Οι Ισραηλινοί εργάτες και η επανάσταση στην Αιγυπτο*

Η επανάσταση στην Αίγυπτο προκάλεσε κύματα αναταραχής σε όλη τη Μέση Ανατολή। Στις πρωτεύουσες όλων των αραβικών χωρών, απολυταρχικοί ηγέτες και διεφθαρμένες κυβερνήσεις συζητούν το πως θα προλάβουν την εξάπλωση της μαζικής εξέγερσης από το Κάιρο। Πουθενά αλλού οι επιπτώσεις της λαϊκής αυτής εξέγερσης του λαού της Αιγύπτου δεν προκαλεί μεγαλύτερο φόβο από ότι στην άρχουσα τάξη του Ισραήλ।
Η ισραηλινή κυβέρνηση του Μπέντζαμιν Νετανιάου, η ανώτερη στρατηγική ηγεσία και η Μοσάντ όλοι κατέστησαν σαφή την εχθρότητά τους στο κίνημα κατά της ανατροπής του προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ. Επαίνεσαν τον Μουμπάρακ ως εγγυητή της περιφερειακής σταθερότητας, προβάλλοντας το φόβο του ισλαμικού εξτρεμισμού για να δικαιολογήσουν τη στήριξή τους στο καθεστώς-στην οποία περιλαμβανόταν πρακτική βοήθεια για την διακοπή του ιντερνέτ και συμφωνία για παρουσία του αιγυπτιακού στρατού στο Σινά.
Η πτώση του Μουμπάρακ ήταν για αυτούς μια ευκαιρία έντονου πένθους। Ο Ζβι Μάζελ, πρώην Ισραηλινός πρέσβης στο Κάιρο προειδοποιούσε στο δίκτυο Ynet, “το Ισραήλ αντιμετωπίζει τώρα μία εχθρική κατάσταση. Ίσως δούμε μία σειρά από εξεγέρσεις στην περιοχή. Η πτώση του Μουμπάρακ ενισχύει τους επαναστάτες παντού, από την Υεμένη ως την Αλγερία”.
Το κράτος του Ισραήλ στηρίζει το στρατιωτικό καθεστώς του Μουχάμαντα Σαγίντ Ταντάουι, επιμένοντας να μη γίνουν “βιαστικά βήματα” ενόψει των εκλογών। Εν τω μεταξύ προετοιμάζεται για πόλεμο, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας με την Αίγυπτο την ίδια.
Ο συνταξιοδοτηθείς επικεφαλής του ισραηλινού στρατού Γκάμπι Ασκενάζι έδωσε την πιο χαρακτηριστική περιγραφή για τη φύση των συζητήσεων αυτών। Μιλώντας στους μετέχοντες στη Διάσκεψη των Προέδρων των Μεγαλύτερων Αμερικανικών Εβραϊκών Οργανώσεων στην Ιερουσαλήμ δήλωσε: “ Ο Μουμπάρακ, παρά την όλη κριτική τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, ήταν μια άγκυρα σταθερότητας στην περιοχή. Θα πρέπει να το παραδεχθούμε.” Αν ένα νέο καθεστώς παραιτηθεί από τη συμφωνία ειρήνης με το Ισραήλ του 1979, “πρέπει να είμαστε έτοιμοι για αυτό και έχουμε σχέδια για την κατάσταση αυτή”, πρόσθεσε.
Μιλώντας στη διάρκεια τελετής για την παράδοση της διοίκησης του ισραηλινού στρατού στον Στρατηγό Μπένι Γκαντς, ο Ασκενάζι είπε στον διάδοχό του, “Σου παραδίδω το βιβλίο με τον κατάλογο των στόχων στην Λωρίδα της Γάζας”।
Ο Ισραηλινός στρατός δεν σκοπεύει απλά να κτυπήσει την Γάζα। Ο Ασκενάζι επέμενε δημοσίως ότι ο Ισραηλινός στρατός θα πρέπει να είναι έτοιμος να διεξάγει ταυτόχρονα πολεμικές επιχειρήσεις σε διάφορα μέτωπα. “Είναι η μεγαλύτερη πρόκληση και από εδώ θα πρέπει να κάνουμε προσαρμογές σε άλλες μορφές στρατιωτικών επιχειρήσεων”, είπε.
Η απάντηση του Ισραήλ στις εξεγέρσεις των αιγυπτιακών μαζών να αποτινάξουν την καταπίεση και να εξασφαλίσουν τη δημοκρατία, συνίσταται στην συνεργασία με τους στρατιωτικούς καταπιεστές τους, προετοιμαζόμενοι παράλληλα για την πιθανότητα πολέμου η οποία θα έχει τεράστιες επιπτώσεις τόσο στους Άραβες όσο και στους Εβραίους।
Πρόκειται για μία ολέθρια στιγμή στο Σιωνιστικό εγχείρήμα-να δημιουργήσει ένα κράτος που στηρίζεται στο θρησκευτικό αποκλεισμό και την καταπίεση των Παλαιστινίων. Από την αρχή, το Ισραήλ βρέθηκε σε σύγκρουση με τους γείτονες του και έγινε εξαρτώμενο από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό για την επιβίωση του.
Οι συμφωνίες του Καμπ Ντέϊιβιντ του 1979 εξομάλυναν στις σχέσεις με το Αιγυπτιακό καθεστώς και κατ' επέκταση με τα άλλα αραβικά κράτη. Δεν έφερε όμως την ειρήνη. Αντιθέτως, το Ισραηλινό καθεστώς συνεργάστηκε με τον διεφθαρμένο και αρτηριοσκληρωτικό καθεστώς του Μουμπάρακ για να καταστείλει την αντίθεση της εργατικής τάξης και να καταπιέσει τις μάζες. Αυτό επέτρεψε στο Τελ Αβίβ όχι μόνο να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του φιλοδοξίες-να επεκτείνει την κυριαρχία του στην Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη με την επιβολή σκληρής βίας κατά των Παλαιστινίων και να προβεί κατ' επανάληψη σε πολέμους στην Γάζα και το Λίβανο-αλλά να συσκοτίσει τις κοινωνικές και πολιτικές αντιθέσεις μέσα στην Ισραηλινή εργατική τάξη.
Για την ισραηλινή ελίτ, η καλλιέργεια του φόβου και του μίσους κατά των αραβικών μαζών είναι μία πολιτική του διαίρει και βασίλευε-ένα σημαντικό πολιτικό εργαλείο για να αντιμετωπιστεί η πολιτική πρόκληση της εργατικής τάξης. Η δημιουργία της ψευδαίσθησης της εθνικής ενότητας, η καλλιέργεια της νοοτροπίας του πολιορκημένου, είναι ζωτικής σημασίας για να αποκρυφτούν τα πραγματικά και αυξανόμενα αντικρουόμενα συμφέροντα μεταξύ εργατών και εκμεταλλευτών.
Στην πραγματικότητα, οι βαθιά ταξικοί ανταγωνισμοί που προκάλεσε η επανάσταση στην Αίγυπτο είναι παρόντες και στο Ισραήλ, όχι μόνο για τους Παλαιστινίους και Ισραηλινούς Άραβες αλλά και για τους Εβραίους εργαζόμενους. Το Ισραήλ είναι ένα εκρηκτικό μείγμα, που χαρακτηρίζεται από την αυξανόμενη κοινωνική ανισότητα και φτώχεια. Κυβερνάται από μία δεκάδα οικογενειών που ελέγχει σχεδόν το 50% των επιχειρήσεων που είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο του Τελ Αβίβ.
Οι μισθοί μειώνονται και υπάρχει τεράστια κοινωνική οργή, την οποία η εργατική ομοσπονδία Χισταντρούτ προσπαθεί να θέσει υπό τον έλεγχό της. Προσβλέποντας σε συμφωνία με τον Νετανιάου, ο πρόεδρος της Χισταντρούτ, Όφερ Έϊνι, τον κάλεσε να μην αφήσει το Ισραήλ να γίνει Αίγυπτος. “Δεν βρισκόμαστε στην Αίγυπτο”, δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό του στρατού. “Ας βρούμε ένα τρόπο μαζί να βοηθήσουμε τους πολίτες που δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους... Κάντε τη χώρα αυτή λίγο ποιο κοινωνικά δίκαιη”.
Δεν υπάρχει τρόπος για τους Ισραηλινούς εργαζόμενους να αντιμετωπίσουν τις δύσκολες κοινωνικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν ή να αντιταχθούν στην ροπή προς πόλεμο, χωρίς την απόρριψη του δηλητηρίου του εθνικισμού και τυχοδιωκτισμού που χύνει η άρχουσα τάξη. Σε αυτούς περιλαμβάνεται και η Χισταντρούτ.
Η υπευθυνότητα για τον καθορισμό του μέλλοντος στη Μέση Ανατολή επαφίεται τώρα στην εργατική τάξη. Υπάρχει αρκετή συμπάθεια εντός του Ισραήλ για τη μάχη που δίνουν οι Αιγυπτιακές εργαζόμενες μάζες. Οι εργαζόμενοι πρέπει ωστόσο να προχωρήσουν παραπέρα, να αγκαλιάσουν το επαναστατικό κίνημα στην Αίγυπτο και την υπόλοιπη περιοχή, καθιστώντας την ενότητα Αράβων-Εβραίων στρατηγικό τους προσανατολισμό.
Πετυχαίνοντας μία τέτοιου είδους ενότητα είναι το ακριβώς αντίθετο από την υιοθέτηση των επίσημων προσπαθειών για δημιουργία σχέσεων με τα απολυταρχικά καθεστώτα στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της στήριξης στην ντε φάκτο στρατιωτική χούντα της Αιγύπτου. Αυτό σημαίνει να δοθεί χείρα φιλίας προς τους Άραβες εργαζόμενους και τους φτωχούς αγρότες με τη διεξαγωγή κοινού αγώνα κατά των κοινών τους καταπιεστών-το στρατιωτικό καθεστώς της Αιγύπτου και των υποστηρικτών του στο Τελ Αβίβ.
Η απαραίτητη πολιτική απάντηση στο Ισραήλ στο επαναστατικό κίνημα που τώρα αναπτύσσεται στην Αίγυπτο είναι οι εργαζόμενοι και οι διανοούμενοι στο Ισραήλ να αγωνιστούν για τη δημιουργία ενός κοινού επαναστατικού κινήματος, κτίζοντας ένα ισραηλινό τμήμα της Διεθνούς Επιτροπής για την Τέταρτη Διεθνή-αγωνιζόμενοι για την ενότητα της εργατικής τάξης πέρα από εθνικά σύνορα στον αγώνα για τα Ενωμένα Σοσιαλιστικά Κράτη της Μέσης Ανατολής και την παγκόσμια επανάσταση।

