυτή προκάλεσε σε ολόκληρο τον κόσμο, το Ολοκαύτωμα ούτε καν αναφέρθηκε. Όντως, στο Ισραήλ υπήρξαν μερικοί που αποκάλεσαν τον Ερντογάν «νέο Χίτλερ» και κάποιοι που μισούν το Ισραήλ μίλησαν για «ναζιστική επίθεση», αλλά στην πράξη το Ολοκαύτωμα εξαφανίστηκε.
Για δύο γενιές, η εξωτερική μας πολιτική χρησιμοποιούσε το Ολοκαύτωμα ως βασικό της εργαλείο. Οι τύψεις του κόσμου καθόριζαν την συμπεριφορά απέναντι στο Ισραήλ. Τα (δικαιολογημένα) αισθήματα ενοχής-είτε για τις φρικαλεότητες είτε για την αδιαφορία, ανάγκαζαν την Ευρώπη και την Αμερική να συμπεριφέρονται στο Ισραήλ διαφορετικά από οποιαδήποτε άλλη χώρα-από τους πυρηνικούς εξοπλισμούς μέχρι τους οικισμούς. Κάθε κριτική στις ενέργειες της κυβέρνησης μας χαρακτηρίζονταν αυτόματα αντισημιτισμός και σιωπούσαν.
Αλλά ο χρόνος κάνει τη δουλειά του. Νέες τραγωδίες έχουν ευαισθητοποιήσει τον κόσμο. Για μία νέα γενιά, το Ολοκαύτωμα είναι κάτι που ανήκει στο μακρινό παρελθόν, ένα κεφάλαιο στην ιστορία. Το αίσθημα ενοχής έχει εξαφανιστεί σε όλες τις χώρες, εκτός από την Γερμανία. Η κοινή γνώμη στο Ισραήλ δεν το πρόσεξε, γιατί στο Ισραήλ το ίδιο το Σοά(σ.σ. Ολοκαύτωμα) είναι ζωντανό και παρόν. Πολλοί Ισραηλινοί είναι παιδιά ή εγγόνια επιζώντων του Ολοκαυτώματος και το Ολοκαύτωμα έχει επηρεάσει την παιδική τους ηλικία. Επιπλέον, ένα τεράστιο σύστημα εξασφαλίζει ότι το Ολοκαύτωμα δεν θα εξαφανιστεί από την μνήμη μας, ξεκινώντας από το νηπιαγωγείο, με τελετές και ημέρες μνήμης μέχρι τις οργανωμένες εκδρομές « εκεί πέρα».
Ως εκ τούτου τα Ισραηλινό κοινό σοκαρίστηκε βλέποντας το Ολοκαύτωμα να χάνει τη δύναμή του ως πολιτικό εργαλείο. Το πιο αξιόλογο όπλο μας αχρηστεύτηκε.
Κεντρικός πυλώνας της πολιτικής μας είναι η συμμαχία με τις ΗΠΑ. Για να χρησιμοποιήσω μία αγαπημένη φράση του Βενιαμίν Νετανιάου(με άλλο νόημα): Είναι «ο βράχος της ύπαρξης μας». Για πολλά χρόνια, η συμμαχία μας κρατούσε ασφαλείς από όλα τα προβλήματα. Ξέραμε ότι μπορούσαμε να έχουμε πάντα όσα χρειαζόμασταν από τις ΗΠΑ: εξελιγμένα όπλα για να διατηρούμε την υπεροχή έναντι όλων των αραβικών στρατών μαζί, πυρομαχικά σε μέρες πολέμου, λεφτά για την οικονομία μας, το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, την αυτόματη υποστήριξη για όλες τις ενέργειες των διαδοχικών μας κυβερνήσεων. Κάθε μικρή και μεγάλη χώρα στον κόσμο γνώριζε ότι για να εξασφαλίσει την είσοδο στο παλάτι της Ουάσιγκτον, ο Ισραηλινός θυρωρός έπρεπε να λαδωθεί.
Πέρσι όμως ρήγματα παρουσιάστηκαν στον πυλώνα. Όχι οι μικρές γρατσουνιές και γδαρσίματα που φέρνουν πόνο και δάκρυα, αλλά ρήγματα που προκλήθηκαν από ξεθεμελίωση του εδάφους. Η αμοιβαία αντιπάθεια μεταξύ Μπαράκ Ομπάμα και Βιεναμίν Νετανιάου είναι ένα μόνο σύμπτωμα ενός πολύ βαθύτερου προβλήματος.
Ο επικεφαλής της Μοσάντ είπε στη Βουλή την προηγούμενη εβδομάδα: «Για τις ΗΠΑ, έχουμε πάψει να είμαστε ενεργητικό και έχουμε γίνει παθητικό». Το γεγονός αυτό το έθεσε με τον καλύτερο τρόπο ο Στρατηγός Νταίηβιντ Πετρέους, όταν δήλωνε ότι η συνεχιζόμενη διαμάχη Ισραήλ-Παλαιστινίων θέτει σε κίνδυνο τις ζωές Αμερικανών στρατιωτών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Οι κατοπινές προσπάθειες υποβάθμισης δεν μειώνουν την σπουδαιότητα αυτής της προειδοποίησης.
Δεν είναι μόνο οι Ισραηλινό-Αμερικανικές σχέσεις που έχουν περάσει από μία τεράστια αλλαγή, αλλά η στάση των ίδιων των ΗΠΑ αλλάζει προς το χειρότερο, κακός οιωνός για το μέλλον της ισραηλινής πολιτικής. Ο κόσμος αλλάζει αργά και ολοκληρωτικά. Οι ΗΠΑ παραμένουν αδιαμφισβήτητα η πιο ισχυρή χώρα, αλλά δεν είναι πλέον η πανίσχυρη υπερδύναμη που ήταν από το 1989. Η Κίνα σφίγγει τα ποντίκια της, χώρες όπως η Ινδία και η Βραζιλία γίνονται ισχυρότερες, χώρες όπως η Τουρκία-ναι η Τουρκία-αρχίζουν να παίζουν ρόλο.
Δεν είναι θέμα ενός ή δύο χρόνων, αλλά όποιος σκέπτεται το μέλλον του Ισραήλ σε δέκα, είκοσι χρόνια πρέπει να κατανοήσει ότι αν δεν υπάρξει σοβαρή αλλαγή στη στάση μας, η θέση μας επίσης θα κλονιστεί.
Αν η συμμαχία μας με τις ΗΠΑ είναι ο ένας κεντρικός πυλώνας της ισραηλινής πολιτικής, η υποστήριξη από τη μεγάλη πλειοψηφία του Εβραϊσμού στον κόσμο είναι η δεύτερη. Για 62 χρόνια, μπορούσαμε να στηριζόμαστε με κλειστά μάτια σε αυτό. Ό,τι και να κάναμε-σχεδόν όλοι οι Εβραίοι του κόσμου κάθονταν προσοχή και χαιρετούσαν. Στη φωτιά και το νερό, στη νίκη ή την ήττα, σε δοξασμένες ή σκοτεινές σελίδες-οι Εβραίοι στον κόσμο μας στήριζαν, δίνοντας χρήματα, διαδηλώνοντας, πιέζοντας τις κυβερνήσεις τους. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς κριτική.
Όχι πια. Σιωπηλά, ρήγματα παρουσιάζονται και σε αυτόν τον πυλώνα. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί νέοι Εβραίοι γυρνούν την πλάτη στο Ισραήλ. Δεν αλλάζουν απλά στρατόπεδο από το ισραηλινό κατεστημένο στο φιλελεύθερο στρατόπεδο του Ισραήλ, αλλά γυρνούν την πλάτη στο Ισραήλ συνολικά.
Ούτε αυτό θα γίνει αμέσως αισθητό. Η AIPAC συνεχίζει να προκαλεί φόβο στις καρδιές στην Ουάσιγκτον, το Κογκρέσο θα συνεχίσει να χορεύει στους ρυθμούς της. Όταν όμως η νέα γενιά έλθει σε θέσεις κλειδιά, η στήριξη προς το Ισραήλ θα σταματήσει. Οι Αμερικανοί πολιτικοί θα σταματήσουν να σέρνονται στα μπατζάκια τους και η αμερικανική κυβέρνηση σταδιακά θα αρχίσει να αλλάζει τις σχέσεις της μαζί μας.
Στη γειτονιά μας και εκεί γίνονται τεράστιες αλλαγές, μερικές κάτω από την επιφάνεια. Το περιστατικό με τον στολίσκο τις έφερες στο φως. Η επιρροή των συμμάχων μας μειώνεται αισθητά. Χάνουν βάρος και μια παλιά-νέα δύναμη αναδύεται: η Τουρκία.
Ο Χόσνι Μουμπάρακ είναι απασχολημένος με τις προσπάθειες του να δώσει την εξουσία στον γιό του, τον Γκαμάλ. Η ισλαμική αντιπολίτευση στην Αίγυπτο ενισχύεται. Τα χρήματα των Σαουδαράβων έλκονται από την Τουρκία. Ο Ιορδανός μονάρχης αγωνίζεται να προσαρμοστεί. Ο άξονας Τουρκία-Ιράν-Συρία-Χεζμπολάχ-Χαμάς κερδίζει έδαφος, ο άξονας Αίγυπτος-Σαουδική Αραβία-Φατάχ παρακμάζει.
Η πιο σημαντική όμως αλλαγή είναι αυτή που γίνεται στην διεθνή κοινή γνώμη. Πρόσφατα, ένας ισραηλινός τηλεοπτικός σταθμός έδειξε μία ταινία για τις Γερμανίδες και Σουηδές εθελόντριες που κατέκλυζαν το Ισραήλ την δεκαετία του ’50 και ’60 για να ζήσουν και να εργαστούν(και μερικές φορές παντρευτούν) στα κιμπούτς. Το Ισραήλ φάνταζε τότε ως μία μικρή χώρα περιστοιχισμένη από μισητούς εχθρούς, ένα κράτος που γεννιόταν από τις στάχτες του Ολοκαυτώματος για να γίνει ένας παράδεισος ελευθερίας, ισότητας και δημοκρατίας, ο οποίος έβρισκε την πιο ευγενή του έκφραση στην μοναδική εμπειρία του κιμπούτς.
Η τρέχουσα γενιά ιδεαλιστών νέων από ολόκληρο τον κόσμο, κορίτσια και αγόρια, που κάποτε γινόντουσαν εθελοντές για τα κιμπούτς, βρίσκονται τώρα στα καταστρώματα των πλοίων που βάζουν πλώρη για την ρημαγμένη, εξαθλιωμένη και πεινασμένη Γάζα, η οποία αγγίζει τις καρδιές πολλών νέων ανθρώπων. Ο Ισραηλινός Δαβίδ έχει μετατραπεί στον βίαιο Ισραηλινό Γολιάθ.
Ούτε η πιο έξυπνη προπαγάνδα δεν μπορεί αυτό να το αλλάξει. Για χρόνια, τώρα, ο κόσμος βλέπει το κράτος του Ισραήλ κάθε μέρα στις οθόνες της τηλεόρασης και στα πρωτοσέλιδα, με την εικόνα των πάνοπλων στρατιωτών να πυροβολούν παιδιά που πετούν πέτρες, με όπλα που σπέρνουν φώσφορο σε κατοικημένες περιοχές, ελικόπτερα που εκτελούν «συγκεκριμένους στόχους» και τώρα πειρατές που επιτίθενται σε πλοία με αμάχους στην ανοικτή θάλασσα. Τρομοκρατημένες γυναίκες με τραυματισμένα μωρά στα χέρια τους, άνδρες ακρωτηριασμένους, καταστραμμένα σπίτια. Όταν κάποιος βλέπει εκατοντάδες εικόνες σαν αυτές για κάθε εικόνα που δείχνει ένα άλλο Ισραήλ, το Ισραήλ μετατρέπεται σε τέρας. Ακόμη περισσότερο καθότι η ισραηλινή μηχανή προπαγάνδας καταφέρνει επιτυχώς να αποκρύπτει κάθε νέο για το στρατόπεδο ειρήνης του Ισραήλ.
Πριν πολλά χρόνια, όταν ήθελα να κοροϊδέψω την εμμονή των ηγετών μας να χρησιμοποιούν βία, παράφρασα ένα ρητό που αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό την εβραϊκή σοφία: «αν η βία δεν πετυχαίνει, χρησιμοποίηση το μυαλό». Για να δείξω το πόσο διαφορετικοί είμαστε εμείς οι Ισραηλινοί από τους Εβραίους, άλλαξα τις λέξεις: «αν η βία δεν πετυχαίνει, χρησιμοποίησε ακόμη περισσότερη βία».

