Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

Σύλληψη ισραηλινών ακτιβιστών


Στη σύλληψη 16 ακτιβιστών που προσπάθησαν να εισέλθουν στην Λωρίδα της Γάζας προχώρησε την Κυριακή η αστυνομία του Ισραήλ. Οι ακτιβιστές επιχείρησαν να σπάσουν τον αποκλεισμό της Γάζας από τις ισραηλινές αρχές, με αφορμή την επέτειο ενός χρόνου από την επιχείρηση «Καυτό Μολύβι» και την ισραηλινή εισβολή στην περιοχή.

«Τους συλλάβαμε και έπρεπε να καταβάλλουμε ισχυρή ποσότητα βίας, αλλά δεν κτυπήσαμε κανέναν», δηλώνει εκπρόσωπος της ισραηλινής αστυνομίας. «Ανακρίνονται αυτή τη στιγμή και ενδεχομένως να απαγγελθούν κατηγορίες ότι εισέβαλλαν σε κλειστή στρατιωτικά περιοχή χωρίς άδεια και ότι πραγματοποίησαν παράνομα διαδήλωση».

Δεκάδες αριστεροί ακτιβιστές διαδήλωσαν κατά του αποκλεισμού της Λωρίδας. Ο Αντάρ Γκριέβσκι από την οργάνωση «Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος» δήλωσε: «Αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε νότια στην παραλία προς την Γάζα, αλλά κοντά στο Ζικίμ μεγάλες δυνάμεις της αστυνομίας και του στρατού μας εμπόδισαν από το να μπούμε(στην Γάζα).

‘Ένα χρόνο αφότου το Ισραήλ σκότωσε 1.400 ανθρώπους κατά την διάρκεια του πολέμου, το Ισραήλ συνεχίζει να καταστρέφει και να προκαλεί πόνο με το να απαγορεύει την ιατρική φροντίδα και την μεταφορά οικοδομικών υλικών στην Γάζα», δήλωσε ο ακτιβιστής.

Ο Γκριέβσκι, υποστηρίζει ότι σκοπός της πορείας ήταν «να μεταφερθεί το μήνυμα ότι ως πολίτες που ζούμε σε αυτή εδώ την χώρα, θεωρούμε την κατάσταση απαράδεκτη και πρέπει να αντισταθούμε».

Ένας από τους διαδηλωτές υποστήριξε ότι ένας από τους ακτιβιστές κτυπήθηκε από την αστυνομία.


Πηγή:

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3825757,00.html


Συνεχής πληροφόρηση για τις κινήσεις των διεθνών ακτιβιστών που επιχειρούν να σπάσουν τον αποκλεισμό της Γάζας μέσω Αιγύπτου στο:

http://www.kibush.co.il/search.asp

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Το Ισραήλ πρέπει να αποτραβηχτεί από τον εθνικό του μύθο*