Δημοσιεύτηκε στο
http://www.wsws.org/articles/2011/feb2011/pers-f17.श्त्म्ल

Το τζίνι βγήκε από το μπουκάλι

Tου
Γιούρι Άβνερι *

Είναι μια ιστορία παρμένη από τις «1000 και μία νύχτες»। Το τζίνι δραπέτευσε από το μπουκάλι του, και καμία δύναμη στον πλανήτη δεν μπορεί να το κλείσει πάλι μέσα।
Όταν έγινε στην Τυνησία, θα μπορούσε να ειπωθεί: «Πρόκειται για μια μικρή αραβική χώρα। Ήταν πάντα ελάχιστα πιο προοδευτική από τις υπόλοιπες χώρες. Πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό».
Και ύστερα συνέβη και στην Αίγυπτο। Μία καίρια χώρα. Η καρδιά του αραβικού κόσμου. Το πνευματικό κέντρο του Σουνιτών.Ωστόσο, θα μπορούσε να ειπωθεί: Η Αίγυπτος είναι ειδική περίπτωση. Είναι η γη των Φαραώ, με χιλιάδες χρόνια ιστορίας προτού καν εμφανιστούν οι άραβες στην περιοχή.
Τώρα, όμως, έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Στην Αλγερία, το Μπαχρέιν, την Υεμένη, την Ιορδανία, τη Λιβύη, ακόμα και το Μαρόκο. Όπως και στο μη αραβικό, μη σουνιτικόΙράν.
Το τζίνι της επανάστασης, της ανανέωσης, της αναγέννησης, στοιχειώνει όλα τα καθεστώτα στην Περιοχή. Οι ένοικοι της «Έπαυλης στη ζούγκλα» (ΣτΜ μεταφορά που χρησιμοποιεί ο Εχούντ Μπάρακ παρομοιάζοντας το Ισραήλ με νησίδα πολιτισμού μέσα σε βάρβαρο περιβάλλον) να είναι σίγουροι ότι θα ξυπνήσουν μια μέρα και θα ανακαλύψουν ότι η ζούγκλα δεν υπάρχει πια, και ότι περιβάλλονται από ένα νέο τοπίο.
Όταν οι σιωνιστές πατέρες μας αποφάσισαν να εγκαθιδρύσουν ένα ασφαλές καταφύγιο στην Παλαιστίνη, έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα σε δυο εκδοχές:
Θα παρουσιάζονταν στην Δυτική Ασία ως Ευρωπαίοι κατακτητές, που αυτοπροσδιορίζονται ως προμετωπίδα των «λευκών» και σαν ηγέτες των «ιθαγενών», όπως οι ισπανοί κατακτητές του Μεξικού και του Περού (16ος αιώνας) και οι Αγγλοσάξωνες άποικοι στην Αμερική. Κάτι αντίστοιχο των σταυροφόρων.
Η δεύτερη εκδοχή ήταν να αυτοπροσδιοριστούν ως ασιατικός λαός που επαναπατρίζεται, οι κληρονόμοι των πολιτικών και πολιτιστικών παραδόσεων του Σημιτικού κόσμου, έτοιμος να συμμετέχει, μαζί με άλλους λαούς της περιοχής, στον πόλεμο για απελευθέρωση από την ευρωπαϊκή εκμετάλλευση.
Έγραψα αυτά τα λόγια πριν 64 χρόνια, σε μία προκήρυξη που δημοσιεύτηκε 2 μόλις μήνες πριν το ξέσπασμα του πολέμου του 1948. Επιμένω σε αυτά τα λόγια και σήμερα.
Αυτές τις μέρες έχω την αίσθηση ότι βρισκόμαστε πάλι σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι. Η κατεύθυνση που θα επιλέξουμε τις επόμενες μέρες θα καθορίσει, ίσως αμετάκλητα, τη μοίρα του κράτους του Ισραήλ για τα επόμενα χρόνια. Αν επιλέξουμε το λάθος δρόμο, θα θρηνήσουν οι επόμενες γενιές, όπως λέει και ένα εβραϊκό ρητό.
Και ίσως ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να μην κάνουμε καμία επιλογή, να μην έχουμε επίγνωση της ανάγκης να πάρουμε μια απόφαση, να συνεχίσουμε απλώς το δρόμο που μας έφερε εδώ σήμερα. Να ασχολούμαστε μόνο με μικρολογίες, ώστε να μην αντιλαμβανόμαστε καν ότι η ιστορία μας προσπερνά, και μας αφήνει πίσω.
(...)
Ωστόσο, μια συμφωνία -δηλαδή μια εκεχειρία μεταξύ καθεστώτων και στρατιωτικών- πρέπει να έχει δευτερεύουσα σημασία για εμάς. Το πιο σημαντικό ερώτημα είναι πώς θα είναι ο νέος αραβικός κόσμος; Η μετάβαση στη δημοκρατία θα είναι ομαλή και ειρηνική ή όχι; Θα υπάρξει μετάβαση; Θα σημαίνει τη δημιουργία ενός ριζοσπαστικού ισλαμικού καθεστώτος; Θα είναι ευδιάκριτη; Μπορούμε να επηρεάσουμε τη ροή των γεγονότων;
Φυσικά, κανένα από τα σημερινά αραβικά κινήματα δεν αποζητά ισραηλινή αποδοχή. Θα ήταν ένα κεφαλοκλείδωμα. Το Ισραήλ προσλαμβάνεται από όλους τους άραβες, ως αποικιακό αντι-αραβικό κράτος που καταπιέζει τους παλαιστίνιους και προσπαθεί να εκδιώξει όσο περισσότερους άραβες -αν και πιστεύω ότι υπάρχει ένας σιωπηρός θαυμασμός των ισραηλινών τεχνολογικών και άλλου είδους επιτευγμάτων.
Ωστόσο, όταν όλοι οι λαοί ξεσηκωθούν και η επανάσταση επηρεάσει όλες τις παγιωμένες συμπεριφορές, υπάρχει περίπτωση να αλλάξουν οι παλιές ιδέες. Εάν οι ισραηλινοί πολιτικοί και διανοούμενοι ξεσηκώνονταν σήμερα και δήλωναν την αλληλεγγύη τους στον αραβικό λαό που δίνει τη μάχη για ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, θα φύτευαν το σπόρο που θα απέφερε καρπούς τα επόμενα χρόνια.
Βέβαια τέτοιες δηλώσεις πρέπει να είναι ειλικρινείς. Αν πρόκειται για πολιτικό τέχνασμα, θα απορριφθούν άμεσα. Πρέπει να υπάρξει ταυτόχρονα μια προφανής αλλαγή της συμπεριφοράς τους απέναντι στον παλαιστινιακό λαό. Γι' αυτό η ειρήνη με τους παλαιστίνιους σήμερα είναι ζωτικής σημασίας για το Ισραήλ.
Το μέλλον μας δεν είναι με την Ευρώπη ή την Αμερική, αλλά σε αυτή την περιοχή, στην οποία ανήκει η χώρα μας, δυστυχώς ή ευτυχώς. Δεν πρέπει να αλλάξουν μόνο οι πολιτικές μας, αλλά οι βασικές μας θέσεις, ο γεωγραφικός προσανατολισμός μας. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε μια προμετωπίδα, αλλά ένα κομμάτι αυτής της περιοχής που επιτέλους συμμετέχει στις κινητοποιήσεις για την ελευθερία.
Ο αραβικός ξεσηκωμός δεν θα διαρκέσει λίγους μήνες ή χρόνια. Θα μπορούσε να είναι ένας μακρόπνοος αγώνας, με πολλές αποτυχίες και ήττες, αλλά το τζίνι δεν θα επιστρέψει στο μπουκάλι. Οι εικόνες των τελευταίων 18 ημερών στην πλατεία Ταχριρ θα μείνουν ζωντανές στις καρδιές μιας ολόκληρης γενιάς από το Μαρακας στο Μοσουλ, και καμία δικτατορία δεν θα μπορέσει να τις σβήσει.
Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα, δεν θα μπορούσα να φανταστώ μια πιο σοφή και πιο θελκτική πορεία για εμάς τους ισραηλινούς, από το να συμπορευτούμε σε αυτό τον αγώνα ψυχή τε και σώματι।