*http://zope.gush-shalom.org/home/en/channels/avnery/1276942826/

Και δεύτερο εβραϊκό καράβι για την Γάζα

2010-06-15T00:28:00.000-07:00

Οι Εβραϊκές Φωνές για μια Δίκαιη Ειρήνη αναζητούν δεύτερο πλοιάριο, καθώς δεκάδες νέοι ακτιβιστές ζητούν να μετάσχουν στην αποστολή.

Μία οργάνωση Γερμανών Εβραίων που σχεδιάζει να στείλει καράβι με ανθρωπιστική βοήθεια με στόχο την άρση του αποκλεισμού της Γάζας αναζητά δεύτερο πλοιάριο, λόγω του μεγάλου αριθμού αιτήσεων για συμμετοχή στην αποστολή.
Η ομάδα, Εβραϊκές Φωνές για μια Δίκαιη Ειρήνη, σχεδίαζε αρχικά να στείλει ένα μικρό πλοιάριο από μη κατονομαζόμενο λιμάνι της Μεσογείου στα μέσα Ιουλίου, με στόχο να στείλει βοήθεια και να σπάσει τον ισραηλινό αποκλεισμό της Γάζας.
Παρόλα αυτά, η εκπρόσωπος της οργάνωσης Edith Lutz δήλωσε στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων, ότι «οι ετοιμασίες έχουν κάπως καθυστερήσει γιατί έχουμε κατακλυστεί από αιτήματα για συμμετοχή».
Η Lutz δήλωσε ότι το πρώτο πλοιάριο, στο οποίο θα επέβαιναν μέχρι και 14 επιβάτες, είναι πλέον πλήρες και άλλοι 40 Γερμανοί Εβραίοι επιδιώκουν να ταξιδέψουν με ένα δεύτερο πλοιάριο.

Πηγή:
http://www.haaretz.com/jewish-world/german-jews-indundated-with-requests-to-join-new-gaza-aid-flotilla-1.296146

Βλέπε επίσης για τις αρχικές προετοιμασίες
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=07/06/2010&id=170041

Το Ισραήλ δεν κατανοεί το νέο κόσμο

2010-06-14T03:01:00.000-07:00

του Γιτσχάκ Λαόρ*

Από τα τέλη του 1960, η συμμαχία του Ισραήλ με τις ΗΠΑ ήταν ανοικτή. Το Ισραήλ έμαθε να απορρίπτει κάθε λύση στην διαμάχη με τους Παλαιστινίους με τη βοήθεια του μπαμπούλα του «σοβιετικού παράγοντα» και μετέτρεψε τον εαυτόν του σε μαστίγιο. Η απόσυρση του από τα κατεχόμενα εδάφη ήταν το αμερικανικό καρότο προς τους άραβες. Η ειρήνη με την Αίγυπτο κατέστη δυνατή μόνο όταν η Αίγυπτος εγκατέλειψε τη συμμαχία της με τη Σοβιετική Ένωση. Ο κόσμος αυτός όμως εξαφανίστηκε.
Μέσα σε πολύ λίγο χρόνο, οι ηγέτες μας προσκολλήθηκαν σε ένα νέο τύπο κυριαρχίας-ενός κόσμου με μία υπερδύναμη όπου το Ισραήλ έχαιρε τη θέση περιφερειακής δύναμης υπό τη σκέπη του πατρόνα του. Με αυτό τον τρόπο έλαβε θησαυρούς-ένα εκατ. μετανάστες, άδεια να τους εγκαταστήσει στα κατεχόμενα εδάφη, επέκταση των οικισμών σε καταστροφικές διαστάσεις, εξελιγμένα όπλα και πράσινο φως για τρεις πολέμους κατά αμάχου πληθυσμού.
Το κεφάλαιο αυτό έληξε και οι πολιτικοί του Ισραήλ δεν κατανοούν το νέο κόσμο. Μερικές φορές, ακούμε υπαινιγμούς ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα είναι «αφελής». Αλλά ο Ομπάμα εξελέγη όταν η αποτυχία των ΗΠΑ να είναι η μοναδική υπερδύναμη έγινε φανερή σε όλους. Εδώ είναι που η συζήτηση για το ιρανικό πρόγραμμα ξεκινά.
Η αντίδραση του Ισραήλ στην συμφωνία Ιράν-Τουρκίας-Βραζιλίας αντικατοπτρίζει την έλλειψη κατανόησης. Είναι αλήθεια ότι καμιά στρατιωτική δύναμη δεν είναι πιο ισχυρή από τις ΗΠΑ, τουλάχιστον όσον αφορά την ικανότητα καταστροφής. Είναι αλήθεια ότι οι ηγέτες μας λένε που και που ότι μπορούμε να στηριχτούμε πάνω τους. Είναι αλήθεια ότι οι ΗΠΑ παραμένουν ο ηγέτης της Δύσης και ότι η Δύση είναι «ο ελεύθερος κόσμος» ακόμη και όταν στηρίζει τη λιμοκτονία του λαού της Γάζας επειδή ψήφισαν με λάθος τρόπο στις εκλογές τους. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ωστόσο ότι έχουν το μεγαλύτερο εθνικό χρέος στο κόσμο και ότι, σε μεγάλο βαθμό, η οικονομική κρίση του 2008 δεν εξελίχθηκε σε μεγάλη παγκόσμια καταστροφή χάρη στην κινεζική οικονομική επιτηδειότητα.
Επιπλέον η Κίνα δεν έχει απλά σημαντικούς οικονομικούς δεσμούς με το Ιράν. Από το 2000, η Κίνα καλύπτει σχεδόν το ήμισυ της παγκόσμιας ζήτησης για υλικά αγαθά. Η Χιλή ανθεί χάρη στην υψηλή τιμή του χαλκού, η Αυστραλία ανθεί, ακόμη και η Βραζιλία και η Αργεντινή έχουν ανακάμψει σε μεγάλο βαθμό χάρη στην κινεζική ζήτηση για πρώτες ύλες.
Από την άλλη, η Κίνα δεν αντικατέστησε τη Σοβιετική Ένωση και ένας διπολικός κόσμος δεν είναι πλέον εφικτός. Ακόμη και ο «διπλωματικός ελιγμός» του υπουργού Εξωτερικών Αβιγκντόρ Λίμπερμαν «υπάρχει η Ρωσία, όχι μόνο οι ΗΠΑ»-ενισχύει το πόσο το Ισραήλ ζει στο παρελθόν. Η συνάντηση του Ρώσου πρόεδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ με τον ηγέτη της Χαμάς Κχαλέντ Μεσάλ μία μέρα μετά την υποδοχή του προέδρου Σιμόν Πέρεζ στη Μόσχα το επιβεβαιώνει. Και εκείνη τη φορά, φανήκαμε έκπληκτοι. Σε έναν τέτοιου είδους κόσμο, το Ισραήλ φαντάζει σαν ένδοξος στρατηγός του προηγούμενου αιώνα.
Η ολοκληρωτική νίκη του καπιταλισμού άνοιξε το δρόμο για ένα πιο πεινασμένο κόσμο αλλά και το είδος του κόσμου ο οποίος δεν μπορεί να κυριαρχείται από μία ή δύο δυνάμεις. Αναφερόμαστε πια όχι μόνο στις ΗΠΑ και την ΕΕ, αλλά και στην Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία και την Κίνα. Και όντως στην πραγματικότητα και σε άλλες περιφερειακές δυνάμεις που εξαρτόμαστε από την ισχύ τους, επειδή ο κόσμος, ολόκληρη η ψυχή του, είναι μπίζνες και οι μπίζνες σημαίνουν επίσης συνεργασία σε εποχές κρίσης.
Και το Ισραήλ; Ακόμη σκέπτεται με όρους «έχουμε τη Βουλή των Αντιπροσώπων στην τσέπη μας». Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από όσα συνέβησαν στο Ντουμπάι για να φανεί πόσο πίσω είμαστε. Ντουμπάι; Είναι ένα είδος κατασκήνωσης βεδουίνων όπου μπορούμε να στέλνουμε δολοφόνους με περούκα και σορτσάκια του τένις. Η περιφρόνηση στην πρόταση του Κατάρ για σχέσεις είναι ένα ακόμη σημάδι της παλιάς εγωιστικής τρέλας.
Εδώ είναι που εμφανίζεται η αδυναμία με όρους Ισραήλ σε σχέση με «διεθνή κοινή γνώμη». Η προφανής απώλεια που αντιμετωπίζουμε σε αυτήν την εκστρατεία στη Δύση εγείρει ερωτηματικά για την κοινή γνώμη στην Ινδία, την Βραζιλία ή την Τουρκία. Θέλετε μία εικόνα: Το νέο διεθνές αεροδρόμιο Μπεν-Γκουριόν κτίστηκε μεγαλομανώς ως αεροδρόμιο για τη «νέα Μέση Ανατολή». Οι αφήξεις και οι αναχωρήσεις όμως γεμίζουν σχεδόν αποκλειστικά από Ισραηλινούς και αξιωματικούς ασφαλείας που περιμένουν στη γωνία για νεαρούς από διαφορετικά μέρη του κόσμου που υποπτεύονται ότι θέλουν να πάνε στο Μπιλίν(σ.σ. παλαιστινιακό χωριό στη δυτική όχθη όπου γίνονται καθημερινά διαδηλώσεις κατά της κατοχής με συμμετοχή διεθνών ακτιβιστών).

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Χαάρετς" στις 30/05/2010

http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/political-israel-does-not-understand-the-new-world-1.292960

Σοβαρός τραυματισμός Εβραίας ακτιβίστριας

2010-06-10T00:00:00.000-07:00

Η Emily Henochowicz έχασε ένα μάτι στη διάρκεια διαδήλωσης στο σημείο ελέγχου στην Qalandiyah μετά τη ρήψη δακρυγόνου. Η Emily Henochowicz είναι αμερικανοεβραία καλλιτέχνης και ο πατέρας της έχει ζήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Ισραήλ. Την ώρα που υποτίθεται ότι το Ισραήλ αποτελεί "καταφύγιο" και "προστασία" των απανταχού Εβραίων από τον αντισημιτισμό, Εβραία διαδηλώτρια τραυματίζεται σοβαρά από τον ισραηλινό στρατό, καταρρίπτοντας έναν ακόμη από τους θεμελιώδεις μύθους. Άλλωστε κατ΄επανάληψη αριστεροί και αναρχικοί ισραηλινοί έχουν δεχτεί πλαστικές σφαίρες σε ανάλογες διαδηλώσεις.