Του Τόνι Τζουντ**

Τι ακριβώς είναι «Σιωνισμός»; Ο βασικός του ισχυρισμός ήταν πάντοτε ότι οι Εβραίοι αντιπροσωπεύουν ένα κοινό και μοναδικό λαό. Το ότι παρά την επί μια χιλιετία διασπορά και βάσανά του δεν κατάφερε να περιορίσει τα σαφή και συλλογικά του χαρακτηριστικά και ότι ο μόνος τρόπος για να ζήσουν ελεύθεροι ως Εβραίοι-με τον ίδιο τρόπο που οι Σουηδοί ζουν ελεύθεροι ως Σουηδοί, είναι να ενσωματωθούν σε ένα εβραϊκό κράτος.
Έτσι η θρησκεία έπαψε στα μάτια των Σιωνιστών να αποτελεί το βασικό μέτρο της εβραϊκής ταυτότητας. Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς όλο και περισσότεροι νεαροί Εβραίοι έβγαιναν νομικά και πολιτισμικά από τον κόσμο του γκέτο ή του στετλ, ο Σιωνισμός άρχισε να φαίνεται ως μία με επιρροή μειοψηφία ως την μόνη εναλλακτική λύση στους διωγμούς, την αφομοίωση ή την πολιτισμική εξαφάνιση. Παραδόξως τότε, καθώς ο διαχωρισμός της θρησκείας και η λατρεία άρχισαν να υποχωρούν, μία κοσμική εκδοχή αυτού άρχισε πρακτικά να προωθείται.
Μπορώ με βεβαιότητα να επιβεβαιώσω, από την προσωπική μου εμπειρία, ότι το αντιθρησκευτικό συναίσθημα, το οποίο συχνά ήταν τόσο βίαιο που μου προκαλούσε αμηχανία, ήταν πολύ διαδεδομένο στους αριστερούς κύκλους του Ισραήλ την δεκαετία του ’60. Η θρησκεία, έλεγαν, είναι για τους χαριντίμ(ορθόδοξους) και τους «παλαβούς» της συνοικίας Μέα Σεαρίμ της Ιερουσαλήμ. «Εμείς» είμαστε μοντέρνοι και ορθολογιστές και «δυτικοί», μου εξηγούσαν οι Σιωνιστές δάσκαλοί μου. Αλλά αυτό που δεν έλεγαν ήταν ότι το Ισραήλ στο οποίο επιθυμούσαν να μετάσχω βασιζόταν ως εκ τούτου και θα μπορούσε μόνο να στηριχτεί, σε μία σκληρή εθνική άποψη για τους Εβραίους και την εβραϊκή ταυτότητα.
Η ιστορία πάει ως εξής. Οι Εβραίοι, μέχρι την καταστροφή του Δεύτερου Ναού(τον 1ο μΧ. αιώνα), ήταν καλλιεργητές στην περιοχή που σήμερα ονομάζουμε Ισραήλ/Παλαιστίνη. Αναγκάστηκαν τότε να βρεθούν στην εξορία από τους Ρωμαίους και περιπλανιόντουσαν στην υφήλιο: χωρίς πατρίδα, χωρίς ρίζες και περιφρονημένοι. Τώρα επιτέλους «αυτοί» «επέστρεψαν» και για μία ακόμη φορά θα καλλιεργήσουν τη γη των προγόνων τους.
Είναι αυτή η εκδοχή που ο ιστορικός Σλόμο Σαντ προσπαθεί να αποδομήσει στο επίμαχο βιβλίο του «Η Επινόηση του Εβραϊκού Λαού». Η συνεισφορά του, οι επικριτές του παραδέχονται, είναι στην καλύτερη περίπτωση περιττή. Γιατί τον προηγούμενο αιώνα, οι ειδικοί γνώριζαν τις πηγές τις οποίες αναφέρει και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί. Από καθαρά ακαδημαϊκή πλευρά δεν αντιλέγω σε αυτό.
Ακόμη και εγώ, που εξαρτώμαι κατά κύριο λόγο από πληροφορίες που προέρχονται από δεύτερο χέρι για την πρώιμη εβραϊκή ιστορία της χιλιετίας,- μπορώ να δω ξεκάθαρα, για παράδειγμα την έμφαση που δίνει στον προσηλυτισμό και την εθνική επιμειξία που χαρακτήριζαν τους Εβραίους σε παλαιές εποχές-δεν μας λένε τίποτα που δεν το γνωρίζαμε ήδη.