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Εποχή"
८९७८">http://www.epohi.gr/portal/themata/८९७८

Οι Αιγυπτιακές μάζες δεν θα συμμαχήσουν ποτέ με το Ισραήλ

Όσο οι μάζες στην Αίγυπτο και ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο συνεχίζουν να βλέπουν τις εικόνες της τυραννίας και βίας από τα κατεχόμενα εδάφη, το Ισραήλ δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει αποδεκτό, ακόμη και αν το αποδεχτούν μερικά καθεστώτα.

Του Γκιντεόν Λέβι*

Τρεις με τέσσερις ημέρες πριν, η Αίγυπτος βρισκόταν ακόμη στο χέρι μας. Ο στρατός των ειδικών, συμπεριλαμβανομένου του κορυφαίου ειδικού μας σε θέματα Αιγύπτου, του Μπέντζαμιν Μπεν-Ελιέζερ(σ.σ. πρώην υπουργός Άμυνας), δήλωνε ότι « όλα βρίσκονται υπό έλεγχο», ότι το Κάιρο δεν είναι Τύνιδα και ότι ο Μουμπάρακ είναι ισχυρός. Ο Μπεν-Ελιέζερ δήλωνε ότι συνομίλησε στο τηλέφωνο με κορυφαίο Αιγύπτιο αξιωματούχο και ότι τον διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει τίποτα να τον ανησυχεί. Μπορείς να στηρίζεσαι στον Φουάντ και τον Χόσνι και οι δύο θα είναι παρελθόν.

Την Παρασκευή το βράδυ όλα άλλαξαν. Αποδείχθηκε ότι οι εκτιμήσεις των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών δεν είναι για μία ακόμη φορά, για να το πούμε κομψά, η επιτομή της εγκυρότητας. Ο λαός της Αιγύπτου έχει τη δική του φωνή και το αισθητήριο να μην ακολουθεί τις γραμμές των Ισραηλινών επιθυμιών. Τη στιγμή πριν η τύχη του Μουμπάρακ κριθεί, ήλθε ο καιρός για να βγάλουμε τα Ισραηλινά συμπεράσματα.

Όχι μια πανούκλα σκότους στην Αίγυπτο αλλά το φως του Νείλου: το τέλος ενός καθεστώτος που στηρίζεται στα κλομπ είναι προδιαγεγραμμένο. Μπορεί να αντέξει για χρόνια και η πτώση επέρχεται στη στιγμή που δεν το περιμένεις. Όχι μόνο η Δαμασκός και το Αμάν, η Τρίπολη και το Ραμπάτ, η Τεχεράνη και η Πιονγκγιάνγκ: Αλλά και η Ραμάλα και η Γάζα θα ταρακουνηθούν.

Ο υποκριτικός και φαρισαϊκός διαχωρισμός των χωρών μεταξύ των ΗΠΑ και της Δύσης, μεταξύ του «άξονα του κακού» από τη μια και των «μετριοπαθών» από την άλλη, κατέρρευσε. Αν υπάρχει άξονας του κακού, τότε αυτός περιλαμβάνει όλα τα μη δημοκρατικά καθεστώτα, συμπεριλαμβανομένων των «μετριοπαθών» και των «σταθερών» και των «φιλοδυτικών». Σήμερα η Αίγυπτος, αύριο η Παλαιστίνη. Χθες η Τυνησία, αύριο η Γάζα.

Όχι μόνο το καθεστώς της Φατάχ και το καθεστώς της Χαμάς στη Γάζα προορίζονται να πέσουν, αλλά ίσως, μια μέρα, η Ισραηλινή κατοχή, η οποία ασφαλώς και ανταποκρίνεται σε όλα τα κριτήρια μιας εγκληματικής τυραννίας και ενός αποκρουστικού καθεστώτος. Στηρίζεται και αυτό στα όπλα. Προκαλεί επίσης μίσος σε όλα τα επίπεδα του υπόδουλου λαού, ακόμη και αν στέκεται αβοήθητος, ανοργάνωτος και χωρίς όπλα, αντιμέτωπος με ένα πανίσχυρο στρατό. Συμπέρασμα πρώτο: Καλύτερα να το τελειώνει με το καλό, με συμφωνίες που θα βασίζονται στη δικαιοσύνη και όχι στη δύναμη, τη στιγμή πριν οι μάζες πουν τα δικά τους και καταφέρουν να εξαφανίσουν το σκοτάδι.

Δεύτερο, όχι λιγότερο σημαντικό συμπέρασμα: Οι συμμαχίες με αντιδημοφιλή καθεστώτα μπορούν να ανατραπούν μέσα σε μια μέρα. Όσο οι μάζες στην Αίγυπτο και ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο συνεχίζουν να βλέπουν τις εικόνες της τυραννίας και βίας από τα κατεχόμενα εδάφη, το Ισραήλ δεν θα μπορέσει να γίνει αποδεκτό, ακόμη και αν το αποδεχτούν ορισμένα καθεστώτα.

Το καθεστώς της Αιγύπτου έγινε σύμμαχος της Ισραηλινής κατοχής. Η κοινή πολιορκία της Γάζας είναι αδιάψευστη απόδειξη. Ο Αιγυπτιακός λαός δεν του άρεσε. Ποτέ δεν του άρεσαν οι συμφωνίες ειρήνης με το Ισραήλ, στις οποίες το Ισραήλ δεσμεύεται «να σέβεται τα νόμιμα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού» χωρίς ποτέ να κρατά το λόγο του. Αντιθέτως ο Αιγυπτιακός λαός βλέπει τις εικόνες από την Επιχείρηση Καυτό Μολύβι.

Δεν αρκεί να έχεις μια χούφτα πρεσβείες για να γίνεις αποδεκτός στην περιοχή. Χρειάζονται επίσης πρεσβείες καλής θέλησης, μια εικόνα δικαίου και ένα κράτος που δεν είναι κατακτητής. Το Ισραήλ πρέπει να κερδίσει τις καρδιές των Αραβικών λαών, οι οποίοι ουδέποτε θα συμφωνήσουν με τη συνεχιζόμενη καταπίεση των αδελφών τους, ακόμη και αν οι έξυπνοι υπουργοί τους συνεχίζουν να συνεργάζονται με το Ισραήλ.

Αν υπάρχει κάτι κοινό σε όλες τις εκδοχές της Αιγυπτιακής αντιπολίτευσης, είναι το μίσος που σιγοβράζει κατά του Ισραήλ. Τώρα οι εκπρόσωποι τους ανέρχονται στην εξουσία και το Ισραήλ θα βρεθεί σε δύσκολη κατάσταση. Τίποτα δεν θα απομείνει από το εικονικό επίτευγμα για το οποίο ο Νετανιάου συχνά περηφανευόταν-τη συμμαχία με τα «μετριοπαθή» καθεστώτα κατά του Ιράν. Μία πραγματική συμμαχία με την Αίγυπτο και τα όμορα κράτη μπορεί να στηρίζεται μόνο στο τέλος της κατοχής, όπως επιθυμεί ο Αιγυπτιακός λαός και όχι σε έναν κοινό εχθρό, όπως θέλει το καθεστώς.