Του Chaim Levinson *

H Emily Henochowicz επέστρεψε το Σάββατο βράδυ στο Ποτομάκ, στο Μέρυλαντ, όπου αναρρώνει μετά την απώλεια του ενός ματιού της σε διαδήλωση στο σημείο ελέγχου στην Qalandiyah, μετά τη ρήψη δακρυγόνου.
Η Henochowicz είναι Εβραία και ο πατέρας της, που αυτή τη στιγμή είναι γιατρός στις ΗΠΑ αφότου έζησε στο Ισραήλ, είναι γιός επιζώντων του Ολοκαυτώματος. Η οικογένεια έχει επισκεφτεί το Ισραήλ στο παρελθόν.
«Τα συναισθήματά της είναι από αισιοδοξία έως λύπη», δηλώνει στην Χαάρετς, η μητέρα της Henochowiczs Shelly Kreitman. «Θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν σταμάτησε να αγαπά το Ισραήλ για όσα συνέβησαν. Τονίζει ότι δεν θα πρέπει να αποτελέσει δικαιολογία για να γίνει κάποιος αντισημίτης ή αντί-σιωνιστής».
Η Kreitman δήλωσε ότι ήταν πρωί στις ΗΠΑ όταν είδαν στις ειδήσεις ότι ένας στολίσκος επρόκειτο να πλησιάσει την Γάζα. Τηλεφώνησαν στην κόρη τους για να την προειδοποιήσουν να μην μετάσχει σε διαδηλώσεις, οι οποίες θα ήταν επικίνδυνες.
Κατάφεραν να την πετύχουν τελικά στο κινητό, όταν βρισκόταν ήδη στο νοσοκομείο. Η Kreitman δηλώνει ότι η κόρη τους είπε ότι επρόκειτο να χειρουργηθεί, ότι ήταν καλά αλλά επρόκειτο να χάσει το ένα μάτι. «Πήγε στη διαδήλωση να διαμαρτυρηθεί για την επιδρομή στον στολίσκο», είπε η Kreitman. «Δεν είναι δυνατό κορίτσι, είναι καλλιτέχνης και σήκωσε μια σημαία και με τα δύο της χέρια».
« Να λέει κανείς ότι πέταξε κάτι είναι απλά ψέμα. Ο ισχυρισμός ότι το δακρυγόνο χτύπησε πρώτα τον τοίχο είναι απολύτως ψέμα. Το λέω γιατί είδα το βίντεο και έχω επιβεβαίωση από τους γιατρούς ότι κτυπήθηκε κατευθείαν γιατί υπάρχουν εγκαύματα στο πρόσωπό της από το δακρυγόνο».

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χαάρετς στις 09/06/2010
http://www.haaretz.com/print-edition/news/mother-says-daughter-still-loves-israel-despite-losing-eye-at-protest-1.295002

Βίντεο από διαδήλωση στο Ισραήλ

2010-06-08T23:24:00.000-07:00

Βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους από πρόσφατη διαδήλωση στο Τελ-Αβίβ

http://www.tv.social.org.il/eng/stv-tlv-43-occupation-eng.htm

Επίθεση Ισραηλινών ακροδεξιών σε ειρηνιστές

2010-06-07T23:27:00.000-07:00

Ισραηλινοί ακροδεξιοί επιτέθηκαν με χειροβομβίδα καπνού κατά ειρηνιστών στη διαδήλωση που έγινε το Σάββατο 05/06/ σε κεντρική πλατεία του Τελ-Αβίβ.

Ακροδεξιοί επιτέθηκαν με χειροβομβίδα καπνού καταμεσής της συγκέντρωσης των διαδηλωτών, με σκοπό να προκαλέσουν πανικό και να διαλύσουν τη συγκέντρωση. Οι διαδηλωτές ευτυχώς δεν πανικοβλήθηκαν, κανείς δεν τράπηκε σε φυγή και ο ομιλητής συνέχισε να μιλά από το βήμα, ακόμη και όταν ο καπνός έφθασε μέχρι εκεί. Στο κοινό υπήρχαν και πολλά παιδιά.
Μισή ώρα αργότερα, μία δεκάδα ακροδεξιών επιτέθηκε κατά του 86χρονου ιδρυτή της κίνησης «Γκους Σαλόμ» Ούρι Αβνέρι, τη στιγμή που κατέβαινε από το βήμα για να συναντήσει τη σύζυγό του και άλλους ακτιβιστές. Ο Αβνέρι μόλις μπήκε σε ταξί, όταν μία συμμορία ακροδεξιών του επιτέθηκε και επιχείρησε να τον βγάλει έξω από το αυτοκίνητο. Στην κρίσιμη η στιγμή έφθασε η αστυνομία και χάρη στην παρέμβαση της κατάφερε το όχημα να φύγει. Ο εκπρόσωπος της «Γκους Σαλόμ» δήλωσε: «Αυτοί οι δειλοί δεν τόλμησαν να μας επιτεθούν όταν ήμασταν πολλοί, αλλά το έπαιξαν ήρωες όταν πέτυχαν τον Αβνέρι μόνο του». Το περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Τελ-Αβίβ στην οποία μετείχαν περισσότερα από 10.000 άτομα. Η διαδήλωση ήταν μία από τις μεγαλύτερες των τελευταίων ετών και μετείχαν σε αυτήν όλες οι τάσεις του κινήματος ειρήνης, από την «Γκους Σαλόμ» και το «Χαντάς»(σ.σ. μετωπικό σχήμα του ΚΚ Ισραήλ) μέχρι το «Ειρήνη Τώρα» και το «Μέρετς»(σ.σ. κόμμα της σιωνιστικής αριστεράς).
«Η βία των δεξιών είναι άμεσο αποτέλεσμα της πλύσης εγκεφάλου, που γινόταν όλη την προηγούμενη εβδομάδα», σχολίασε ο Αβνέρι. «Μία τεράστια προπαγανδιστική μηχανή υποκινούσε το κοινό ώστε να καλύψει τα τεράστια λάθη της πολιτικής και στρατιωτικής μας ηγεσίας, λάθη που γίνονται χειρότερα μέρα με τη μέρα».
Δεν είναι η πρώτη φορά που η ισραηλινή δεξιά και ακροδεξιά προβαίνει σε προκλητικές ενέργειες κατά ειρηνιστών. Το 1983 ακροδεξιοί πέταξαν χειροβομβίδα κατά διαδήλωσης ειρηνιστών στην Ιερουσαλήμ, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο 35χρονος καθηγητής, Emil Grunzweig μέλος του κινήματος «Ειρήνη Τώρα», ο θάνατος του οποίου έγινε σύμβολο για το στρατόπεδο της ειρήνης στο Ισραήλ.

Πηγές:
http://zope.gush-shalom.org/index_en.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Emil_Grunzweig

Διαδηλώσεις για την Γάζα και στο Ισραήλ

2010-06-06T03:09:00.000-07:00

Περισσότερα από 2.000 άτομα, νέοι και γέροι, συγκεντρώθηκαν απέναντι από το υπουργείο Άμυνας, την προηγούμενη Κυριακή(31/05) στο Τελ-Αβίβ σε μία αυθόρμητη διαδήλωση, μετά την επίθεση του ισραηλινού στρατού κατά του στολίσκου της ειρήνης. Μαζί με τους ακτιβιστές της «Γκους Σαλόμ» μετείχαν μέλη του «Ειρήνη Τώρα», οπαδοί του Μέρετς(σ.σ. κόμμα της ισραηλινής αριστεράς) και του Χαντάς(σ.σ μετωπικό σχήμα του ΚΚ Ισραήλ), η Συμμαχία Γυναικών και αναρχικοί. Όλοι μαζί φώναζαν: «Η ασφάλεια δεν κτίζεται πάνω στα πτώματα των διαδηλωτών»!.
Πολλοί από τους διαδηλωτές είχαν μετάσχει και οι ίδιοι στο παρελθόν σε προσπάθειες να μεταφέρουν τρόφιμα, φάρμακα και οικοδομικά υλικά στην Γάζα μέσα από τα μπλόκα, με σύνθημα «Σπάστε τον Αποκλεισμό»!
«Μπίμπι(σ.σ. χαϊδευτικό του Νετανιάου), Μπαράκ, έχετε αίμα των ακτιβιστών στα χέρια σας», έγραφε ένα από τα πλακάτ. Ένα άλλος φώναζε «Η κυβέρνηση μας οδηγεί σε αυτοκτονία». «Πυροβολούν διαδηλωτές», «IDF τρομοκράτης με στολή» και «όχι στην πειρατεία, ναι στην ειρήνη»!
Ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας και της συνοριακής φρουράς φρουρούσαν το υπουργείο, φοβούμενοι ότι οι διαδηλωτές θα επιχειρήσουν να μπουν στο κτίριο. Μερικοί δεκάδες διαδηλωτές ήλθαν στο υπουργείο Άμυνας κατευθείαν από το Ασντόντ, όπου διαδήλωναν έξω από τις πύλες του λιμανιού.
«Ο αποκλεισμός που επιβλήθηκε σε 1,8 εκατ. κατοίκους της Λωρίδας της Γάζας, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, είναι απάνθρωπος, ανήθικος και παράνομος και πρέπει να σπάσει», δήλωσε ακτιβιστής της «Γκους Σαλόμ» στους δημοσιογράφους που κάλυπταν τη διαδήλωση. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μετά τον στολίσκο, και άλλοι θα έλθουν και οι διαστάσεις των ενεργειών υα μεγαλώσουν, έως ότου οι ηγέτες του Ισραήλ συνειδητοποιήσουν ότι ο αποκλεισμός βλάπτει το Ισραήλ περισσότερο από ότι την Χαμάς».

Πηγή:

http://zope.gush-shalom.org/home/en/events/1275385769/

Φωτογραφίες από διαδηλώσεις και στο

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1180953

http://www.flickr.com/photos/activestills

Αντιδράσεις για μακελειό στη Γάζα

2010-05-31T10:17:00.000-07:00

Μερικές πρώτες αντιδράσεις από Ισραηλινούς αριστερούς, όπως ο Ούρι Αβνέρι

Ούρι Αβνέρι: αυτή τη νύχτα συντελέστηκε ένα έγκλημα καταμεσής στη θάλασσα, με εντολή της κυβέρνησης του Ισραήλ και του στρατού. Μία πολεμοχαρής επίθεση κατά πλοίων που κουβαλούσαν βοήθεια και θανατηφόροι πυροβολισμοί κατά ανθρωπιστών και ειρηνιστών. Είναι μία τρελή ενέργεια που μόνο μία κυβέρνηση που έχει περάσει όλες τις κόκκινες γραμμές μπορεί να κάνει.

Μία τρελή κυβέρνηση που έχει χάσει κάθε συγκράτηση και «οποιαδήποτε σχέση με την πραγματικότητα θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο-να θεωρήσει πλοία που κουβαλούν ανθρωπιστική βοήθεια και ακτιβιστές της ειρήνης από ολόκληρο τον κόσμο εχθρούς και να στείλει μαζικά στρατιωτική δύναμη σε διεθνή ύδατα για να τους επιτεθεί, πυροβολήσει και σκοτώσει.

Κανείς στον κόσμο δεν θα πιστέψει τα ψέματα και τις δικαιολογίες με τις οποίες « οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και του στρατού θα παρουσιαστούν», δήλωσε ο πρώην βουλευτής Ούρι Αβνέρι της οργάνωσης «Γκους Σαλόμ».

Η Γκρέτα Μπερλίν, εκπρόσωπος του στολίσκου της ειρήνης που σταθμεύει στην Κύπρο, δήλωσε στους ακτιβιστές της Γκους Σαλόμ ότι οι Ισραηλινοί κομάντος προσγειώθηκαν με ελικόπτερο στα πλοία και άνοιξαν αμέσως πυρ.

Είναι μία μέρα ντροπής για το Κράτος του Ισραήλ, μία μέρα άγχους κατά την οποία ανακαλύπτουμε ότι το μέλλον μας έχει εναποτεθεί σε μία συμμορία χωρίς υπευθυνότητα ανθρώπων. Η μέρα αυτή είναι μία μέρα ντροπής και τρέλας και ηλιθιότητας χωρίς όρια, την μέρα που η ισραηλινή κυβέρνηση φρόντισε να αμαυρώσει το όνομα της χώρας στον κόσμο, προσθέτοντας πειστικά στοιχεία της βιαιότητας και της κτηνωδίας στην ήδη κακή διεθνή εικόνα, αποθαρρύνοντας και απομακρύνοντας τους λίγους εναπομείναντες φίλους.

Πράγματι, σήμερα μία προκλητική ενέργεια έλαβε χώρα στα παράλια της Γάζας-αυτοί που προκάλεσαν όμως δεν ήταν οι ακτιβιστές ειρήνης που προσκλήθηκαν από τους Παλαιστινίους και προσπάθησαν να φθάσουν στην Γάζα. Η πρόκληση έγινε από κομάντος που επέβαιναν σε πλοία του ναυτικού με πρόσκληση της ισραηλινής κυβέρνησης, κλείνοντας το δρόμο των πλοιαρίων βοηθείας και χρησιμοποιώντας θανατηφόρο δύναμη.