Το ερώτημα είναι, «ποιοί είμαστε»; Σαφώς στις ΗΠΑ, η μεγάλη πλειοψηφία των Εβραίων(πιθανότατα και των μη Εβραίων), δεν έχουν απολύτως καμιά ταύτιση με όσα ο καθηγητής Σαντ λέει. Δεν έχουν ποτέ ακούσει για τους περισσότερους από τους πρωταγωνιστές του, αλλά όλοι είναι αρκετά εξοικειωμένοι με την αστεία εκδοχή της εβραϊκής ιστορίας την οποία επιχειρεί να αποδομήσει. Αν η δημοφιλής εργασία του καθηγητή Σαντ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να προκαλεί αντιδράσεις και περαιτέρω διάβασμα, θα άξιζε τον κόπο.
Αλλά υπάρχει κάτι περισσότερο σε αυτό. Αν και υπήρχαν άλλες νομιμοποιήσεις για την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ και ακόμη υπάρχουν-δεν ήταν τυχαίο το ότι ο Μπεν Γκουριόν ενορχήστρωσε, σχεδίασε και εκτέλεσε την δίκη του Άντολφ Άϊχμαν-είναι φανερό πως ο καθηγητής Σαντ αμφισβήτησε την συμβατική εκδοχή για ένα εβραϊκό κράτος. Συμφωνούμε λοιπόν με δύο λόγια, ότι η μοναδικότητα του «Εβραίου» στο Ισραήλ είναι φανταστική ή εκλεκτική συγγένεια, τότε πως άραγε προχωρούμε;
Ο καθηγητής Σαντ Ισραηλινός ο ίδιος και η ιδέα ότι η χώρα του δεν έχει «λογικό λόγο ύπαρξης», θα του ήταν προσφιλής. Σωστά. Τα κράτη υπάρχουν ή δεν υπάρχουν. Η Αίγυπτος ή η Σλοβακία δεν νομιμοποιούνται από τον διεθνή νόμο με βάση την αρετή κάποιας θεωρίας περί βαθειάς «Αιγυπτιακότητας» ή «Σλοβακικότητας». Τέτοιου είδους κράτη αναγνωρίζονται διεθνώς, με δικαιώματα και θέση, απλά με την αρετή της ύπαρξης τους και της ικανότητάς τους να διατηρούνται και να προστατεύουν τους εαυτούς τους.
Έτσι η επιβίωση του Ισραήλ δεν εξαρτάται από την αξιοπιστία της ιστορίας που μιλά για τις εθνικές του καταβολές. Αν αποδεχτούμε κάτι τέτοιο, μπορούμε να αρχίσουμε να κατανοούμε ότι η εμμονή της χώρας απέναντι στην αποκλειστικότητα της εβραϊκής ταυτότητας είναι ένα σοβαρό μειονέκτημα. Σε πρώτο πλάνο, μία τέτοια εμμονή περιορίζει όλους τους μη Εβραίους πολίτες του Ισραήλ και κατοίκους στη θέση του πολίτη δεύτερης κατηγορίας. Αυτό θα ήταν αλήθεια ακόμη και αν ο διαχωρισμός ήταν τυπικός. Αλλά δεν είναι: το να είσαι Μουσουλμάνος ή Χριστιανός ή ακόμη και Εβραίος που δεν αποδέχεται την αυστηρή κατηγοριοποίηση της «Εβραϊκής Ταυτότητας» στο σημερινό Ισραήλ-χρειάζεται τίμημα.
Αυτονόητο στο βιβλίο του καθηγητή Σαντ είναι το συμπέρασμα ότι το Ισραήλ θα ήταν καλύτερο να αυτοπροσδιορίζεται και να μάθει να σκέπτεται ως…Ισραήλ. Η πεισματική εμμονή για μία καθολική εβραϊκή ταυτότητα με ένα μικρό κομμάτι γης, είναι δυσλειτουργική από πολλές απόψεις. Είναι ο μοναδικός πιο σημαντικός λόγος που ευθύνεται για την αποτυχία επίλυσης του ισραηλινό-παλαιστινιακού αδιεξόδου. Είναι κακό για το Ισραήλ και θα έλεγα, κακό και για τους Εβραίους αλλού, οι οποίοι ταυτίζονται με τις πράξεις του.
Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Ο καθηγητής Σαντ ασφαλώς δεν μας λέει- και προς υπεράσπισή του θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι ελκυστικό. Υποπτεύομαι ότι ευνοεί τη λύση ενός κράτους: αν όχι για άλλο λόγο επειδή είναι η φυσική κατάληξη των επιχειρημάτων του. Και εγώ θα ήμουν υπέρ αυτής της άποψης-αν δεν ήμουν σίγουρος ότι και οι δύο πλευρές θα αντιδρούσαν έντονα και με τη βία. Μία λύση δύο κρατών ενδεχομένως να είναι ακόμη η καλύτερη συμβιβαστική λύση, ακόμη και να θα άφηνε ανέπαφο το Ισραήλ στις εθνικές του αυταπάτες. Αλλά είναι δύσκολο να είναι κανείς αισιόδοξος για τις προοπτικές μιας τέτοιας λύσης, υπό το φως των εξελίξεων τα δύο τελευταία χρόνια.
Η τάση μου λοιπόν είναι να εστιάζομαι αλλού. Αν οι Εβραίοι της Ευρώπης και της Βορείου Αμερικής πάρουν αποστάσεις από το Ισραήλ(όπως ήδη πολλοί έχουν αρχίσει να κάνουν), η άποψη ότι το Ισραήλ είναι το «δικό» τους κράτος θα βρίσκεται εντελώς στο αέρα. Με τον καιρό, ακόμη και η Ουάσιγκτον ενδεχομένως συνειδητοποιήσει την ματαιότητα της πρόσδεσης της αμερικανικής εξωτερική πολιτικής στις αυταπάτες ενός μικρού κράτους της Μέσης Ανατολής. Αυτό, πιστεύω, είναι το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί στο ίδιο το Ισραήλ. Θα εξαναγκαζόταν να αναγνωρίσει τα όρια του. Θα έπρεπε να αναζητήσει άλλους φίλους, κατά προτίμηση ανάμεσα στους γείτονες του.
Μπορούμε λοιπόν να ελπίζουμε, ότι εν καιρώ, θα δημιουργηθεί ένας φυσικός διαχωρισμός μεταξύ των ανθρώπων που τυγχάνει να είναι Εβραίοι αλλά πολίτες άλλων χωρών και των ανθρώπων που είναι Ισραηλινοί πολίτες και τυγχάνει να είναι Εβραίοι. Κάτι τέτοιο θα βοηθούσε κατά πολύ.
Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα: Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Ουκρανοί και Ιρλανδοί της διασποράς έχουν όλοι παίξει έναν όχι και τόσο υγιή ρόλο στην ύπαρξη εθνικών αποκλεισμών και εθνικών προκαταλήψεων στις χώρες των προγόνων τους. Ο εμφύλιος πόλεμος στην Βόρειο Ιρλανδία τερματίστηκε εν μέρει επειδή ένας Αμερικανός πρόεδρος έδωσε την εντολή στην κοινότητα των Ιρλανδών μεταναστών στις ΗΠΑ να πάψουν να στέλνουν όπλα και χρήμα στον προσωρινό IRA. Αν οι Αμερικανοί Εβραίοι σταματούσαν να συνδέουν την μοίρα τους με την μοίρα του Ισραήλ και χρησιμοποιούσαν τα φιλανθρωπικά τους τσεκ για καλύτερους σκοπούς, ίσως κάτι παρόμοιο να συμβεί και στη Μέση Ανατολή.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Financial Times» στις 08/12/2009