Οι μάζες του Αιγυπτιακού λαού-παρακαλώ σημειώστε: σε όλα τα επίπεδα-πήραν τη μοίρα τους στα χέρια. Υπάρχει κάτι εντυπωσιακό και καταπληκτικό συνάμα. Καμιά δύναμη, ούτε αυτή του Μουμπάρακ, τον οποίο ο Μπεν-Ελιέζερ αγαπά τόσο, μπορεί τους καταστείλει. Στην Ουάσιγκτον η κρισιμότητα της στιγμής έγινε αμέσως αντιληπτή και έσπευσε γρήγορα να πάρει αποστάσεις από τον Μουμπάρακ και επιχείρησε να βρει αρεστό στο λαό. Κάτι τέτοιο θα συμβεί κάποια στιγμή και στην Ιερουσαλήμ.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Χαάρετς» στις 30/01/2011

http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/the-egyptian-masses-won-t-play-ally-to-israel-1.340080

Χιλιάδες ακτιβιστές διαδήλωσαν χθες(Σάββατο 15/01) στο Τελ Αβίβ κατά του ακροδεξιού υπουργού Εξωτερικών Αβιγκντόρ Λίμπερμαν και του ρατσιστικού του κρεσέντο, που έφθασε να προτείνει στην ισραηλινή βουλή και να εγκριθεί νομοσχέδιο για τη δημιουργία εξεταστικής επιτροπής για τις σχέσεις αριστερών και ανθρωπιστικών οργανώσεων με την τρομοκρατία(!).

Στη διαδήλωση του Σαββάτου πήραν μέρος περί τους 15.000 διαδηλωτές. Έγιναν τρεις συλλήψεις ατόμων επειδή κρατούσαν παλαιστινιακές σημαίες και ένας ακτιβιστής συνελήφθη με την κατηγορία ότι κρατούσε στιλέτο ενώ ένας άλλος επειδή προσέβαλε αστυνομικό.
Δεν μετείχαν μόνο εκπρόσωποι των κομμάτων της αριστεράς(Μέρετς, Χαντάς(ΚΚ Ισραήλ) και εκπροσώπων της αραβικής μειονότητας του Ισραήλ, αλλά εκπρόσωποι ακόμη και από το Εργατικό κόμμα και το κεντρώο κόμμα Καντίμα(σ.σ το κόμμα που ίδρυσε ο Αριέλ Σαρόν αποχωρώντας από το δεξιό Λικούντ).
Μερικά από τα συνθήματα των διαδηλωτών έγραφαν: «Θα πολεμήσουμε κατά του καθεστώτος του σκοταδισμού» και «Όλοι μαζί θα υπερασπιστούμε τη δημοκρατία». Ο βουλευτής Νιτσάν Χόροβιτς από το αριστερό κόμμα Μέρετς απευθυνόμενος στο Εργατικό κόμμα δήλωσε: «Απόψε λέμε στο Εργατικό κόμμα που μετέχει πλήρως στην πιο ρατσιστική κυβέρνηση στην ιστορία της χώρας, ότι πρέπει να την εγκαταλείψουν αμέσως».
«Βρισκόμαστε εδώ πέρα για να αντισταθούμε στην ριζοσπαστικοποίηση της θρησκείας, τους ρατσιστικούς νόμους και την αρρωστημένη υποκίνηση κατά των ξένων εργατών και όσων δεν είναι πιστοί στον Λίμπερμαν. Τώρα βάζουν στο στόχαστρο ακόμη και τις ανθρωπιστικές οργανώσεις. Δεν θέλουν να ερευνήσουν την πυρκαγιά στο όρος Καρμέλ, ποιούς λοιπόν ερευνούν; Τους ελεύθερους ανθρώπους», πρόσθεσε.
Ο γενικός γραμματέας του Κινήματος «Ειρήνη Τώρα» Γιαρίβ Οπενχάιμερ χαρακτήρισε τον Λίμπερμαν μεγαλύτερη απειλή για το Ισραήλ από ότι το Ιράν. «Η απειλή του Λίμπερμαν πρέπει να μας ανησυχεί όλους. Είναι μεγαλύτερη απειλή από αυτή του Ιράν. Πρέπει να βγούμε στους δρόμους και να διαδηλώσουμε».
Ο πρόεδρος του κόμματος Χαντάς(Κ.Κ. Ισραήλ) Μοχάμεντ Μπαράκε τόνισε: « Βρισκόμαστε σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι όσον αφορά τη δημοκρατία. Η δημοκρατία καταρρέει, όχι εξαιτίας του Λίμπερμαν αλλά εξαιτίας τα στήριξης που αντλεί από τον πρωθυπουργό. Εβραίοι και Άραβες που νοιάζονται για τη δημοκρατία δεν πρέπει να αποτύχουν αυτή τη φορά. Όποιος θέλει να μάθει για τη δύναμη του λαού ας κοιτάξει τι γίνεται στην Τυνησία».
«Η νίκη του λαού της Τυνησίας κατά της αποκρουστικής δικτατορίας μας δείχνει ότι η καταπίεση δεν είναι η μοίρα του ανθρώπου και ότι ο λαός μπορεί να νικήσει»,πρόσθεσε.

Αναλυτικά ρεπορτάζ στις σελίδες των ισραηλινών εφημερίδων «Γεντιότ Αχρονότ» και «Χαάρετς».

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4013941,00.html

http://www.haaretz.com/news/national/peace-now-at-tel-aviv-rally-lieberman-threat-greater-than-iran-1.337188

"Να διώξουμε το Σκοτάδι!"

Ενδιαφέρον άρθρο του βετεράνου Ισραηλινού ειρηνιστή Ούρι Αβνέρι για τον αυξανόμενο ρατσισμό στην ισραηλινή κοινωνία, κύριος εκφραστής του οποίου είναι ο ακροδεξιός Υπουργός Εξωτερικών Αβιγκντόρ Λίμπερμαν.