Είναι ώρα να αρθεί η πολιορκία της Γάζας, η οποία προκαλεί ανείπωτο πόνο στους κατοίκους της. Σήμερα η ισραηλινή κυβέρνηση έβγαλε τη μάσκα από το πρόσωπό της με τα ίδια της τα χέρια και εκτέθηκε στ γεγονός ότι το Ισραήλ δεν «απαγκιστρώθηκε» από την Γάζα. Η πραγματική απαγκίστρωση από την περιοχή δεν συνάδει με το να εμποδιστεί η πρόσβαση ή με το να στέλνονται στρατιώτες να πυροβολούν και να σκοτώνουν και τραυματίζουν αυτούς που προσπαθούν να φτάσουν εκεί.

Το κράτος του Ισραήλ υποσχέθηκε στις Συμφωνίες του Όσλο 17 χρόνια πριν που θα επιτρέπει και θα ενθαρρύνει τη δημιουργία ενός λιμανιού στην Γάζα, μέσω του οποίου οι Παλαιστίνιοι θα μπορούσαν να εισάγουν και να εξάγουν ελεύθερα για την ανάπτυξη της οικονομίας τους. Είναι καιρός να γίνει πράξη η δέσμευση αυτή και να ανοίξει το λιμάνι της Γάζας. Μόνο όταν ανοίξει το λιμάνι της Γάζας στην ελεύθερη και απρόσκοπτη κίνηση, όπως τα λιμάνια του Ασντότ και της Χάιφα, θα έχει πραγματικά το Ισραήλ απαγκιστρωθεί από την Γάζα. Μέχρι τότε ο κόσμος θα συνεχίσει και σωστά να θεωρεί την Λωρίδα της Γάζας υπό ισραηλινή κατοχή και το κράτος του Ισραήλ υπεύθυνος για την τύχη των ανθρώπων που ζουν εδώ πέρα.

Ο στολίσκος της Γάζας οδηγεί το Ισραήλ στη θάλασσα της ηλιθιότητας

2010-05-31T02:26:00.000-07:00

Αποσβωλομένος από όσα συνέβησαν στην Γάζα και την ισραηλινή επίθεση κατά των ακτιβιστών, δημοσιεύω άρθρο ενός από τους λίγους δημοσιογράφους που έχουν κρατήσει τα λογικά τους στο Ισραήλ, του Γκιντεόν Λέβι. Το άρθρο δημοσιεύτηκε πριν την ισραηλινή επίθεση και δείχνει ανάγλυφα την κάθοδο στον Άδη της ισραηλινής κοινωνίας.
Επίσης ο μπλόγκερ
http://adam-keller2.blogspot.com/2010/05/godspeed-to-these-ships-on-water.html

υπενθυμίζει πως κάποτε κάποιοι άλλοι καπετάνιοι μετέφεραν μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο τους Εβραίους διασωθέντες στην Παλαιστίνη, παρά την απαγόρευση των βρετανικών αρχών κατοχής, προκειμένου να βρουν καταφύγιο. Εθνικοί ποιητές του Ισραήλ, όπως ο Νάταν Άλτερμαν επαινούσε με ποίημα την παράτολμη πράξη. Βλέπε:

http://news.google.com/newspapers?nid=883&dat=19460823&id=DjohAAAAIBAJ&sjid=JmEEAAAAIBAJ&pg=6630,1973515

Οι καιροί δυστυχώς αλλάζουν.

Του Γκιντεόν Λέβι*

Βεβαίως ο στολίσκος της ειρήνης δεν θα φέρει ειρήνη, ούτε καν θα καταφέρει να φθάσει στην ακτή της Γάζας. Το σχέδιο δράσης προβλέπει τον αναγκαστικό κατάπλου στο λιμάνι της Ασντόντ, αλλά μας βύθισε ξανά στις ακτές της βλακείας και των εσφαλμένων ενεργειών.

Ο Ισραηλινός προπαγανδιστικός μηχανισμός έφτασε σε νέα ύψη την απέλπιδα φρενίτιδά του. Μοίρασε μενού από εστιατόρια της Γάζας συνοδευόμενα με ψευδή πληροφόρηση. Περιήλθε σε αμηχανία εισερχόμενο σε μία ανώφελη μάχη δημοσίων σχέσεων, την οποία θα ήταν καλύτερο να μην είχε αρχίσει ποτέ. Θέλησε να στηρίξει τον αναποτελεσματικό, παράνομο και ανήθικο αποκλεισμό της Γάζας και να μην επιτρέψει στον “στολίσκο της ειρήνης” να καταπλεύσει στην ακτή της Γάζας; Δεν υπάρχει τίποτα για να εξηγήσει, και βεβαίως όχι σε έναν κόσμο που δεν θα τσιμπήσει ποτέ από τον ιστό των εξηγήσεων, των ψεμάτων και της τακτικής.
Μόνο στο Ισραήλ οι άνθρωποι αποδέχονται ακόμη αυτά τα μολυσμένα αγαθά. Απομεινάρι ενός τελετουργικού πριν από τη μάχη σε αρχαίες εποχές, η χορωδία ζητωκραύγαζε χωρίς να κάνει ερωτήσεις. Στρατιώτες με άσπρες στολές ήσαν έτοιμοι εξ ονόματός μας. Οι εκπρόσωποι Τύπου δίνουν τις παραπλανητικές εξηγήσεις τους εξ ονόματός μας. Το τραγελαφικό σκηνικό στήνεται εις βάρος μας. Και κανένας από μας δεν διέκοψε την παράσταση.
Η χορωδία συνεχίζει να τραγουδά τραγούδια απάτης και ψεμάτων. Όλοι μας είμαστε μέρος της χορωδίας που λέει ότι δεν υπάρχει καμία ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα. Είμαστε όλοι μέρος της χορωδίας που ισχυρίζεται ότι η κατοχή της Γάζας έχει λήξει, και ότι ο στολίσκος αποτελεί βίαιη επίθεση στα κυριαρχικά δικαιώματα του Ισραήλ -το τσιμέντο είναι για να φτιαχτούν μπούνκερ και το κονβόι χρηματοδοτείται από την Τουρκική Μουσουλμανική Αδελφότητα. Ο Ισραηλινός αποκλεισμός θα ανατρέψει τη Χαμάς και θα ελευθερώσει τον Γκιλάντ Σαλίτ. Ο εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών Yossi Levy, ένας από τους πιο γελοίους προπαγανδιστές, ξεπέρασε τον εαυτό του όταν διακήρυξε ότι το κονβόι βοήθειας που κατευθύνεται προς τη Γάζα συνιστά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου. Ακριβώς Έτσι.
Δεν είναι ο αποκλεισμός που είναι παράνομος αλλά μάλλον ο στολίσκος. Και δεν έφτανε που μοίραζαν μενού από ρεστοράν της Γάζας μέσω του Πρωθυπουργικού Γραφείου (περιλαμβανομένου του οπωσδήποτε συνιστώμενου βοδινού Stroganoff και της σούπας από σπανάκι) και να επιδεικνύονται περήφανα οι ποσότητες καυσίμων που εστάλησαν, σύμφωνα με όσα δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του στρατού. Η επιχείρηση προπαγάνδας προσπάθησε να πουλήσει σε εμάς και στον κόσμο την ιδέα ότι η κατοχή της Γάζας έχει τελειώσει, αλλά σε κάθε περίπτωση, το Ισραήλ διαθέτει την νομική ισχύ να εμποδίσει την ανθρωπιστική βοήθεια. Όλα ένα μάτσο ψέματα.
Μόνο μια φωνή χάλασε τον απατηλό εορτασμό λίγο: μία Έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την κατάσταση στη Γάζα. Τέσσερις στους πέντε κατοίκους της Γάζας χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια. Εκατοντάδες περιμένουν σε κατάσταση απόγνωσης να τους επιτραπεί να εξέλθουν για ιατρική περίθαλψη και 28 ήδη πέθαναν. Όλα αυτά είναι αντίθετα με την ενημέρωση του εκπροσώπου Τύπου του στρατού για απουσία αποκλεισμού και παρουσία βοήθειας, αλλά ποιος νοιάζεται;
Αλλά και οι προετοιμασίες για την επιχείρηση είναι υπολείμματα μιας ιδιαίτερα διασκεδαστικής φάρσας: της ξέφρενης συζήτησης μεταξύ της επτάδας των υπουργών, της ανάπτυξης της μονάδας Masada, της ομάδας καταδρομέων που ειδικεύεται στην διείσδυση σε φυλακές, της ομάδας επίλεκτων του Ναυτικού με εφεδρείες από την ειδική αντιτρομοκρατική μονάδα της αστυνομίας και της ομάδας Oketz, των ειδικών εγκαταστάσεων κράτησης στο λιμάνι της Ασντόντ και της ηλεκτρονικής ασπίδας που υποτίθεται ότι θα μπλοκάρει τις επικοινωνίες των πλοίων που θα καταληφθούν και της κράτησης των πληρωμάτων τους.
Και όλα αυτά για ποιο σκοπό; Για λίγες εκατοντάδες διεθνών ακτιβιστών, οι περισσότεροι άνθρωποι με συνείδηση των οποίων την φήμη, η Ισραηλινή προπαγάνδα καλείται να κηλιδώσει. Είναι κυρίως άνθρωποι που νοιάζονται για τους άλλους, και το θεωρούν δικαίωμα και υποχρέωσή τους, ακόμη και αν ο αποκλεισμός δεν μας αφορά καθόλου. Ναι, όντως αυτός ο στολίσκος είναι πολιτική προβοκάτσια αλλά τότε τι είναι η πράξη διαμαρτυρίας εάν όχι μια πολιτική προβοκάτσια;
Και η αντιμετώπισή τους στη θάλασσα έγινε το Ισραηλινό Πλοίο των τρελών, που πλέουν αλλά δεν ξέρουν το πού και το γιατί. Γιατί να συλλάβουν ανθρώπους; Γιατί έτσι. Γιατί ο αποκλεισμός; Γιατί έτσι. Είναι πάλι σαν την υπόθεση με τον Νόαμ Τσόμσκι αλλά πολύ μεγαλύτερη αυτή τη φορά. Το επιχειρησιακό σχέδιο προβλέπει τον αναγκαστικό κατάπλου στο λιμάνι της Ασντόντ, αλλά και τον δικό μας κατάπλου στις ακτές της βλακείας και των εσφαλμένων ενεργειών. Ακόμη μια φορά θα μας παρουσιάσουν σαν αυτούς που εμπόδισαν την βοήθεια, αλλά επίσης και σαν τους τρελούς που κάνουν το παν προκειμένου να υποσκάψουν τις θέσεις τους. Εάν αυτός ήταν ο στόχος των οργανωτών του στολίσκου της ειρήνης, χθες κέρδισαν μια μεγάλη νίκη.
Πριν από πέντε χρόνια ο διάσημος Περουβιανός συγγραφέας Mario Vargas Llosa, που είναι και κάτοχος ενός Βραβείου Ιερουσαλήμ, αφού είχε ολοκληρώσει το ταξίδι του στο Ισραήλ, είπε ότι η Ισραηλινή κατοχή είχε φθάσει στη φάση του γκροτέσκο. Αυτή την εβδομάδα ο Vargas Llosa, που θεωρεί τον εαυτό του φίλο του Ισραήλ, είναι παρών για να δει ότι αυτή η φάση έφθασε σε νέα ύψη παραλογισμού.

Δημοσιεύτηκε στις 30/05/2010 στην εφημερίδα "Χαάρετς"

http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/ship-of-fools-1.292959

Περί Τσόμσκι

2010-05-28T09:21:00.000-07:00

To Ισραήλ ενθαρρύνει το ακαδημαϊκό μποϊκοτάζ με το να αρνείται την είσοδο στον Τσόμσκι

του Κάρλο Στρέντζερ*

Αν το Ισραήλ αισθάνεται ότι δεν μπορεί να αντέξει την ελευθερία του λόγου, τότε βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά στο φλερτ με τον ολοκληρωτισμό.