http://www.ft.com/cms/s/0/77859566-e398-11de-9f4f-00144feab49a.html

**Ο Τόνι Τζουντ είναι ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Οι αιρετικές του απόψεις σε θέματα Ισραήλ έχουν προκαλούν σημαντικές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις. Περισσότερα για τον Τόνι Τζουντ στο:

http://en.wikipedia.org/wiki/Tony_Judt

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

Ρεπορτάζ για νεαρούς Ισραηλινούς αντιρρησίες

Συνέντευξη Ισραηλινού αντιρρησία σε τοπική εφημερίδα που εξηγεί τους λόγους για τους οποίους αρνείται να καταταγεί στον ισραηλινό στρατό και ο οποίος ετοιμάζεται να μπει σε στρατιωτική φυλακή για την απόφασή του αυτή.

Ο Εφι Μπρένερ είναι ένας από τους βασικούς συντελεστές της επιστολής των Αντιρρησιών Συνείδησης που σόκαρε το Ισραήλ. «Γνωρίζω, λέει στην τοπική έκδοση της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία ισραηλινής εφημερίδας «Γεντιότ Αχρονότ» της περιοχής Ρίσον Λε Τσίον, ότι πρόκειται για μία σκληρή εμπειρία, αλλά είμαι αποφασισμένος». Ο Μπρένερ ετοιμάζεται μαζί με άλλους πέντε αποφοίτους λυκείου να περάσει τις στρατιωτικές φυλακές.

«Η άρνησή μας να γίνουμε στρατιώτες κατοχής προέρχεται από την δέσμευση στις αρχές μας και την υποχρέωση μας στην κοινωνία στην οποία ζούμε», εξηγεί, αναφερόμενος στο γεγονός ότι αυξάνεται το κύμα των υπογραφών, γεγονός που δείχνει ότι πρόκειται για κοινωνικό φαινόμενο.

H « Επιστολή Διαμαρτυρίας των Αποφοίτων» ξεκίνησε ακριβώς πριν 30 χρόνια. Η ομάδα αυτή των αποφοίτων λυκείου πάει κόντρα στη συναίνεση και αρνείται να καταταγεί στον ισραηλινό στρατό.

Ο Έφι γεννήθηκε σε μία οικογένεια που τιμά τις κοινωνικές αξίες. Όπως και οι άλλοι συνομήλικοι του μεγάλωσε σε μία κοινωνία που η συνεχιζόμενη διαμάχη Ισραηλινών-Παλαιστινίων είναι πάντα στο επίκεντρο. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ιδεολόγος ακτιβιστής και μετείχε όταν ήταν μικρότερος σε κινήσεις για την προστασία των ζώων.
Ως νεολαίος ο Μπρένερ πήρε μέρος σε μαχητικές διαδηλώσεις της αριστεράς. «Ξεκίνησα να πηγαίνω στο λύκειο και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι γίνονται συχνά διαλέξεις από στρατιώτες του ισραηλινού στρατού, με μοναδικό σκοπό να προωθήσουν το θέμα της κατάταξης μιλώντας για τους ανθρώπους που έπεσαν για την πατρίδα.
« Απλά δεν παραβρέθηκα σε πολλές διαλέξεις. Οι καθηγητές γνώριζαν τις απόψεις μου για αυτό δεν έμπαινα στον κόπο καν να με καλέσουν. Εκείνη την εποχή άρχισα να γράφω τη δική μου προσωπική επιστολή άρνησης».

«Η Κατοχή δεν είναι Άμυνα»

«Στην διάρκεια των εξετάσεων, μας ζητήθηκε πολλές φορές να γράψουμε για το θέμα «Το αυξανόμενο φαινόμενο άρνησης στράτευσης». Όταν έγραψα τις απόψεις μου και όλους τους λόγους για τους οποίους αρνούμαι να καταταγώ, όλοι οι άλλοι επέλεξαν να γράψουν υπέρ».

Αισθάνθηκες απομονωμένος;

«Όχι, αλλά ο καθηγητής ερχόταν και μου έλεγε ότι η έκθεση μου είναι πολύ καλή αλλά δεν μπορεί να την διαβάσει στην τάξη. Δεν μετείχα επίσης στις εκδηλώσεις «στο δρόμο των πολεμιστών». Όταν οι φίλοι μου επέστρεψαν και μου έδειχναν φωτογραφίες, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ξαφνικά βλέπεις ένα 17χρονο να οδηγεί τανκ ή να κρατά όπλο. Το θέμα της άρνησης στράτευσης συζητήθηκε στην τάξη. Είχα διαμάχες με τους φίλους, αλλά ποτέ δεν σταμάτησα την φιλία επειδή είμαι αντιρρησίας συνείδησης.