Του Ούρι Αβνέρι*





Είναι εύκολο να οδηγηθείς στην απελπισία μπροστά το ορμητικό κύμα του ρατσισμού που μας τυλίγει. Το φάρμακο για αυτή την απελπισία: ο αυξανόμενος αριθμός νέων ανθρώπων, αγόρια και κορίτσια της νέας γενιάς Ισραηλινών, που στρατεύονται στην μάχη κατά του ρατσισμού και της κατοχής.
Αυτή την εβδομάδα, μερικές εκατοντάδες από αυτούς συγκεντρώθηκαν σε αίθουσα του Τελ Αβίβ(η οποία τι ειρωνεία ανήκει στην Σιωνιστική Ομοσπονδία της Αμερικής) για να εγκαινιάσουν την κυκλοφορία ενός βιβλίου από την οργάνωση «Σπάζοντας την Σιωπή».
Στην αίθουσα βρισκόντουσαν ορισμένοι βετεράνοι του στρατοπέδου της ειρήνης, αλλά η μεγάλη πλειονότητα ήταν νεαροί στην ηλικία των είκοσι, αγόρια και κορίτσια, που είχα ολοκληρώσει την στρατιωτική τους θητεία.
«Η Κατοχή των Παλαιστινιακών Εδαφών» είναι ένα βιβλίο 344 σελίδων, το οποίο περιλαμβάνει περί τις 200 μαρτυρίες στρατιωτών από την καθημερινότητά τους μέρα και νύχτα στην διάρκεια της κατοχής. Οι στρατιώτες καταθέτουν τις μαρτυρίες τους και η οργάνωση, η οποία αποτελείται από πρώην στρατιώτες, επιβεβαίωσαν, σύγκριναν και παρενέβησαν. Στο τέλος, 183 από 700 περίπου μαρτυρίες επιλέχθηκαν για δημοσίευση.
Ούτε μια από τις μαρτυρίες αυτές δεν διαψεύστηκε από τον εκπρόσωπο του στρατού, ο οποίος συνήθως βιάζεται να αντικρούσει μαρτυρίες για το τι συμβαίνει στα κατεχόμενα. Επειδή οι εκδότες του βιβλίου έχουν ήδη υπηρετήσει ως στρατιώτες στα μέρη αυτά, ήταν εύκολο για αυτούς να ξεχωρίσουν την αλήθεια από το ψέμα.
Η ανάγνωση του βιβλίου είναι καταθλιπτική όχι για τις λεπτομέρειες των φρικτών βιαιοτήτων. Αντιθέτως, οι εκδότες φρόντισαν να μη περιλάβουν περιστατικά εξαιρετικής βίας από σαδιστές, οι οποίοι μπορούν να βρεθούν σε οποιαδήποτε στρατιωτική μονάδα του Ισραήλ και ολόκληρου του κόσμου. Ήθελαν περισσότερο να ρίξουν φως στην γκρίζα ρουτίνα της κατοχής.
Υπάρχουν μαρτυρίες για νυκτερινές επιδρομές σε ήσυχα χωριά Παλαιστινίων ως ασκήσεις-εισβάλλοντας σε σπίτια όπου δεν υπήρχαν «ύποπτοι», τρομοκρατώντας παιδιά, γυναίκες και άνδρες, προκαλώντας πανικό στο χωριό-όλα αυτά για την «εκπαίδευση» των στρατιωτών. Υπάρχουν ιστορίες για τον εξευτελισμό περαστικών από τα μπλόκα(«καθάρισε την περιοχή και θα πάρεις τα κλειδιά σου πίσω»), περιστασιακή παρενόχληση(«Άρχισε να διαμαρτύρεται και τον κτύπησαν με την κάνη του όπλου στο πρόσωπο»). Κάθε μαρτυρία είναι πλήρως τεκμηριωμένη: ώρα, τόπος, μονάδα.
Κατά την κυκλοφορία του βιβλίου, κάποιες μαρτυρίες παρουσιάστηκαν σε φιλμ, με τους αυτόπτες μάρτυρες να μη διστάζουν να δείξουν τα πρόσωπά τους και να δίνουν το πλήρες όνομά τους. Δεν επρόκειτο για ασυνήθιστους ανθρώπους, φανατικούς ή ξεσαλωμένους. Ούτε κλαψιάρηδες του τύπου «πυροβολούμε και κλαίμε». Απλοί καθημερινοί νέοι άνθρωποι, που είχαν χρόνο να συνειδητοποιήσουν τις προσωπικές τους εμπειρίες.
Υπάρχουν που και που περιστασιακά δόσεις χιούμορ. Όπως η ιστορία ενός στρατιώτη που καθόταν για πολύ καιρό σε κάποιο μπλόκο μεταξύ δύο παλαιστινιακών χωριών, χωρίς να κατανοεί τον σκοπό ή την αξία της ασφάλειας. Μια μέρα, μία μπουλντόζα εμφανίστηκε από το πουθενά, διέλυσε τα συγκεκριμένα μπλόκα και έφυγε μαζί τους, χωρίς καμιά εξήγηση. «Μου έκλεψαν το μπλόκο» παραπονέθηκε ο στρατιώτης, έχοντας συνηθίσει την περιοχή.
Οι τίτλοι των μαρτυριών μιλούν από μόνοι τους: «Για να γίνει ησυχία στο χωριό», «Χρησιμοποιούσαμε γείτονες για να αφοπλίσουν επικίνδυνα εκρηκτικά», «Ο επικεφαλής της μονάδας μας διέταξε να πυροβολούμε τον οποιονδήποτε επιχειρούσε να μετακινήσει τα πτώματα», « Ο διοικητής των πεζοναυτών έβαλε την κάνη του όπλου στο στόμα του ανθρώπου», «Μας είπαν να πυροβολούμε οποιονδήποτε κινούνταν στο δρόμο», «Μπορείς να κάνεις οτιδήποτε θέλεις, κανείς δεν θα ρωτήσει», «Πυροβόλα την συσκευή της τηλεόρασης έτσι για πλάκα», «Δεν ήξερα ότι υπήρχαν δρόμοι μόνο για Εβραίους» «Ένα είδος πλήρους αυθαιρεσίας», «Τα παιδιά των εποίκων στην Χεβρώνα κτυπούσαν την ηλικιωμένη», «Να συλληφθούν οι έποικοι; Ο στρατός δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο». Κλπ, κλπ. Απλά ρουτίνα.
Στόχος του βιβλίου δεν είναι να αποκαλύψει τις βιαιότητες και να παρουσιάσει τους στρατιώτες σαν τέρατα. Σκοπός είναι να παρουσιάσει μία κατάσταση: η εξουσία πάνω σε έναν άλλο λαό, με όλη αυτήν την αυθαιρεσία που αναγκαστικά περιέχει, ο εξευτελισμός του κατεχομένου, την διαφθορά του κατακτητή. Σύμφωνα με τους εκδότες, είναι σχεδόν αδύνατον για κάποιον ατομικά στρατιώτη να διαφοροποιηθεί. Είναι απλά ένα γρανάζι σε μια μηχανή που είναι απάνθρωπη από την ίδια της την φύση.
Ομάδες νέων παιδιών που απλά σιχάθηκαν δίνουν ζωή στη χώρα. Υπάρχουν ενδείξεις αφύπνισης που βρίσκει έκφραση στον καθημερινό αγώνα που δίνουν εκατοντάδες ομάδες που αφιερώνονται σε διαφορετικούς σκοπούς. Μόνο φαινομενικά διαφορετικούς-γιατί όλοι αυτοί οι αγώνες συνδέονται στην πραγματικότητα μεταξύ τους.
Ο αγώνας κατά της κατοχής, για τους πρόσφυγες που αναζητούν άσυλο σε αυτή τη χώρα, κατά της κατεδάφισης των σπιτιών των Βεδουίνων στο Νέγκεβ, κατά της εισβολής εποίκων στις αραβικές γειτονιές της ανατολικής Ιερουσαλήμ, για ίσα δικαιώματα των Αράβων πολιτών του Ισραήλ, κατά των κοινωνικών αδικιών, για την προστασία του περιβάλλοντος, κατά της κυβερνητικής διαφθοράς, κατά της θρησκευτικής κυριαρχίας κλπ, κλπ. Έχουν ένα κοινό παρανομαστή: τον αγώνα για ένα διαφορετικό Ισραήλ.
Νεαροί εθελοντές για κάθε έναν από τους αγώνες αυτούς-και όλους μαζί-χρειάζονται σήμερα περισσότερο παρά ποτέ, υπό το φως του αυξανόμενου ρατσισμού σε ολόκληρο το Ισραήλ, ενός ανοικτού ρατσισμού, που δεν αισχύνεται, αντιθέτως είναι περήφανος για τον εαυτό του.
Το φαινόμενο από μόνο του δεν είναι καινούργιο. Αυτό που είναι καινούργιο είναι η απώλεια κάθε αίσθησης ντροπής. Οι ρατσιστές φωνάζουν το μήνυμα τους σε κάθε γωνιά του δρόμου και κερδίζουν το χειροκρότημα από πολιτικούς και ραβίνους.
Ξεκίνησε με μια σειρά από ρατσιστικά νομοσχέδια που είχαν στόχο να αμφισβητήσουν την νομιμότητα των Αράβων πολιτών. « Επιτροπές αποδοχής», «όρκοι πίστης» και πολλά άλλα. Ύστερα ήλθε το θρησκευτικό διάταγμα του αρχιραβίνου του Τσφαντ, που απαγορεύει στους Εβραίους να ενοικιάζουν διαμερίσματα σε Άραβες. Κάτι που προκάλεσε σοκ και αμηχανία. Έκτοτε όλα τα φράγματα έχουν σπάσει.
Μια συμμορία 14χρονων αγοριών έστησε παγίδα σε άραβες στο κέντρο της Ιερουσαλήμ, χρησιμοποιώντας ένα 14χρονο κορίτσι ως παγίδα και τους κτύπησε μέχρι αναισθησίας. Εκατοντάδες ραβίνοι σε ολόκληρη τη χώρα υπέγραψαν μανιφέστο που απαγορεύει την ενοικίαση διαμερισμάτων σε «ξένους»(εννοώντας τους άραβες που έχουν ζήσει στην χώρα για αιώνες). Στο Μπατ Γιαμ, μία πόλη κοντά στο Τελ Αβίβ, μία οργισμένη διαδήλωση ζητούσε τον εκτοπισμό όλων των Αράβων από την πόλη. Την επόμενη μέρα, μία διαδήλωση στην υποβαθμισμένη συνοικία Χατίκβα του Τελ Αβίβ ζητούσε την απέλαση των προσφύγων και των ξένων εργατών από την περιοχή.