Ο καθηγητής Νόαμ Τσόμσκι, ο αριστερός ριζοσπάστης διανοούμενος και ακτιβιστής, συχνά αποκαλείται ο διανοούμενος με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο. Είναι δριμύτατος επικριτής των πολιτικών του Ισραήλ εδώ και πολλά χρόνια, ιδίως μετά τον πρώτο πόλεμο στον Λίβανο το 1982.
Την Κυριακή, απαγορεύτηκε στον Τσόμσκι η είσοδος από την γέφυρα Άλενμπι καθ’ οδόν από το Αμάν στη Ραμάλα, όπου επρόκειτο να δώσει διάλεξη για την αμερικανική εξωτερική πολιτική στο πανεπιστήμιο Μπιρ Ζέιτ.
Όπως κατέθεσε ο ίδιος, οι αρχές ανέμεναν να τον θέσουν υπό κράτηση γιατί του ζητήθηκε να ακολουθήσει έναν νεαρό άνδρα, που έμοιαζε κάπως να ντρεπόταν για την επιχείρηση, για ανάκριση.
Τις ώρες που παρέμεινε εκεί, ο νεαρός μιλούσε κατ’ επανάληψη στο τηλέφωνο, κυρίως με το υπουργείο Εσωτερικών στην Ιερουσαλήμ. Ο Τσόμσκι μεταξύ άλλων, δήλωσε ότι στο Ισραήλ δεν αρέσει αυτό που είναι.
Κανείς με λίγο μυαλό δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Τσόμσκι αντιπροσωπεύει απειλή για την ασφάλεια του Ισραήλ. Είναι 81 ετών. Δεν είναι ειδικός στις ένοπλες εξεγέρσεις και ποτέ δεν τάχθηκε υπέρ της άσκησης βίας κατά του Ισραήλ.
Καθώς διάβαζα τα σχόλια στα δημοσιεύματα που έγραφαν ότι του απαγορεύτηκε η είσοδος, βρέθηκε μπροστά σε εκφράσεις του τύπου «είναι ένας πολύ γνωστός αρνητής του Ολοκαυτώματος» που βρίσκονται κάπου μεταξύ πλήρους άγνοιας και ολοκληρωτικής παράνοιας.
Απλά για την αλήθεια: Ο Τσόμσκι είναι υπέρ της λύσης των δύο κρατών και ουδέποτε κάλεσε υπέρ της χρήσης βίας κατά του Ισραήλ ή καταστροφής του κράτους. Είναι επίσης κατά του ακαδημαϊκού μποϊκοτάζ των ισραηλινών πανεπιστημίων-ένα δημοφιλές ζήτημα στην ευρωπαϊκή αριστερά τα τελευταία χρόνια.
Έχω ακούσει τον Τσόμσκι να μιλά αρκετές φορές στο Ισραήλ την δεκαετία του ’80 και του ’90. Σύμφωνα με όσα ο ίδιος λέει, ήταν εδώ τελευταία φορά το 1997.
Ο Τσόμσκι δεν έχει αλλάξει απόψεις από τότε, άρα θα είναι το Ισραήλ που έχει αλλάξει-και μάλιστα προς το πολύ χειρότερο. Ο Οτνιέλ Σνέλερ, βουλευτής του κόμματος «Καντίμα»-υποτίθεται ενός κεντρώου κόμματος- έφθασε να δηλώσει για το ζήτημα του Τσόμσκι: «Είναι καλό για το Ισραήλ που δεν επέτρεψε σε έναν από τους επικριτές του να εισέλθει στο έδαφος του. Συνιστώ(στον Τσόμσκι) να προσπαθήσει να περάσει από μέσα από τα τούνελ που συνδέουν την Γάζα με την Αίγυπτο».
Δεν έχω ουδέποτε ακούσει ένα δημοκρατικό κράτος να απαγορεύει την είσοδο σε διανοούμενους(ή οποιονδήποτε άλλο σχετικό) ο οποίος δεν τάσσεται υπέρ της βίας ή παραβιάζει τον τοπικό ή διεθνή νόμο. Τι στο καλό λοιπόν συμβαίνει στο Ισραήλ; Μήπως παρεξηγήθηκε το υπουργείο Εσωτερικών επειδή ο Τσόμσκι δεν σκόπευε να μιλήσει και στο Ισραήλ; Αν είναι έτσι, είναι αυτός λόγος για να του απαγορεύσεις την είσοδο;
Το Ισραήλ αυτή την περίοδο μάχεται κατά των διεθνών εκκλήσεων για μποϊκοτάζ των ισραηλινών πανεπιστημίων και ακαδημαϊκών. Είναι κανείς που πιστεύει ότι το να αρνηθείς την είσοδο στον Τσόμσκι ενισχύει την υπόθεσή μας;
Αν μη τι άλλο, η απαγόρευση στον Τσόμσκι δίνει όπλα σε αυτούς που λένε ότι το Ισραήλ επιβάλλει περιορισμούς στην ακαδημαϊκή ελευθερία στα εδάφη της Παλαιστινιακής Αρχής και ότι το μποϊκοτάζ κατά των πανεπιστημίων του είναι ως εκ τούτου δικαιολογημένο.
Αν το Ισραήλ πιστεύει ότι μπορεί να υπερασπιστεί τις ενέργειες του ηθικά και πολιτικά, δεν θα έπρεπε να φοβάται διανοούμενους που το επικρίνουν. Αλλά το Ισραήλ αρχίζει να περιορίζει την ελευθερία του λόγου και αυτό είναι όντως ένα πολύ ανησυχητικό φαινόμενο.
Αν το Ισραήλ πιστεύει ότι δεν μπορεί να αντέξει την ελευθερία του λόγου, τότε είναι ένα βήμα ακόμη πιο κοντά στο φλερτ με τον ολοκληρωτισμό. Στην πραγματικότητα, στη διάρκεια της ανάκρισής του, όταν ο Τσόμσκι ερωτήθηκε αν ποτέ του αρνήθηκαν την είσοδο σε χώρα είπε: ναι, στην Τσεχοσλοβακία το 1968, μετά τη ρωσική εισβολή, όταν ήθελε να επισκεφτεί τον φίλο του Ντούμπτσεκ. Αυτό βάζει πράγματι το Ισραήλ σε πολύ κακές παρέες.
Αυτό το επεισόδιο ντροπής, μου θυμίζει ξανά, τη ρήση του Γισαάου Λίμποβιτ: «Δεν ξέρω αν οι πολιτικές του Ισραήλ από το 1967 είναι ανήθικη ηλιθιότητα ή ηλίθια ανηθικότητα». Σε αυτή την συγκεκριμένη περίπτωση θα έλεγα και τα δύο.
Είναι ανήθικο να αρνείσαι διαλέξεις στο πανεπιστήμιο Μπέιρ Ζέϊτ, ακόμη και αν δεν αρέσει σε ορισμένους κυβερνητικούς αξιωματούχους το περιεχόμενο τους. Και είναι εντελώς ηλίθιο, γιατί το Ισραήλ κατάφερε για μία ακόμη φορά να γίνει κύριο θέμα στα μέσα του κόσμου ως βίαιο κράτος που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία του λόγου και την ακαδημαϊκή ελευθερία, για τα οποία πολλοί από εμάς εδώ πέρα δουλεύουμε σκληρά για να τα υπερασπιστούμε.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Χαάρετς" στις 17/05/2010

http://www.haaretz.com/blogs/strenger-than-fiction-israel-is-encouraging-academic-boycott-by-denying-entry-to-chomsky-1.290814

Φοβούμενοι τον άλλο

2010-05-25T03:28:00.000-07:00

Ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ευρείας κυκλοφορίας ισραηλινή εφημερίδα "Γεντιότ Αχρονότ" και αφορά την πρόσφατη απαγόρευση εισόδου στην Δυτική όχθη από τις ισραηλινές αρχές του Αμερικανοεβραίου διανοούμενου και ακτιβιστή Νόαμ Τσόμσκι.*

του Μποάζ Οκόν

Η απόφαση να απαγορευτεί η είσοδος στη Δυτική Όχθη στον Νόαμ Τσόμσκι ο οποίος επρόκειτο να δώσει διάλεξη στο πανεπιστήμιο Μπερζέϊτ είναι μία ανόητη ενέργεια σε μία σειρά από πρόσφατες ανόητες ενέργειες. Όλες μαζί σηματοδοτούν το τέλος του Ισραήλ ως κράτους δικαίου και ελευθερίας ή τουλάχιστον θέτει ένα τεράστιο ερωτηματικό πάνω στο ζήτημα αυτό.
Η απόφαση να απαγορευτεί στον Τσόμσκι είναι πρώτα απ' όλα καταφανώς παράνομη και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Κολ Χαάμ(σ.σ. αφορά την ανατροπή απόφασης του υπουργείου Εσωτερικών από το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ να απαγορεύσει την κυκλοφορία το 1953 της εφημερίδας του ΚΚ Ισραήλ «Κολ Χαάμ», εξαιτίας άρθρου που αφορούσε τον πόλεμο της Κορέας), με την οποία αποφάνθηκε ότι η απαγόρευση της ελευθερίας του λόγου είναι νόμιμη μόνο όταν αφορά διακηρύξεις που ενδέχεται να δημιουργήσουν ξεκάθαρο και άμεσο κίνδυνο για τν ασφάλεια του κοινού.
Η αλήθεια δεν υπαγορεύεται από τα παραπάνω και απόψεις και ιδέες δεν μπορούν να ελεγχθούν, αποφάνθηκε το δικαστήριο. Το καλύτερο «τεστ αληθείας» είναι η ικανότητα μία διακηρυγμένη θέση να γίνεται αποδεκτή εντός των συνθηκών του ανταγωνισμού της ελεύθερης αγοράς ιδεών.
Παρόλα αυτά, στο Ισραήλ η κυβέρνησή μας έχει ήδη ξεκινήσει να απειλεί την ελευθερία ή τουλάχιστον την ελευθερία αυτών που θεωρούνται «άλλοι». Δεν ενδιαφερόμαστε για το τι οι «άλλοι» λένε, πόσο μάλλον το δικαίωμα τους να θέλουν να ζήσουν ομαλά. Θέλουμε να ξεκουμπιστούν από εδώ πέρα. Καταδιώκουμε τους «άλλους» βασιζόμενοι σε γενικότητες, καχυποψίες, μεροληψία ή απλά επειδή μας ενοχλούν.
Η αστυνομία συλλαμβάνει διαδηλωτές στην ανατολική Ιερουσαλήμ στην συνοικία Sheikh Jarah με ψευδή στοιχεία. Το δικαστήριο απελαύνει μία έγκυο ξένη εργάτρια για να μην γεννήσει ένα ξένο παιδί στο Ισραήλ. Το δικαστήριο οικογενειακών υποθέσεων εμποδίζει μωρά από την Ινδία να έλθουν στο Ισραήλ με βάση αστήρικτες δικαιολογίες.

Γινόμαστε φασίστες;
Εν τω μεταξύ, τα δικαστήρια μας εκδίδουν αποφάσεις που περιορίζουν δικαιώματα, χωρίς καν πολλή σκέψη, πιθανότατα για να καλύψουν την ντροπή. Απελαύνουμε ακόμη και κλόουν που θέλουν να πάνε σε φεστιβάλ στην Ραμάλα επειδή φοβόμαστε.
Το κοινό μας χαρακτηριστικό είναι ένας ανησυχητικός κοινός παρανομαστής. Όταν η ελευθερία εξαφανίζεται, γίνεται πρωτίστως σε βάρος του ασθενέστερου, περιθωριακών ομάδων ή μειονοτήτων. Επιπλέον δεν σταματά εδώ πέρα. Τώρα απευθύνεται πλέον και προς διεθνώς αναγνωρισμένους διανοούμενους.
Για το λόγο αυτό, δεν θα ήταν υπερβολικό να λέγαμε ότι η απόφαση να σιωπήσει ο Νόαμ Τσόμσκι είναι μία προσπάθεια να δοθεί τέλος στην ελευθερία στο κράτος του Ισραήλ. Δεν αναφέρομαι στην έμφυτη ανοησία να δίνουμε όπλα σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι το Ισραήλ είναι φασιστικό, αλλά κυρίως, στο φόβο ότι ίσως όντως να βρισκόμαστε στη διαδικασία να γίνουμε.