Η άμυνα της πατρίδας δεν είναι αξία για σένα;

«Η κατοχή δεν είναι άμυνα. Οι εκδρομές αυτές οργανώνονται, για να πουν ότι για να ζήσει η χώρα πρέπει περισσότερος κόσμος να πεθάνει. Αλλά πιστεύω ότι όσο υπάρχει στρατός δεν υπάρχει λύση. Για μένα ήταν ολοφάνερο ότι δεν θα καταταγώ σε αυτό που αποκαλείται «στρατός».
Στην αρχή το θεωρούσα δεδομένο ότι θα καταταγώ, γιατί είναι κάτι που μαθαίνεις να το περιμένεις από την ώρα που γεννιέσαι. Αλλά στην ηλικία των 15 και μισό, άρχισα να ενδιαφέρομαι για την σύγκρουση. Βρήκα πολλές πληροφορίες στο ιντερνέτ και έτσι ύστερα αποφάσισα να πάω στα κατεχόμενα εδάφη να δω από μόνος μου τι συμβαίνει. Αν δεν πας εκεί δεν ξέρεις τι σημαίνει κατοχή».
Ο Μπρένερ πήγε με μια ομάδα αριστερών ακτιβιστών στο χωριό Μπεϊλίν που βρίσκεται στην άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής. « Βρέθηκα σε καταστάσεις-μετείχα σε μία μη βίαιη διαδήλωση και βρέθηκα να με πυροβολούν με σφαίρες διασποράς», λέει. «Η άποψη μου αποκρυσταλλώθηκε, ήξερα ότι δεν θα ήθελα να πάρω μέρος σε κάτι τέτοιο. Σκοπός μου ήταν να δείξω επίσης στον κόσμο που κάθεται στα καφέ, που αδιαφορεί για το γίνεται κάτω από την μύτη του σε απόσταση μόλις 30 λεπτών, όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να πάνε στα σχολεία τους, που η ελευθερία κινήσεων τους περιορίζεται και όλα εξαιτίας του στρατιωτικού νόμου».

Προσπάθησες να πείσεις φίλους να μετάσχουν στον αγώνα σου;

Κατάφερα να πείσω κόσμο να αγωνιστεί, κόσμο που εκτός από του ότι επρόκειτο να καταταγεί για «την υπεράσπιση της πατρίδας», δεν ήξερε τίποτα για την σύγκρουση. Αν κατάφερα να τους δείξω κάτι άλλο, είναι ήδη κατά τη γνώμη μου επίτευγμα. Ο κόσμος πρέπει να ξέρει την πραγματικότητα στην οποία ζει».

Ο Μπρένερ δεν είναι μόνος. Ο φίλος του Έφι Γ., που δεν έχει ακόμη κλείσει τα 18, ακολουθεί τα βήματά του. Ο Γ. που ζητά να παραμείνει ανώνυμος, δηλώνει ότι μπήκε στον αγώνα αφού συνειδητοποίησε στην τάξη ότι οι αξίες που προσπαθεί να ενσταλάξει το σχολείο έρχονται σε αντίθεση με την δική του κοσμοαντίληψη.
«Μεγαλώσαμε με πολλές λάθος αρχές και με την διαστρεβλωμένη πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει κυρίως το υπουργείο Παιδείας. Για παράδειγμα υπάρχει νόμος που απαγορεύει να διδάσκεται η «Νάκμπα». Αυτό σημαίνει ότι οι σπουδαστές σε αυτήν εδώ την χώρα δεν γνωρίζουν τίποτα για την δολοφονία των Παλαιστινίων που ζούσαν εδώ το 1948. Το σύστημα έχει ένα καλό λόγο για να το κάνει. Αυτό που θέλει όλο κι’ όλο είναι ένα υψηλό ποσοστό που θα καταταγεί χωρίς να θέτει ερωτήματα και χωρίς να έχει αμφιβολίες», λέει ο Γ.