Οι διαδηλώσεις στο Μπατ Γιαμ και την Χατίκβα είχαν φυσικά διαφορετικούς στόχους: η πρώτη ήταν κατά των Αράβων, η δεύτερη κατά των ξένων εργατών. Οι ίδιοι γνωστοί φασίστες παρουσιάστηκαν ωστόσο και μίλησαν και στις δύο, κρατώντας τα ίδια πλακάτ και φωνάζοντας τα ίδια συνθήματα. Το χειρότερο ήταν η αναφορά ότι οι Άραβες και οι ξένοι θέτουν σε κίνδυνο τις Εβραίες γυναίκες-οι Άραβες τις παντρεύονται και τις παίρνουν στα χωριά τους, οι ξένοι εργάτες φλερτάρουν μαζί τους. «Εβραίες Γυναίκες για τον Εβραϊκό Λαό» φώναζαν οι διαδηλωτές-λες και οι γυναίκες είναι περιουσία.
Η σχέση μεταξύ ρατσισμού και σεξ εξίταρε πάντοτε τους ερευνητές. Οι λευκοί ρατσιστές στις ΗΠΑ κυκλοφορούσαν τη φήμη ότι οι «νέγροι» έχουν μεγαλύτερα πέη. Μεταξύ των γερμανικών ναζιστικών εφημερίδων, η πιο σκανδαλώδης ήταν η Der Sturmer, μια πορνοφυλλάδα γεμάτη ιστορίες για αθώα ξανθά κορίτσια που παρασύρονταν από άσχημους φιλοχρήματους με μεγάλες μύτες Εβραίους. Ο εκδότης, Julius Streicher, καταδικάστηκε και απαγχονίστηκες στην Νυρεμβέργη.
Ορισμένοι πιστεύουν ότι μια από τις ρίζες του ρατσισμού βρίσκεται στην αίσθηση της μη σεξουαλικής ικανοποίησης, την έλλειψη αυτοπεποίθησης των ανδρών που φοβούνται την σεξουαλική ανικανότητα και τον ανταγωνισμό-το ακριβώς αντίθετο από τον σούπερ μάτσο ρατσιστή άνδρα. Είναι αρκετό να κοιτάξεις τους ρατσιστές που διαδήλωναν για να βγάλεις συμπεράσματα.
Ο Ζαν-Πολ Σαρτρ είχε πει ότι ο καθένας είναι ρατσιστής-η διαφορά είναι μεταξύ αυτών που το παραδέχονται στον εαυτό τους και επιχειρούν να το καταπολεμήσουν και αυτών που δεν το παραδέχονται.
Αυτό αναμφίβολα είναι αλήθεια. Έχω ένα απλό τεστ για τη δύναμη του ρατσισμού: οδηγείς και κάποιος σου κόβει τον δρόμο. Αν είναι μαύρος οδηγός, λες: «Παλιόμαυρε!». Αν είναι γυναίκα, φωνάζεις: «Τράβα Μωρή στην Κουζίνα!». Αν φορά κιπά(σ.σ. το καπελάκι των θρησκευόμενων Εβραίων), φωνάζεις: «Αναθεματισμένες Θρήσκε!». Αν ο οδηγός δεν έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, απλά φωνάζεις: «Μαλάκα! Ποιος σου έδωσε άδεια;»
Το μίσος προς τους ξένους, η αποφυγή του οποιουδήποτε δεν είναι σαν εμάς είναι-έτσι φαίνεται- βιολογικά χαρακτηριστικά, απομεινάρια από την εποχή του αρχαίου ανθρώπου, όταν κάθε ξένος ήταν απειλή για τις περιορισμένες πηγές της φυλής από τις οποίες εξαρτιόταν. Υπάρχει και σε πολλά άλλα ζωικά είδη. Δεν είναι κάτι να περηφανεύεσαι.
Ο πολιτισμένος άνθρωπος και ακόμη περισσότερο η πολιτισμένη ανθρώπινη κοινωνία, έχει καθήκον να καταπολεμήσει αυτά τα χαρακτηριστικά-όχι μόνο γιατί είναι αποκρουστικά από μόνα τους, αλλά γιατί εμποδίζουν τον εκσυγχρονισμό του παγκοσμιοποιημένου κόσμου, στον οποίο η συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων είναι επιτακτική. Μας γυρίζει πίσω στη λίθινη εποχή.
Η κατάσταση εδώ πέρα πάει προς την αντίθετη μεριά: η χώρα ενστερνίζεται τον ρατσιστικό δαίμονα. Μετά τα εκατομμύρια θύματα του ρατσισμού, φαίνεται ότι οι Εβραίοι είναι ευτυχείς ότι μπορούν να κάνουν σε άλλους ότι έκαναν αυτοί σε αυτούς.
Είναι αδύνατον να παραγνωρίσεις τον κεντρικό ρόλο που έπαιξαν οι ραβίνοι σε αυτό το συνονθύλευμα. Ηγούνται του ρεύματος και διακηρύσσουν ότι αυτό είναι το πνεύμα του Ιουδαϊσμού. Επικαλούνται τα ιερά κείμενα με λεπτομέρειες.
Η αλήθεια είναι ότι ο Ιουδαϊσμός, όπως κάθε άλλη θρησκεία, συμπεριλαμβάνει ρατσιστικά και αντιρατσιστικά, ανθρωπιστικά και βαρβαρικά στοιχεία. Οι Σταυροφόροι, οι οποίοι κατάσφαξαν τους Εβραίους καθ’ οδόν προς τους Αγίους Τόπους και οι οποίοι έσφαξαν τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ-Μουσουλμάνους και Εβραίους μαζί- όταν κατέλαβαν την πόλη φώναζαν: «Είναι Θέλημα Θεού!». Μπορεί κανείς να βρει στην Αγία Γραφή εξαιρετικά αποσπάσματα που διδάσκουν την αγάπη, πλάι σε εντελώς διαφορετικά κεφάλαια. Στο Κοράνι επίσης υπάρχουν στίχοι γεμάτοι αγάπη για το ανθρώπινο είδος και εκκλήσεις προς την δικαιοσύνη και την ισότητα, καθώς και άλλοι γεμάτοι μίσος.
Στη Βίβλο επίσης. Οι ρατσιστές επικαλούνται τον Μαϊμωνίδη, ο οποίος ερμήνευσε δύο βιβλικές έννοιες ως εντολή να μην επιτρέπεται σε μη Εβραίους να κατοικούν στη χώρα. Ολόκληρο το βιβλίο του Γιουσούα είναι μια έκκληση προς γενοκτονία. Η Βίβλος προστάζει τους Ισραηλίτες να δολοφονήσουν ολόκληρη την φυλή του Αμαλέκ(«άνδρες, γυναίκες και μωρά) και ο προφήτης Σαμουήλ εκθρόνισε τον Σαούλ επειδή έδειξε έλεος για τη ζωή των φυλακισμένων Αμαλεκιτών.
Η Βίβλος είναι ωστόσο και ένα βιβλίο εξαιρετικής ανθρωπιάς. Ξεκινά με την περιγραφή της δημιουργίας του άνδρα και της γυναίκας, τονίζοντας ότι όλα τα ανθρώπινα πλάσματα δημιουργήθηκαν κατ’ εικόνα του Θεού και ως εκ τούτου ίσα. «Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ΄εικόνα του, κατ’ εικόνα του Θεού τον έπλασε, άνδρα και γυναίκα τους έπλασε κατ’ εικόνα του». Η Βίβλος κατ’ επανάληψη ζητά την μεταχείριση των «Γκερίμ»(ξένοι που ζούσαν ανάμεσα στους Ισραηλίτες) ως Ισραηλίτες, «διότι ήσασταν ξένοι στην γη της Αιγύπτου».
Όπως το έθεσε σε άρθρο που αναδημοσιεύθηκε με την ευκαιρία της επετείου των 20 χρόνων από τον θάνατό του, ο για χρόνια διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας Χαάρετς Γκέρσομ Σόκεν: Ο Έσδρας όντως εξεδίωξε τις μη Εβραίες γυναίκες από την κοινότητα, αλλά πριν από αυτό, οι ξένες γυναίκες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξιστόρηση της Βίβλου.
Η Μπατσέβα ήταν σύζυγος ενός Χετταίου, πριν παντρευτεί τον βασιλιά Δαβίδ και γίνει η μητέρα του οίκου από τον οποίο θα προέλθει ο Μεσσίας(ή από τον οποίο, όπως πιστεύουν οι Χριστιανοί, ο Ιησούς, ο οποίος γεννήθηκε 2010 χρόνια πριν, προήλθε). Ο Δαβίδ ο ίδιος ήταν απόγονος της Ρουθ, μιας Μοαβίτισας. Ο βασιλιάς Αχάμπ, ο μεγαλύτερος των Ισραηλιτών βασιλέων, παντρεύτηκε μία γυναίκα από την Φοινίκη.
Όταν οι ρατσιστές μας παρουσιάζουν το χειρότερο πρόσωπο του Ιουδαϊσμού, αγνοώντας το πανανθρώπινο μήνυμα του, κάνουν τεράστια ζημιά στην θρησκεία εκατομμυρίων Εβραίων σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι πιο σπουδαίοι ραβίνοι έμειναν σιωπηλοί αυτή την εβδομάδα μπροστά στην ρατσιστική πυρκαγιά που φούντωσε από ραβίνους ή ψέλλισαν κάτι περί «ειρηνικών τρόπων»-αναφερόμενοι στον κανόνα που απαγορεύει την πρόκληση των «Γκοίμ»(σ.σ. αλλόθρησκοι στα εβραϊκά), γιατί ενδεχομένως να συμπεριφερθούν στους Εβραίους στις χώρες τους όπως οι Εβραίοι συμπεριφέρονται στις μειονότητες του δικού τους κράτους. Μέχρι σήμερα, κανείς Χριστιανός ιερέας δεν έχει ζητήσει από το ποίμνιό του να μην νοικιάζει σπίτι σε Εβραίους, αλλά θα μπορούσε να συμβεί.
Η σιωπή των «Σοφών της Τορά» είναι εκκωφαντική. Ακόμη μεγαλύτερη η σιωπή των πολιτικών ηγετών της χώρας: Ο κάτοχος νόμπελ ειρήνης Σιμόν Πέρες δεν διαμαρτυρήθηκε και ο Μπέντζαμιν Νετανιάου ικανοποιήθηκε με το να καλεί τους ρατσιστές «να μην πάρουν το νόμο στα χέρια τους». Ούτε μία λέξη κατά του ρατσισμού, ούτε μία λέξη για την ηθική και την δικαιοσύνη.
Όταν άκουσα τους πρώην στρατιώτες στην εκδήλωση της οργάνωσης «Σπάζοντας την Σιωπή», γέμισα ελπίδα. Αυτή η γενιά κατανοεί το καθήκον να επουλώσει το κράτος στο οποίο περνά τη ζωή της. όπως λέει και το τραγούδι του Χανουκά(σ.σ. εβραϊκή γιορτή που συμπίπτει κατά την περίοδο των Χριστουγέννων), το οποίο κατ΄επνάληψη έχει γίνει ο ύμνος των αντιρατσιστικών εκδηλώσεων: «ήλθαμε να διώξουμε το σκοτάδι!».