*Δημοσιεύτηκε στις 17/05/2010

http://www.ynet.co.il/english/articles/0,7340,L-3890586,00.html

Το κόστος των Ισραηλινών Οικισμών

2010-04-08T02:45:00.000-07:00

Περισσότερα από 17 δις. δολάρια έχουν κοστίσει οι ισραηλινοί εποικισμοί στη Δυτική Όχθη. Μιλάμε για 12 εκατ. τετραγωνικά που απαρτίζονται από οικίες, δρόμους και εργοστάσια, στα οποία κατοικούν περί τους 400. 000 εποίκους. Οι Ισραηλινοί εποικισμοί ξεκίνησαν λίγα χρόνια μετά την κατάκτηση της Δυτικής Όχθης και της λωρίδας της Γάζας το 1967 με τον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Άρχισαν να διογκώνονται προς τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και έκτοτε συνεχίζουν να επεκτείνονται δυναμιτίζοντας στην πράξη την προσπάθεια για μία λύση δύο κρατών πάνω στα ντε φάκτο σύνορα που υπήρχαν πριν τον πόλεμο του 1967.
Οι 400.000 έποικοι ζουν ανάμεσα σε 1,5 εκατ. Παλαιστινίους, οι οποίοι στερούνται στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων(αγορά γης, ελευθερία κίνησης κλπ), όταν οι έποικοι διαθέτουν ακόμη και δικό τους ξεχωριστό οδικό δίκτυο, για λόγους ασφαλείας… Παρά τις γενναίες επιδοτήσεις και τον εθνικισμό, οι έποικοι δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν τις 400.000, που σημαίνει ότι η πλειονότητα των Ισραηλινών έχει αποδεχθεί ως ντε φάκτο το Ισραήλ που δημιουργήθηκε με τα γεγονότα ου 1948, συνεχίζοντας να ζει και αν εργάζεται σε περιοχές, που δεν αμφισβητούνται ως προς την εθνική κυριαρχία.
Επιπλέον όλο αυτό το τεράστιο κρυφό κόστος, στερεί πόρους από τις περιοχές του νομιμοποιημένου Ισραήλ, τις φτωχές περιοχές του Νεγκέβ και της βόρειας Γαλιλαίας(όπου μεγάλο κομμάτι είναι πόλεις και χωριά Παλαιστινίων που έχουν πάρει την Ισραηλινή υπηκοότητα).

Ας δούμε ορισμένα στοιχεία για το κόστος των εποικισμών.

Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας «Χαάρετς»(23/03/2010)*, το οποίο επικαλείται μελέτη του Κέντρου Πολιτικής Οικονομίας, οι Ισραηλινοί οικισμοί στη Δυτική ‘Οχθη έχουν κοστίσει περισσότερα 17 δις. δολάρια. Οι ερευνητές του Κέντρου εκτιμούν το κόστος των ιδιωτικών κατοικιών στα 9 δις. δολάρια, των διαμερισμάτων στα 4,5 δις. δολάρια, των δρόμων στα 1,7 δις. δολάρια και των δημοσίων κτισμάτων στα 0,5 δις. δολάρια.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει μία αναλυτική μελέτη για το κόστος των εποικισμών που έγινε από το Κέντρο Adva**, υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η Πορεία του Ισραήλ προς την Τρέλα».
Το συνολικό κόστος του στρατιωτικού ελέγχου των Παλαιστινιακών εδαφών είναι δύσκολο να υπολογιστεί γιατί δεν υπάρχει πρόσβαση για τα περισσότερα ποσά του προϋπολογισμού του υπουργείου Άμυνας. Μια ιδέα μπορεί να πάρει κανείς από τις επίσημες κατ’ έτος στρατιωτικές δαπάνες, στις οποίες περιλαμβάνονται οι επιπλέον δαπάνες για την αυξανόμενη στρατιωτική δραστηριότητα στα παλαιστινιακά εδάφη. Μεταξύ 1989 και 2008 το Ισραηλινό υπουργείο Άμυνας έλαβε επιπλέον 36,6 δις. νέα σέκελ-περί τα 7,3 δις. ευρώ με βάση τις τρέχουσες συναλλαγματικές ισοτιμίες ευρώ/σέκελ. Ο αριθμός αυτός είναι μεγαλύτερος από όσα διέθεσε ο κρατικός προϋπολογισμός για την πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση στο Ισραήλ το 2007.
Το 2005, το Ισραήλ αποφάσισε μονομερώς να διαλύσει του οικισμούς και τις στρατιωτικές βάσεις στην Λωρίδα της Γάζας. Η απαγκίστρωση κόστισε περί τα 9 δις. νέα σέκελ(1,8 δις. ευρώ, σε τρέχουσες τιμές). Η τρέλα δεν σταμάτησε εδώ: εφόσον η αποχώρηση έγινε χωρίς προηγουμένως διαπραγμάτευση με την Παλαιστινιακή Αρχή, η παρουσία της στην Γάζα εξασθένησε και η Χαμάς απέκτησε τον έλεγχο και επέτρεψε τους βομβαρδισμούς με ρουκέτες των παρακείμενων Ισραηλινών πόλεων. Το 2009 το Ισραήλ προέβη σε αντίποινα με μαζική στρατιωτική εισβολή-για να βρεθεί στο τέλος μπροστά στην πιθανότητα οι στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες του να βρεθούν κατηγορούμενοι στα διεθνή δικαστήρια για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Η δεύτερη μεγάλη δαπάνη αφορά το τείχος του διαχωρισμού που το Ισραήλ άρχισε να κτίζει γύρω από την Δυτική Όχθη το 2003. Και εδώ η ενέργεια ήταν μονομερής. Η μόνη νομιμοποιημένη κατεύθυνση για το τείχος θα ήταν να περνά κατά μήκος της Πράσινης Γραμμής, στα προ του 1967 σύνορα μεταξύ Ισραήλ-Ιορδανίας και θα είχε μήκος 313 χιλιόμετρα. Αντιθέτως, αποφασίστηκε να κτιστεί το τείχος σε περιοχή που θα περιλαμβάνει πολλούς Ισραηλινούς οικισμούς και μεγάλα τμήματα Παλαιστινιακής γης. Η απόφαση αυτή έκανε το τείχος διπλάσιο σε μήκος-790 χιλιόμετρα- και πολύ πιο ακριβό. Η τρέλα δεν τελειώνει εδώ, γιατί το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ απάντησε θετικά σε ορισμένες αγωγές που έκαναν Παλαιστίνιοι χωρικοί και Ισραηλινοί ακτιβιστές ειρήνης για μετακίνηση του τείχους πιο κοντά στην Πράσινη Γραμμή. Οι αποφάσεις ανέβασαν τα κόστη κι’ άλλο, καθώς ορισμένα τμήματα κηρύχτηκαν παράνομα και έπρεπε να κατεδαφιστούν και να ξανακτιστούν. Το συνολικό κόστος του τείχους εκτιμάται στα 13 δις. νέα σέκελ(2,6 δις. ευρώ).
Η τρέλα δεν τελειώνει ούτε εδώ, διότι το τείχος υποτίθεται κτίστηκε για να ανακόψει τους Παλαιστίνιους βομβιστές αυτοκτονίας. Δεν ήταν το τείχος που σταμάτησε τους Παλαιστίνιους βομβιστές αυτοκτονίας από το περνούν στο Ισραήλ αλλά η αμοιβαία επιθυμία Ισραηλινών και Παλαιστινίων να μειώσουν την ένταση της σύγκρουσης. Στην πραγματικότητα η κατασκευή του τείχους δεν ολοκληρώθηκε ποτέ(σ.σ. άλλωστε παρά την ύπαρξη του τείχους δεκάδες Παλαιστίνιοι εξακολουθούν να περνούν παράνομα μέσα από χωράφια, υψώματα. εντός του Ισραήλ για να εργαστούν κλπ., βλέπε και πρόσφατη ισραηλινό-παλαιστινιακή ταινία «Ατζαμί»).
Από το 1987 και ιδιαίτερα μετά την δεύτερη ιντιφάντα στις αρχές του 2000, οι Παλαιστινιακές εξεγέρσεις έχουν άμεση επίπτωση στην ισραηλινή οικονομία. Η κυβέρνηση του Ισραήλ βρίσκεται συνεχώς μεταξύ του να επιλέξει τη συνέχιση των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών ή να περικόψει ακόμη περισσότερο τις κοινωνικές δαπάνες. Αποτέλεσμα της δεύτερης ιντιφάντα ήταν να γίνουν σοβαρές περικοπές στον προϋπολογισμό των ισραηλινών κυβερνήσεων, με αποτέλεσμα να περικοπούν δεκάδες κρατικές κοινωνικές υπηρεσίες που αφορούσαν τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού.
Εξαιτίας της δεύτερης ιντιφάντα η ισραηλινή κυβέρνηση προέβη σε περικοπές του προϋπολογισμού ύψους 65 δις. νέων σέκελ(13 δις. ευρώ), που αφορούσαν τα λεγόμενα δίκτυα κοινωνικής ασφάλειας. Στη διάρκεια της πενταετίας 2001-2005, οι επιδοτήσεις για παιδιά περικόπηκαν κατά 45%, τα επιδόματα ανεργίας κατά 47% και τα επιδόματα διατήρησης εισοδήματος κατά 25%. Το άμεσο αποτέλεσμα των περικοπών ήταν να αυξηθεί κατακόρυφα η φτώχεια από 17% περίπου το 2000 στο 20% περίπου το 2004, επίπεδο στο οποίο παραμένει μέχρι σήμερα.
Μόνο το 30% των νεαρών Ισραηλινών που αποφοίτησε από τη μέση εκπαίδευση το 1998, προχώρησε στην ανώτατη. Ένα ακόμη αποτέλεσμα της δεύτερης ιντιφάντα ήταν ότι μεταξύ 2000 και 2005, η ανά φοιτητή δαπάνη του ισραηλινού προϋπολογισμού μειώθηκε κατά 19%.
Το 2007 δύο κυβερνητικές επιτροπές παρουσίασαν προτάσεις με άμεσες οικονομικές επιπτώσεις. Η μία πρότεινε να αυξηθούν σημαντικά οι στρατιωτικές δαπάνες για την επόμενη δεκαετία. Η άλλη πρότεινε να περιοριστεί η ανάπτυξη της ανώτατης εκπαίδευσης, προτείνοντας στα πανεπιστήμια να αυξήσουν τους πόρους τους μέσω ιδιωτικών εισφορών(σ.σ. αξίζει να επισημανθεί ότι στο Ισραήλ δεν υπάρχει δωρεάν ανώτατη παιδεία, αλλά οι φοιτητές καταβάλλουν δίδακτρα, τα οποία όμως δεν είναι αρκετά για να συντηρούν και αναπτύσσουν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα του κράτους).