Ο Α. από την Νες Τσιόνα, έδρασε στην Γάζα και την Ιουδαία και Σαμάρια(σ.σ. εβραϊκές ονομασίες για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη). Μετά από αυτές τις εμπειρίες αποφάσισε να αρνηθεί να μετάσχει σε περαιτέρω στρατιωτικές ενέργειες.

Γιατί αποφάσισες να αρνηθείς;

« Είδα την φύση των ενεργειών. Όταν κατατάχθηκα δεν καταλάβαινα πως θα είναι. Τα μπλόκα προστατεύουν τους εποίκους και όχι την χώρα. Οι στρατιώτες μερικές φορές έχουν τάση να πληγώνουν αθώους. Δεν κατατάχθηκα για αυτό».

Τιμωρήθηκες;

Υπηρέτησα 17 ημέρες στην φυλακή. Αφέθηκα ελεύθερος και επέστρεψα στην μονάδα, εξήγησα την κατάσταση στον διοικητή μου και τώρα έχω διαταγές να κάνω δευτερέουσες δουλειές στην βάση.

Λοιδορήθηκες;

Υπήρξαν κάποιοι που με λοιδόρησαν στην μονάδα, αλλά η οικογένεια μου με στήριξε. Ο κόσμος δεν ξέρει πραγματικά το τι κάνει ο στρατός. Αν ήξερα, δεν θα είχα καταταγεί.

Ένα μικρό αλλά σημαντικό φαινόμενο

Ο Μπρένερ πάει παραπέρα και υποστηρίζει ότι «αρκετός κόσμος κατατάσσεται και ζει την εμπειρία να χρησιμοποιεί βία εναντίον άλλων. Γίνεται συνήθεια. Το βλέπεις όταν μιλάς στον δρόμο και ακούς ότι το ποσοστό βίας στην κοινωνία έχει αυξηθεί».

Δεν ανησυχείς για την φυλακή;

« Μίλησα με αρκετούς αντιρρησίες συνείδησης που πήγαν φυλακή. Ξέρω ότι δεν είναι μία ευχάριστη εμπειρία, αλλά είμαι αποφασισμένος».
Πιστεύεις ότι ίσως αισθανθείς ότι έκανες λάθος στην διάρκεια της φυλακής;
Όχι, γιατί η απόφασή μου να αρνηθώ, δεν είναι μόνο προσωπική. Δείχνει στην παλαιστινιακή πλευρά ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να πάρουν μέρος σε αυτούς τους πολέμους»

Δεν πιστεύεις ότι υπάρχει κάτι το λαϊκίστικο στην δράση σου, σε μία χώρα που μάχεται καθημερινά για την επιβίωσή της;

« Δεν αρκεί κάποιος να κοιτάζει απλά και μόνο την βία, αλλά τι προκαλεί την βία, ποια είναι η βάση εξαιτίας της οποίας υπάρχει. Η καταπίεση του λαού υπάρχει εδώ και χρόνια. Για όλα υπάρχει μία αιτία. Δεν συμφωνώ με την τρομοκρατία, αλλά δεν θα τερματιστεί επειδή προσπαθούμε να την λύσουμε με στρατιωτικά μέσα.
«Δεν θέλω να φοράω την στολή ενός οργανισμού που καταπιέζει καθημερινά και επιβάλλει στρατιωτικό νόμο. Εδώ μπορούμε να κινηθούμε από περιοχή σε περιοχή, αλλά εκεί, υπάρχουν μπλόκα και κόσμος που μένει στο σπίτι και δεν μπορεί να στηρίξει τις οικογένειες του».
«Κατάφερα να ενημερώσω κόσμο. Δεν είμαι ακόμη σίγουρος αν θα συμφωνήσουν μαζί μου, αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι ένα φαινόμενο. Δεν είμαι μόνος, ο αριθμός αυτών που υπογράφουν αυξάνεται»