*Δημοσιεύτυηκε στην ιστοσελίδα της οργάνωσης "Γκους Σαλόμ(Μέτωπο Ειρήνης)" στις 25/12/2010.
http://zope.gush-shalom.org/home/en/channels/avnery/1293276148/



Αποσπάσματα από το βιβλίο με τις μαρτυρίες Ισραηλινών στρατιωτών στο:
http://www.kibush.co.il/show_file.asp?num=43973

H ανίερη συμμαχία μεταξύ Ισραηλινής δεξιάς και αντισημιτικής Ευρώπης

'Ενα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την επικικίνδυνη συμμαχία της ισραηλινής δεξιάς με την ευρωπαϊκή αντισημιτική άκρα δεξιά με άξονα την ισλαμοφοβία της δεύτερης.

Του Adar Primor*

Ω Ευρώπη! Το επίσημο σκέλος της, γενναίο και αποφασιστικό, εξέτεινε χείρα βοηθείας προς εμάς με τη μορφή δεκάδων πυροσβεστών και πυροσβεστικών αεροσκαφών στη μάχη για την κατάσβεση της πυρκαγιάς στο Καρμέλ. Το άλλο σκέλος της-το αποσυνάγωγο, το ανυπάκουο-ήλθε να ανάψει φωτιές η καταστροφή των οποίων θα είναι απρόβλεπτη. Πήρε τη μορφή της ανίερης συμμαχίας μεταξύ προσωπικοτήτων της ισραηλινής δεξιάς και εξτρεμιστών εθνικιστών ακόμη και αντισημιτών από την Ευρώπη, η οποία κερδίζει έδαφος στους Ιερούς Τόπους.
Ο πρώτος από τους πυρομανείς, ο Ολλανδός βουλευτής Geert Wilders, σχεδόν μόνιμος επισκέπτης στο Ισραήλ, προσκλήθηκε από τον βουλευτή Aryeh Eldad(του κόμματος της Εθνικής Ενότητας) για να μας πείσει ότι η Ιορδανία είναι η Παλαιστίνη. Το 2008, ο Wilders έγινε πρωτοσέλιδο με την ταινία του «Fitma» η οποία συνέδεε το κοράνι και την ισλαμική τρομοκρατία. Συχνά συγκρίνει το κοράνι με το «Mein Kampf» και καλεί να φορολογηθούν οι ισλαμικές ενδυμασίες, «οι οποίες μολύνουν το ολλανδικό τοπίο». Κατά την εδώ επίσκεψή του, προέβη σε μία σειρά αναρίθμητων δηλώσεων του τύπου «Χωρίς την Ιουδαία και την Σαμάρεια(σ.σ. βιβλικές ονομασίες των κατεχομένων παλαιστινιακών εδαφών στη δυτική όχθη), το Ισραήλ δεν μπορεί να υπερασπιστεί την Ιερουσαλήμ».
Ένας άλλος Ευρωπαίος ειδικός στο να βάζει φωτιές είναι ο Βέλγος πολιτικός Filιp Dewinter, ο οποίος προσκλήθηκε να μετάσχει σε ένα άλλο συνέδριο το οποίο επίσης έγινε εδώ πέρα, το οποίο οργάνωσε ο πρώην βουλευτής του κόμματος «Yisrael Beitenu(Ισραήλ το Σπίτι μας) Eliezer Cohen. Ενοχλημένος που ο Eldad του «έκλεψε» κάτω από τη μύτη τον Wilders, ο Cohen έφερε κατά τη δική του εκδοχή ισλαμοφοβίας ένα απάνθισμα ρατσιστών που κάνουν τον Ολλανδό λαϊκιστή να μοιάζει με αθώα περιστερά.
Ο Dewinter είναι αρχηγός του κόμματος Vlaams Belang, διαδόχου του Φλαμανδικού Εθνικού Κινήματος, πολλά μέλη του οποίου συνεργάστηκαν με τους Ναζί. Μεταξύ των μελών του είναι σήμερα και αρκετοί αρνητές του Ολοκαυτώματος. Ο ίδιος ο Dewinter έχει σχέσεις με αντισημιτικούς κύκλους και δεσμούς με ευρωπαϊκά εξτρεμιστικά και νεοναζιστικά κόμματα. Το 1988, απέτισε φόρο τιμής στους χιλιάδες Ναζί στρατιώτες που θάφτηκαν στο Βέλγιο και το 2001, άρχισε ομιλία του με όρκο των SS.
Ο φόρος τιμής σε αυτούς που ανάβουν τη δάδα είναι το διαμάντι στην κορώνα του ρατσισμού-ο Heinz Christian Strache, ηγέτης του αυστριακού Κόμματος της Ελευθερίας. Αν ο Jorg Haider ήταν «το πνευματικό εγγόνι του Χίτλερ», o Stranche είναι το νόθο εγγόνι του. Ο παππούς του ήταν στα Wafen-SS και ο πατέρας του υπηρέτησε στην Βέρμαχτ. Ως φοιτητής, ο Strache ήταν μέλος μιας εξτρεμιστικής οργάνωσης η οποία απαγόρευε τη συμμετοχή Εβραίων. Σχολιαστές στην Αυστρία υποστηρίζουν ότι ο Strache προσπαθεί να αντιγράψει τον Haider αλλά δεν είναι τόσο έξυπνος και εν τέλει είναι πιο ακραίος από το μοντέλο του. (Μία συλλογή από τα έξοχα σχόλια του Srache δημοσιεύτηκαν με συνέντευξή του στην Χαάρετς τον Μάρτιο).
Οι διοργανωτές των επισκέψεων αυτών πιστεύουν ότι μετρίασαν το μίσος αυτών των εξτρεμιστών που κουβάλησαν από την Ευρώπη, οι οποίοι αφού αντάλλαξαν τους Εβραίους ως διαβολικό εχθρό με το μοντέλο της μουσουλμανικής εγκληματικότητας των μεταναστών, τραγουδούν από κοινού το ότι η Σαμάρεια είναι εβραϊκό έδαφος. Σύντομα θα αφήσουν γένια και θα φορούν κιπά(σ.σ. το καπελάκι που φορούν οι θρήσκοι Εβραίου και το οποίο έχει μετατραπεί σε σύμβολο των Ισραηλινών εθνικιστών). Αλλά δεν έχουν αποκηρύξει το πνευματικό τους DNA και με κάθε ευκαιρία, ψάχνουν οτιδήποτε θα τους έφερε κοντύτερα στην εξουσία εκτός από την εβραϊκή άφεση αμαρτιών.
Στη λίστα αυτών που έφεραν το όνειδος σε αυτή εδώ τη χώρα με το να φιλοξενούν αυτά τα πρόσωπα, είναι το Κολέγιο του Ασκελόν(Ashkelon Academic College), που τους έδωσαν βήμα. Ο βουλευτής Nissim Zeev(κόμμα Shas), που τους υποδέχθηκε στην Βουλή. Ο υφυπουργός Ayoob Kara(Λικούντ) που εκφράστηκε ενθουσιωδώς με τους «φίλους του Ισραήλ, τους οποίους πρέπει να ενισχύσουμε» και την αεροπορία του Ισραήλ, που έδωσε άδεια στον Cohen, ένα βετεράνο της αεροπορίας, να δώσει στη συμμορία του μία αποκλειστική βόλτα με ένα F-15.
Ο αυστριακός τύπος έγραψε αυτήν την εβδομάδα ότι το ξέπλυμα που έκανε ο Strache εδώ στη Γη της Επαγγελίας μπορεί να τους ανοίξει το δρόμο για την καγκελαρία. Όπως χαρακτηριστικά λένε: «Στην υγειά του Κράτους του Ισραήλ».