Η έκθεση του κέντρου Adva, περίληψη του οποίου παρουσιάσαμε παραπάνω καταλήγει:

Ο Λύντον Τζόνσον οδήγησε τη χώρα του σε έναν αδιέξοδο πόλεμο στο Βιετνάμ που του κόστισε να χάσει την προεδρία. Η Σοβ. Ένωση έκανε το ίδιο στο Αφγανιστάν, προκαλώντας την κατάρρευση του καθεστώτος της. Η Γαλλία διεξήγε επίσης έναν ατέρμονο πόλεμο στο Βιετνάμ και αργότερα στην Αλγερία.
Η πορεία του Ισραήλ προς την τρέλα κράτησε περισσότερο και κόστισε πιο πολύ. Όντως η Ισραηλινό-Παλαιστινιακή σύγκρουση είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί: οι δύο λαοί μοιράζονται το ίδιο κομμάτι γης και το να ζήσουν ανάμεικτα δεν φαντάζει προς το παρόν αποδεκτή λύση για καμιά πλευρά. Σε πολλές περιοχές της χώρας(εντός της Πράσινης Γραμμής και πέραν από αυτή) ο διαχωρισμός δεν είναι εύκολη υπόθεση. Επιπλέον, το Ισραήλ δεν έχει το μονοπώλιο στην τρέλα: Οι Παλαιστίνιοι επίσης έχουν όπλα και όπως το Ισραήλ, δεν τα έχουν πάντοτε χρησιμοποιήσει με τρόπους που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πολιτική διευθέτηση. Το Ισραήλ όμως διαθέτει καλύτερα χαρτιά. Στην πραγματικότητα διαθέτει όλα τα χαρτιά. Ίσως για αυτό το Ισραήλ βρίσκεται επί 43 συνεχή χρόνια στην πορεία των τρελών, κλείνοντας τα μάτια στο γεγονός ότι ο τυχοδιωκτισμός με τους Παλαιστινίους δρα μακροπρόθεσμα ενάντια στα ίδια τα συμφέροντά του.

*http://www.haaretz.com/hasen/spages/1158308.html

**http://www.adva.org/default.asp?pageid=1002&itmid=588

Ενδιαφέρον επίσης ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Financial Times»***, αναφέρει στοιχεία για τον αριθμό των Ισραηλινών εποίκων στη Δυτική Όχθη, που οι Παλαιστίνοι επιζητούν για τη δημιουργία δικού τους ανεξάρτητου κράτους. 300.000 Εβραίοι έχουν εποικίσει την Δυτική όχθη από το 1967 και μετά, 180.000 ζουν στην Ανατολική Ιερουσαλήμ(σ.σ. την οποία οι Παλαιστίνιοι θέλουν για πρωτεύουσα του δικού τους κράτους) σε 73 οικισμούς.
Ο αριθμός αν και μεγάλος και βασικό εμπόδιο στις ειρηνευτικές προσπάθειες δείχνει ότι παρά τις επιδοτήσεις, τον φανατικό-εθνικιστικό φανατισμό οι Εβραίοι-Ισραηλινοί που επέλεξαν να ζήσουν τα 43 αυτά χρόνια στην Δυτική Όχθη(και παλαιότερα στην Λωρίδα της Γάζας), είναι ένας πολύ μικρό αριθμός σε σχέση με τα 5-6 εκατ. πληθυσμού του κράτους του Ισραήλ.
Μεγάλος αριθμός, όπως δηλώνει και το εν λόγω ρεπορτάζ είναι έποικοι που κατέφυγαν στην Δυτική όχθη όχι για εθνικιστικούς-θρησκευτικούς λόγους, αλλά για οικονομικούς, καθώς το κόστος ζωής στα μεγάλα αστικά κέντρα του Ισραήλ(Τελ Αβίβ κλπ.) είναι πολύ μεγάλο. Οι εποικισμοί άλλωστε επιδοτούνται από το κράτος. Μεγάλο κομμάτι οικονομικών εποίκων δηλώνει πρόθυμο εφόσον αποζημιωθεί να εγκαταλείψει την Δυτική όχθη και να εγκατασταθεί πέρα από την Πράσινη Γραμμή, δηλαδή στα ισραηλινά εδάφη του 1948.

***http://www.ft.com/cms/s/0/7e7e6318-3c10-11df-b40c-00144feabdc0.html

Δεν υπήρξε ποτέ Ισραηλινό στρατόπεδο ειρήνης

2010-03-10T00:20:00.000-08:00

του Γκιντεόν Λέβι*

Το ισραηλινό στρατόπεδο της ειρήνης ποτέ δεν πέθανε. Δεν είχε ποτέ του καν γεννηθεί. Παρόλο που όντως είναι αλήθεια το καλοκαίρι του 1967, μερικές ριζοσπαστικές και γενναίες πολιτικές ομάδες είχαν εργαστεί κατά της κατοχής-όλες τους αξίζουν αναγνώρισης-ένα μεγάλο, με επιρροή στρατόπεδο της ειρήνης δεν υπήρξε ποτέ.
Είναι αλήθεια πως μετά τον πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ, μετά τον πρώτο πόλεμο στον Λίβανο και κατά την διάρκεια των ημερών ευφορίας του Όσλο( αχ, πόσο μεθυστικές ήταν εκείνες ημέρες), οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους, κυρίως όταν ο καιρός ήταν καλός και όταν τα καλύτερα της ισραηλινής μουσικής παιζόντουσαν στις συγκεντρώσεις, αλλά λίγοι πραγματικά έλεγαν κάτι αποφασιστικό ή θαρραλέο και λιγότεροι ήταν διαθέσιμοι να καταβάλλουν προσωπικό τίμημα για τις δραστηριότητες τους. Μετά την δολοφονία του πρωθυπουργού Γιτσχάκ Ράμπιν, ο κόσμος άναβε κεριά στην πλατεία και τραγουδούσε τα τραγούδια του Αβίβ Γκέφεν, αλλά ασφαλώς κάτι τέτοιο δεν είναι αυτό που κάποιος θα αποκαλούσε στρατόπεδο της ειρήνης.
Είναι αλήθεια ότι η στάση που πρέσβευε το λεγόμενο κίνημα Ματσπέν αμέσως μετά τον πόλεμο την Έξι Ημερών έχει γίνει πλέον λίγο ή πολύ η συναινετική στάση του Ισραήλ- αλλά μόνο στα λόγια, κενά περιεχομένου. Τίποτα το σημαντικό δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής που να μπορεί να γίνει πράξη.
Κάποιος θα περίμενε περισσότερα, πολύ περισσότερα, από μία δημοκρατική κοινωνία στης οποίας την πίσω αυλή, εξακολουθεί να υπάρχει μία μακρά σε διάρκεια και εγκληματική κατοχή και της οποίας η κυβέρνηση έχει κατά κύριο λόγο υιοθετήσει την γλώσσα του φόβου, των απειλών και της βίας. Έχουν υπάρξει κοινωνίες κατά το παρελθόν στο όνομα των οποίων έχει διαπραχτεί μία τεράστια αδικία, αλλά τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς, ειλικρινείς, θυμωμένοι και αποφασισμένοι αριστεροί, πραγματοποίησαν διαδηλώσεις-του είδους που απαιτεί προσωπικό ρίσκο και κουράγιο και οι οποίες δεν περιορίζονται εντός των πλαισίων της συναίνεσης.
Μία κοινωνία κατακτητών της οποίας οι πλατείες είναι άδειες επί χρόνια, με εξαίρεση κάποιων επετειακών συγκεντρώσεων και φτωχών σε συμμετοχή διαδηλώσεων, δεν μπορεί να κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Ούτε η δημοκρατία ούτε το στρατόπεδο της ειρήνης.
Αν ο κόσμος δεν βγήκε στους δρόμους σε μεγάλα πλήθη στην διάρκεια της Ισραηλινής Επιχείρησης Καυτό Μολύβι στην Γάζα, τότε δεν υπάρχει αξιόλογο στρατόπεδο ειρήνης. Αν ο κόσμος δεν γεμίζει τους δρόμους τώρα-όταν υπάρχουν κίνδυνοι ενόψει και η ευκαιρία θεωρείται χαμένος χρόνος ξανά και ξανά και η δημοκρατία δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο σε καθημερινή βάση και δεν υπάρχουν πλέον αρκετά μέσα για ουσιαστική υπεράσπισή της και όταν η δεξιά ελέγχει τον πολιτικό χάρτη και οι έποικοι αποκτούν όλο και μεγαλύτερη δύναμη-τότε δεν υπάρχει αξιόλογη αριστερά.
Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο από την διαμάχη για το μέλλον του κόμματος Μέρετς(σ.σ. κόμμα σοσιαλδημοκρατικού προσανατολισμού. Ήταν από τους βασικούς συντελεστές του κινήματος «Ειρήνη Τώρα» που άνθισε την δεκαετία του ’80, αρχές ’90.) που να δείχνει την λυπητερή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η αριστερά. Αυτό έρχεται με αφορμή την παράξενη και γελοία ανακοίνωση την προηγούμενη εβδομάδα για τις κακές επιδόσεις του κόμματος στις τελευταίες εκλογές. Το Μέρετς εξαφανίστηκε γιατί το κόμμα σιώπησε: δεν χρειάζεσαι επιτροπή να βρει τι φταίει. Αλλά ακόμη και σε καλύτερες εποχές, το Μέρετς δεν ήταν πραγματικό στρατόπεδο ειρήνης. Όταν το Μέρετς αγκάλιασε το Όσλο, αγνοούσε το γεγονός ότι οι πρωτεργάτες των «ιστορικών» συμφωνιών ειρήνης δεν είχαν ποτέ σκοπό να εκκενώσουν ούτε έναν οικισμό στην διάρκεια της περιόδου του μεγάλου «ανοίγματος» που χάρισε στους συντελεστές του το νόμπελ ειρήνης. Το στρατόπεδο αυτό παράβλεπε τις ισραηλινές παραβιάσεις των συμφωνιών, τις ψευδαισθήσεις για ειρήνη.
Αλλά πάνω από όλα, το πρόβλημα έχει την ρίζα του στην ανέφικτη εμμονή της αριστεράς στον Σιωνισμό στην ιστορική του διάσταση. Στον τρόπο κατά τον οποίο δεν μπορείς να έχεις ένα δημοκρατικό και εβραϊκό κράτος, κάποιος θα πρέπει πρώτα να ορίσει τι έρχεται πρώτα-δεν μπορεί να υπάρχει αριστερά που να παραμένει προσηλωμένη στον παλαιομοδίτικο Σιωνισμό που έκτισε το κράτος αλλά πέρασε η εποχή του. Η με αυταπάτες αριστερά δεν κατάφερε ποτέ να κατανοήσει το παλαιστινιακό πρόβλημα-το οποίο δημιουργήθηκε το 1948 και όχι το 1967-ποτέ δεν κατάλαβε ότι δεν μπορεί να λυθεί ενόσω αγνοεί την αδικία που προκλήθηκε από την αρχή. Μία αριστερά απρόθυμη να αντιμετωπίσει το 1948 δεν είναι πραγματική αριστερά.
Η απατηλή αριστερά ποτέ δεν κατανόησε το πιο σημαντικό στοιχείο: Για τους Παλαιστινίους η αποδοχή των συνόρων του 1967 παράλληλα με μία λύση του προβλήματος των προσφύγων, συμπεριλαμβανομένης τουλάχιστον της επιστροφής συμβολικά ενός αριθμού προσφύγων, είναι οδυνηρές παραχωρήσεις. Εκπροσωπούν το μόνο δίκαιο συμβιβασμό, χωρίς τον οποίο δεν θα υπάρξει ειρήνη: αλλά δεν υπάρχει νόημα να κατηγορούνται οι Παλαιστίνιοι ότι χάνουν την ευκαιρία. Μία τέτοια πρόταση, ακόμη και «μεγαλόπνοες» προτάσεις του Εχούντ Μπαράκ και του Εχούντ Όλμερτ, δεν έγιναν ποτέ προς αυτούς.
Το Μέρετς θα βρει σίγουρα κάποιο τρόπο οργανωτικής διευθέτησης και θα ξαναπάρει τα μισά από τα μέλη του εκλέχτηκαν στην Κνεσέτ(σ.σ. ισραηλινή βουλή), μια μέρα ίσως βγάλει και δεκάδες. Αυτό δεν σημαίνει ωστόσο και πολλά. Κανείς δεν ενδιαφέρεται, κανείς δεν σκέφτεται να τους χρησιμοποιήσει και είναι τόσο λίγοι για να έχουν την όποια επιρροή. Ας πούμε λοιπόν το παιδί με το όνομά του: Το ισραηλινό στρατόπεδο της ειρήνης παραμένει ακόμη ένα αγέννητο μωρό.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Χαάρετς» στις 07/03/2010
http://www.haaretz.com/hasen/spages/1154539.html

Χήρα του Μωσέ Νταγιάν: Το Ισραήλ δεν ξέρει πως να κάνει ειρήνη

2010-03-05T09:42:00.000-08:00

«Το Ισραήλ δεν ξέρει πώς να κάνει ειρήνη», ενδιαφέρουσα δήλωση της 93 ετών σήμερα χήρας του Μωσέ Νταγιάν, του γνωστού στρατηγού του πολέμου των Έξι ημερών, σε συνέντευξή της στον δημοσιογράφο Γκιντεόν Λέβι της εφημερίδας «Χαάρετς»(28/02/2010).