Δεν αισθάνεσαι ντροπή που αρνείσαι να καταταγείς;

«Το πιο εύκολο πράγμα είναι να καταταγείς, να κάνεις την θητεία σου και να εστιάσεις στην καριέρα και την δουλειά. Υπάρχει το κλισέ που λέει έδωσα δύο με τρία χρόνια από τη ζωή μου, έκανα το καθήκον μου, τώρα δεν με ενοχλούν».

Πως αντέδρασαν οι γονείς σου;

Οι γονείς μου είναι κατά της απόφασής μου

Είναι θέμα που συζητήθηκε στο σπίτι;

«Ασφαλώς. Ο πατέρας μου ήθελε να καταταγώ, γιατί έτσι έχει μεγαλώσει. Η μητέρα μου έχει την μητρική ευαισθησία. Δεν πιστεύω ότι θα με επισκεφτούν στην φυλακή, μόνο ο δικηγόρος μου. Υποθέτω ότι ο πατέρας μου δεν θα θέλει ούτε να ακούσει για μένα».

Ο Γ. είχε επίσης δύσκολη αντιμετώπιση με τους γονείς του. «Οι γονείς μου έχουν αντίρρηση, αλλά στο τέλος, θα αποδεχτούν την πραγματικότητα. Στην αρχή ήταν σοκ. Ο πατέρας ήταν στον στρατό και ο αδελφός μου τραυματίστηκε, ως εκ τούτου υπάρχει μία ατμόσφαιρα υποστήριξης του στρατού στο σπίτι. Είμαι η εξαίρεση», λέει.

Αισθάνεσαι ότι σε στηρίζουν;

«Οι φίλοι μου έχουν παρόμοιες απόψεις, οι περισσότεροι φίλοι μου δεν θα καταταγούν. Μιλάμε σαφώς για ένα φαινόμενο. Ίσως είναι μικρό αλλά επηρεάζει. Πιστεύω ότι είναι πολύ θετικό το ότι υπάρχουν νέοι άνθρωποι που θέτουν ερωτήματα και δεν θεωρούν δεδομένο ότι τους λένε».

Θεώρησες ποτές να καταταγείς σε θέση που δεν έρχεται σε αντίθεση με τις πολιτικές σου αντιλήψεις;

« Πως θα βοηθούσε κάτι τέτοιο; Θα στήριζα ούτως ή άλλως ένα καταπιεστικό μηχανισμό αντί να βοηθώ την κοινωνία».

Σκέφτεσαι την φυλακή;

Ανησυχώ για την απομόνωση στην οποία ίσως με βάλλουν. Ελπίζω ότι δεν θα υποφέρω πολύ. Δεν είναι ευχάριστο να είσαι μόνος με τον εαυτό σου ένα μήνα. Μου προκαλεί φόβο. Κάτι άλλο που με ανησυχεί είναι το ότι ο στρατός θα αλλάξει την πολιτική του ως προς τις καταδίκες και θα μας παραπέμψει σε στρατιωτική δίκη και θα μας στείλει φυλακή για δύο χρόνια».

Πως βλέπεις τον πατριωτισμό, με βάση όσα εσύ και οι φίλοι σου πιστεύετε;

« Αν δεν γινόταν αυτή η θυσία, οι άνθρωποι δεν θα πέθαιναν. Ο στρατός δεν μπορεί να προστατεύσει καμία πλευρά. Αν ο στρατός συνεχίσει να υπάρχει στην παρούσα δομή του, ο κόσμος θα συνεχίσει να πεθαίνει και από τις δύο πλευρές».

Πηγή: http://www.kibush.co.il/show_file.asp?num=36740