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Χαάρετς» στις 10/12/2010

http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/the-unholy-alliance-between-israel-s-right-and-europe-s-anti-semites-1.330132

Η καταστροφή ενός ακόμη μύθου για το κράτος του Ισραήλ

Η πυρκαγιά στο Καρμέλ κατέστρεψε έναν ακόμη θεμελιώδη μύθο ότι το Εβραϊκό Κράτος είναι στρατιωτική-τεχνολογική δύναμη που δεν πρέπει να τα βάλεις μαζί του.

του Ακίβα Ελντάρ*

Σε όλα όσα χρειάζονται για την αντιμετώπιση των αιτιών των πυρκαγιών, αποθέματα νερού, ασφάλεια πτήσεων, σεισμοί κλπ-θέματα που απαιτούν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό-αυτοί που αποφασίζουν προτιμούν να χρησιμοποιούν την μέθοδο της κωλυσιεργίας. Η καταστροφή στο Καρμέλ έδειξε ότι βρισκόμαστε μακριά από το να θεωρούμαστε παγκόσμιοι πρωταθλητές στην κατάσβεση πυρκαγιών.
Τα χέρια που έβαλαν φωτιά στο δάσος και οι κρατικές αρχές που αρνούνταν να προστατεύσουν τους πολίτες τους, προκάλεσαν μεγαλύτερο κακό από τους δεκάδες θανάτους και την καταστροφή χιλιάδων οικιών. Κατέστρεψαν έναν ακόμη θεμελιώδη μύθο ότι το Εβραϊκό Κράτος είναι στρατιωτική-τεχνολογική υπερδύναμη που δεν πρέπει να τα βάζεις μαζί του. Στη γλώσσα των αρχών ασφαλείας αυτό ονομάζεται «ικανότητα αποτροπής».
Η φάλαγγα των πυροσβεστικών αεροσκαφών που ήλθε από την Δύση θύμιζε την αερογέφυρα οπλισμού την οποία η αμερικανική κυβέρνηση δημιούργησε τις τρομερές ημέρες του Πολέμου του Γιόμ Κιπούρ(σ.σ αραβοϊσραηλινός πόλεμος 1973). Ήταν στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, που είχε χωρίσει τη Μέση Ανατολή μεταξύ των δύο μεγάλων μπλοκ. Τώρα, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός μπορεί να καλεί τη Μόσχα την Παρασκευή το βράδυ και το Σάββατο το πρωί ένα σμήνος από ρωσικά πυροσβεστικά αεροσκάφη να προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Μπεν-Γκουριόν.
Ποιος θα το πίστευε ποτέ εκείνες τις ημέρες ότι η Ιορδανία, η Αίγυπτος και η Παλαιστινιακή Αρχή θα έτρεχαν με πυροσβεστικά οχήματα στο Έιν Χοντ;
Είναι αλήθεια ότι δεν είναι ντροπή να ζητάς βοήθεια από τον κόσμο για να καταστείλεις μια πυρκαγιά, μια επιδημία ή μια πλημμύρα. Μεγάλες, πλούσιες χώρες έχουν επίσης ζητήσει εξωτερική βοήθεια σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Αλλά λίγες είναι οι χώρες που μια μέρα πριν έδειχναν το δάκτυλο στον κόσμο και παραπονιόντουσαν ότι αμφισβητούν τη νομιμότητά της.
Μόνο όταν τα πράγματα γίνονται θερμά και επικίνδυνα στο απομονωμένο και εγωιστικό μας γκέτο, οι εχθροί του Ισραήλ έρχονται να μας σώσουν από το πρόβλημα. Γιατί να συμβεί αυτό τώρα, όταν το Wiki Leaks αποκαλύπτει ότι ο Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ δεν είναι ακριβώς «το φλιτζάνι τσάι» των πραγματιστών Αράβων ηγετών και ότι δεν έχουν πρόβλημα να πάνε για ύπνο το βράδυ, παρόλο που οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν ακόμη κράτος;
Γιατί αυτοί οι άχρηστοι ξέχασαν να θέσουν υπό έλεγχο την πυρκαγιά την ώρα που η κοινή γνώμη άρχιζε να πιστεύει ότι η Αίγυπτος και η Ιορδανία δεν ενδιαφέρονται που η Χαμάς και η Χεζμπολάχ ενισχύουν τη δύναμή τους στα ερείπια του Όσλο;
Μετά που έσβησαν οι φλόγες στα σπίτια του Κιμπούτς Beit Oren, θα επιστρέψουμε πίσω να συζητούμε με τους Αμερικανούς για την ανέγερση μερικών ακόμη οικιών στην Όφρα(σ.σ. πόλη Ισραηλινών εποίκων στην κατεχόμενη δυτική Όχθη), η Βουλή θα περάσει το νόμο περί προσάρτησης του Αριέλ(35 βουλευτές έχουν ήδη υπογράψει) και θα εκδιώξουμε μερικούς ακόμη Παλαιστινίους από το Sheikh Jarrah.
Ο Μπέντζαμιν Νετανιάου θα προτείνει στους Παλαιστινίους, όπως είπε σε Αμερικανούς γερουσιαστές(με βάση το Wiki Leaks), ένα κράτος-δημαρχείο που θα είναι αποστρατικοποιημένο και τα σύνορα του οποίου θα ελέγχονται από το Ισραήλ, όπως και ο εναέριος χώρος. Το Εργατικό κόμμα θα συνεχίσει να στηρίζει τον πρωθυπουργό που καθησύχασε τους βουλευτές του Λικούντ, των οποίων το όραμα είναι να δοθεί στους Παλαιστινίους η ευθύνη «διαχείρισης του συστήματος αποβλήτων της Τζενίν».
Ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς πραγματοποίησε ήδη την απειλή του να παραδώσει στον Νετανιάου τα κλειδιά του συστήματος διαχείρισης αποβλήτων της Τζενίν και να θέσει οριστικά τέλος στην αργόσυρτη «ειρηνευτική διαδικασία». Η διεθνής-περιφερειακή συμμαχία που ενώθηκε για να θέσει τέλος στην πυρκαγιά του Καρμέλ θα παραμείνει διαθέσιμη σε κάθε κίνηση ειρήνης του Ισραήλ.
Η κατοχή δεν είναι μια φυσική καταστροφή, αλλά το έργο ανθρώπων. Κυρίως δικό μας έργο. Το Ισραήλ θα συνεχίσει μόνο του να αντιμετωπίζει τις τοπικές και στρατηγικές επιπτώσεις της κατοχής και της κυνικής εκμετάλλευσης τους από το Ιράν.
Μία εξεταστική επιτροπή θα πρέπει να δημιουργηθεί για να εξετάσει τις αποτυχίες που προκάλεσαν την πυρκαγιά στο Καρμέλ και το σύστημα πυρόσβεσης. Το πιο σημαντικό είναι, ότι πρέπει να προετοιμαστούμε για ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή η οποία θα ξεσπάσει εξαιτίας της έλλειψης πολιτικού σχεδιασμού που κρατά περισσότερο από την επόμενη μετάδοση. Και αυτό είναι ακόμη σημαντικότερο από τη στιγμή που αποκαλύφθηκε ότι η μοίρα μας είναι στα χέρια ηγετών που δεν είναι ούτε καν σε θέση να ελέγχουν πυρκαγιές.
Αυτοί που έχουν καεί ήδη μια φορά δεν πρέπει να παίζουν με τη φωτιά.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Χαάρετς" στις 6/12/2010

*http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/unraveling-another-myth-about-the-state-of-the-jews-1.329093