Σε ερώτηση του δημοσιογράφου για την εκδίωξη των Παλαιστινίων η Ρουθ Νταγιάν απαντά: «Δεν εκδιώξαμε. Όταν ήμουν παιδί, δεν εκδιώξαμε. Αγοράσαμε αυτά τα κομμάτια γης. Από τότε, όμως, πολλά πράγματα συνέβησαν και σήμερα το Ισραήλ δεν είναι το ίδιο. Είναι κλισέ να λέμε το ότι είμαστε ένα κράτος κατοχής και ότι προσπαθούμε να κατακτήσουμε κι’ άλλο περισσότερο. Είμαι σε μια ηλικία όπου δεν μιλά’ πια για ειρήνη. Δεν ξέρουμε πώς να κάνουμε ειρήνη. Πάμε από πόλεμο σε πόλεμο και αυτό ποτέ δεν θα τελειώσει.

Ποιος φταίει για αυτό;

Εμείς κυρίως. Δεν μπορούμε εμείς με όλη αυτή τη δύναμη που έχουμε να κάνουμε ένα βήμα;

Ποτέ χάσατε την ελπίδα για ειρήνη;

Πιστεύω πως ο Σιωνισμός εκπλήρωσε το έργο του. Έζησα πολλούς πολέμους και δεν μπορώ να αγνοήσω το γεγονός ότι δεν μας ήθελαν. Όταν πηγαίνω στα κατεχόμενα εδάφη, δεν επιχειρώ καν να τους δημιουργήσω ελπίδα για ειρήνη. Απλώς από ευγένεια, τους λέω ότι ελπίζω πως κάτι θα αλλάξει, αλλά η επιδείνωση είναι πολύ άσχημη. Ιδίως το τείχος. Είναι κάτι που δεν μπορώ να ανεχτώ.

Δύο κράτη ή ένα;

Υπήρξε εποχή που σκεφτόμουν ένα κράτος για δύο λαούς. Τώρα βλέπω ότι πρέπει να αποκτήσουμε δύο κράτη γιατί είμαστε πραγματικά διαφορετικοί και θα ήταν καλύτερα αν ο καθένας αναλάβει να προσέχει τα του οίκου του.

Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης στο:

http://www.haaretz.com/hasen/spages/1152801.html

Η Οικονομία της Κατοχής

2010-03-01T01:49:00.000-08:00

Εκτός από την εθνική καταπίεση οι Παλαιστίνιοι των κατεχομένων εδαφών βιώνουν και την οικονομική εκμετάλλευση. όπως αναφέρει έκθεση του Ισραηλινού οικονομολόγου και ακτιβιστή Σιρ Χεβέρ για το Κέντρο Εναλλακτικής Πληροφόρησης, το Ισραήλ έχει κατακρατήσει δισεκατομμύρια σέκελ από το 1970 μέχρι σήμερα από εισφορές που αφορούν Παλαιστίνους εργάτες από τα κατεχόμενα, χωρίς να τους έχει αποδώσει τα χρήματα αυτά.
Για δεκαετίες ένα κομμάτι των Παλαιστινίων της δυτικής όχθης και της Γάζας, εργαζόταν σε επιχειρήσεις εντός Ισράηλ(από εργοστάσια μέχρι οικοδομές, καθαριότητα, κουζίνες εσταιτορείων κ.λ.π.)., άλλοι νόμιμα, άλλοι παρανομα. Θυμάμαι πολλές φορές, όταν ζούσα στο Ισραήλ, Παλαιαστίνους εργάτες(από το Ισραήλ ή τα κατεχόμενα δεν ξέρω), να στέκονται στις εισόδους των πόλεων νωρίς το πρωί αναζητώντας μεροκάματαο ή περιμένοντας τα ειδικά πλεωφορεία που τους μετέφεραν στον τόπο δουλειάς.
Από την εμπειρία μου ως φοιτητής που εργάστηκα σε σουπερμάρκετ, θυμάμαι την άσχημη φραστική κα ενίοτε με χειροδικία, συμπεριφορά των προϊσταμένων στους Άραβες εργάτες που δούλευαν ως καθαριστές κ.λ.π. και θεωρούνταν ως οι υπαριθμόν ένα ύποπτοι σε περιστατικά κλοπής κ.λ.π.

Σε αυτήν την έκθεση προβαίνουμε σε έναν κατά προσέγγιση υπολογισμό των ποσών που το Τμήμα Πληρωμών έχει κρατήσει από τους μισθούς των Παλαιστινίων εργαζομένων από τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη οι οποίοι εργάζονται στο Ισραήλ ή κρατήθηκαν για αυτούς από τους εργοδότες τους την περίοδο 1970-2009.
Τα ποσά αυτά τυπικά κρατήθηκαν για να χρηματοδοτηθούν τα διάφορα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά στην πράξη η πλειονότητα των χρημάτων μεταφέρθηκε στο Ισραηλινό υπουργείο Οικονομικών και την Χισταντρούτ(Την Ισραηλινή Ομοσπονδία Εργαζομένων). Ο υπολογισμός δείχνει ότι στην διάρκεια δεκαετιών, το κράτος του Ισραήλ συσσώρευσε χρέη δισεκατομμυρίων σέκελ προς τους Παλαιστινίους εργαζόμενους. Το χρέος πρέπει να καταβληθεί στους ίδιους εργαζόμενους ή τους δικαιούχους, με βάση τις πλήρεις και λεπτομερείς λίστες του Τμήματος Πληρωμών.
Ο στόχος υποτίθεται του Τμήματος Πληρωμών ήταν η ισότητα στις μισθολογικές συνθήκες των Παλαιστινίων εργαζομένων από τα κατεχόμενα με αυτές των Ισραηλινών εργαζομένων. Το τμήμα δημιουργήθηκε το 1970 και ανήκε έως το 2009, στο υπουργείο Βιομηχανίας, Εμπορίου και Εργασίας(το οποίο σήμερα έχει συγχωνευτεί στο υπουργείο Εσωτερικών, αφότου οι Παλαιστίνοι εργάτες καθορίστηκαν ως «ξένοι εργαζόμενοι»).
Το κράτος υποχρέωσε τους εργοδότες(με βάση απόφαση του 1970) να μεταφέρουν το καθαρό εισόδημα των Παλαιστινίων εργατών στο Τμήμα Πληρωμών.
Το Τμήμα Πληρωμών έπρεπε να αφαιρέσει από τους μισθούς διάφορους φόρους και κοινωνικά επιδόματα αντίστοιχα αυτών των Ισραηλινών εργαζομένων. Για παράδειγμα το 92% των χρημάτων που έπρεπε να είχε αφαιρεθεί για Εθνική Ασφάλιση μεταβιβάστηκε στην υπηρεσία Εθνικής Ασφάλισης μόνο για περιπτώσεις εργατικών ατυχημάτων και πτώχευσης του εργοδότη. Είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα παραδείγματα, αλλά όχι το μόνο, της τρελής κλοπής που γίνεται υπό την προστασία της απόφασης της κυβέρνησης και του διακηρυγμένου σκοπού για «προστασία» των Παλαιστινίων εργατών.
Κάναμε τον υπολογισμό των Παλαιστινίων εργατών που εργάστηκαν επισήμως στο Ισραήλ. Δύο ομάδες Παλαιστινίων εργατών απουσιάζουν από την έκθεση αυτή: Οι Παλαιστίνοι εργάτες στους Ισραηλινούς οικισμούς στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και οι ανεπίσημοι Παλαιστίνοι εργάτες, των οποίων οι μισθοί δεν περνούν μέσα από το Τμήμα Πληρωμών.

Λεπτομέρειες για την έκθεση στο:
http://www.alternativenews.org/index.php?option=com_content&view=article&id=2467:the-economy-of-the-occupation-25-israel-owes-billions-of-shekels-to-palestinian-workers&catid=172:economy-of-the-occupation&Itemid=930

Εβραίοι για την Ειρήνη και Πλοία για την Γάζα

2010-03-01T01:22:00.000-08:00

Είμαστε μία ομάδα Γερμανών Εβραίων που θέλουμε να στείλουμε ένα πλοίο με πράγματα και μουσικά όργανα στην Γάζα. Σκοπεύουμε να συνεργαστούμε με το ευρωπαϊκό πρόγραμμα που θα στείλει προμήθειες την άνοιξη του 2010.
Αγοράζουμε ένα πλοίο, που θα καθελκυστεί στην Γερμανία και ύστερα θα πάρουμε επιβάτες(Εβραίους και μη, Γερμανούς και μη-Γερμανούς) σε λιμάνι της Μεσογείου.
Ανάμεσα στα πράγματα που θα στείλουμε περιλαμβάνονται είδη άμεσης ανάγκης όπως φάρμακα, παιδικές τροφές, κλινοσκεπάσματα, παιδικά ρούχα, σχολικά είδη, καθώς και είδη ζωγραφικής και ιδιαίτερα μουσικά όργανα.
Πιστεύουμε πως το τσιμέντο δεν είναι το μόνο αναγκαίο για την ανοικοδόμηση-καλούμε τους πολιτικούς μας να παρέχουν αμέσως τα απαραίτητα αυτά οικοδομικά υλικά!-αλλά και πράγματα που βοηθούν την θεραπεία της ψυχής. Ελπίζουμε πως τα μουσικά όργανα θα συμβάλλουν σε κάτι τέτοιο.
Τα σχολεία μας μπορούν να έχουν επίσης σημαντική συνεισφορά. Τα παιδιά στην Γάζα εμποδίζονται να σπουδάσουν μέσω της έλλειψης τέτοιων υλικών. Για αυτό ψάχνουμε σχολεία να δωρίσουν σχολικά είδη.

Αλληλεγγύη κατά της κατοχής!

Η Γάζα κείτεται ακόμη σε ερείπια. Τα παιδιά παίζουν πάνω σε σωρούς από μπάζα, όλα απομεινάρια των σπιτιών τους. Δεν έχουν παιχνίδια. Τα σχολεία τους δεν έχουν γραφική ύλη ή υλικά μάθησης. Υπάρχουν τεράστιες λίστες των βιβλίων που χρειάζονται. Δεν έχουν ζεστά ρούχα για τον χειμώνα, συχνά δεν έχουν ούτε αέριο ή ηλεκτρικό για θέρμανση.
Το νερό έχει ελλείψεις και είναι μολυσμένο. Τα κατεστραμμένα υδραυλικά και συστήματα μεταφοράς δεν μπορούν να επισκευαστούν. Στα νοσοκομεία υπάρχουν ελλείψεις, καροτσάκια και προσθετικά.
Τα σπίτια μόνο προσωρινά μπορούν να ανοικοδομηθούν. Τα απαραίτητα για την καθημερινή επιβίωση πρέπει να μπουν στην Γάζα μέσω τούνελ, συχνά τα μεταφέρουν νέοι άνθρωποι που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους. Ακόμη και αυτά τα τούνελ σύντομα θα μπλοκαριστούν.
Με την καταστροφή της γης και την απαγόρευση αλιείας, ο λαός της Γάζας στερείται βασικών μέσων για την ζωή του. Στερείται της ελευθερίας, του δικαιώματος στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και της άμεσης αλληλεγγύης μας.
«Οι Παλαιστίνιοι δεν χρειάζονται επαναλαμβανόμενες υποσχέσεις για χρηματική ενίσχυση, χρειάζονται πραγματική πολιτική αλληλεγγύη κατά της κατοχής!».

http://www.juedische-stimme.de/

http://toibillboard.info/GazaShip.pdf